உத்தம வில்லன் - மரணத்தை வென்றவன்

தமிழ் திரைத்துறையில் முடி சூடா மன்னனாக விளங்கும் நாயகன் மனோரஞ்சன். அவனுக்கு ஒரே நாளில் அவனது வாழ்வை திசை திருப்பும் இரண்டு செய்திகள் வந்தடைகின்றன. ஒன்று, அவன் இன்னும் சில நாட்களில் மூளையில் இருக்கும் ஒரு கட்டியினால் இறப்பான் என்பது. மற்றொன்று, அவனது இளவயது காதலின் காரணமாக அவனுக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாள் என்பது.

அதுவரை ஈகோ பிடித்தவனாக இருக்கும் நாயகன் அதன் பின்னர் தனது வாழ்வை அசை போடுகிறான். தனிப்பட்ட முறையில் தனது குடும்பத்தினருக்கு அவன் செய்ய மறுத்தவைகளை செய்ய முயல்கிறான். திரையுலகில் தன்னை அறிமுகம் செய்த தனது குருநாதரின் இயக்கத்தில் தனது கடைசி படத்தில் நடிக்க ஆசைப் படுகிறான்.

இது இரண்டையும் எவ்வாறு செய்து முடிக்கிறான் அல்லது முடிக்காமல் போகிறான் என்பது தான் கதை. இப்படத்தின் திரைக்கதை இரண்டு பாதைகளில் பயணிக்கிறது. ஒன்று அவன் நடிக்கும் படம். இது கடந்த காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு சாகாவரம் பெற்றுவிட்டதாக நம்பப்படும் உத்தமன் என்பவனின் நகைச்சுவை கதை.

மற்றொன்று சமகாலத்தில் அவன் எதிர் கொள்ளும் உறவுச்சிக்கல்கள். இது பல பரிமாணங்களில் சொல்லப்படுகிறது. மனோரஞ்சனுக்கும் அவனது மகளுக்கும் இடையில் உள்ள உறவுச்சிக்கல், மனோரஞ்சனுக்கும் அவனது மகனுக்கும் இடையில் உள்ள உறவுச்சிக்கல், மனோரஞ்சனுக்கும் அவனது மனைவிக்கும் இடையில் உள்ள உறவுச்சிக்கல், மனோரஞ்சனுக்கும் அவனது காதலிக்கும் இடையில் உள்ள உறவுச்சிக்கல், மனோரஞ்சனுக்கும் அவனது குருநாதருக்கும் இடையில் உள்ள உறவுச்சிக்கல், மனோரஞ்சனுக்கும் அவனது மாமனாருக்கும் இடையில் உள்ள உறவுச்சிக்கல் என்று பல திசைகளில் பயணிக்கிறது.

படிக்கும் பொழுது சிறிது ஆயாசமாக இருந்தாலும், திரைக்கதை நம்மை பார்க்கும் போது கட்டிப்போட்டு விடுகிறது. குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியது என்னவென்றால் இதில் எந்த ஒரு சிக்கலுக்கும் தீர்வு சொல்லும் முயற்சியில் ஈடுபடாமல் வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை வலியுறித்தியதை தான்.

நடிகர்களில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பாத்திரங்களை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும் என்றால் முதலில் MS பாஸ்கர். என்னா நடிப்பு சார்? குறிப்பாக கமலிடம் மன்னிப்பு கேட்கும் காட்சியாகட்டும், அவர் தன்னிடம் தனது நிலையை சொல்லாமல் இருந்துவிட்டாரே என்று ஆதங்கப்படும் காட்சியாகட்டும், மனிதர் அமர்களப்படுத்தி விட்டார்.

அடுத்ததாக ஆன்ட்ரியா. கமலின் மீதுள்ள காதலையும், அதனை வெளி உலகுக்கு சொல்ல இயலாத தனது நிலையையும், அவரது உடல் நிலை கண்டு மறுகுவதும், அட்டகாசம். குறிப்பாக சொல்ல வேண்டும் என்றால் கமலிடம் ஊர்வசி அவரது கடந்த கால காதலை பற்றி கேட்கும் போது அவர் கொடுக்கும் expressions, simply out of the world.

அடுத்தது கமலின் மகன். யார் அது என்று தெரியவில்லை. முதலில் கமல் மீது அவன் காட்டும் வெறுப்பும், பின்னர் கமல் தனது உடல்நிலையை பற்றி அவனிடம் கூறும் அந்த கட்டத்தில் அவர் வெளிக்காடும் பாசமும், கமலின் பழைய உறவின் தொடர்ச்சியாக வரும் பார்வதியை சகோதரியாக கட்டித்தழுவும் நேசமும் மிகவும் அருமை.

அடுத்தது பார்வதி மேனன். கமலின் மகளாக வருகிறார். பார்வதியின் நடிப்புக்கு பூ மற்றும் மரியான் இரண்டுமே சாட்சி. இதிலும் அட்டகாசப் படுத்தி இருக்கிறார். மற்ற நடிகர்கள் ஊர்வசி, K. விஷ்வநாத், பாலசந்தர், ஜெயராம், நாசர் அனைவரும் அவர்களுக்கான திரையிடத்தை நன்கு உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார்கள்.

இறுதியாக கமல். கமல் நன்றாக நடித்திருக்கிறார் என்பதெல்லாம் சொல்ல தேவையில்லாத ஒன்று. அவர் சரியாக நடிக்காவிட்டால் தான் அதை சொல்ல வேண்டும். தனது குழந்தைகளிடம் உரையாடும் போது குற்ற உணர்ச்சியில் தத்தளிக்கும் தந்தையாகவும், ஆண்ட்ரியாவுடன் உரையாடும் போது காதலனாகவும், ஊர்வசியுடன் உரையாடும் போது காதலே இல்லாத ஆனால் தனது மகனின் தாயை நேசிக்கும் கணவனாகவும், இப்படி ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மொழியால், உடலசைவால், பார்வையால் வேறுபாடு காட்டி அசத்திவிட்டார். என்னை போன்ற அக்மார்க் கமல் ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு ஃபுல் மீல்ஸ்.

படத்தில் அடுத்தபடியாக குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியது வசனம். "இது தான் கதையா?" என்று ஏளனமாக கேட்கும் பாலசந்தரிடம் "இது கதை இல்லை சார், இது தான் காரணம்." என்பதாகட்டும், "என் சொத்தை விட நான் அதிகமா நேசிப்பது எனது டிரைவர், அவரையே தருகிறேன்." என்பதாகட்டும், "என்னோட காதலால் என்னோட கவுரவத்துக்கு எந்த பாதிப்பும் வந்துவிடக் கூடாது" என்று ஆன்ட்ரியா கமலிடம் சொல்லும் காட்சியாகட்டும், "ஒரு அருமையான ஸ்க்ரீன்ப்ளே எழுதி எங்கப்பா யாருன்னு இந்த கோடம்பக்கத்துக்கு காட்டனும்" என்று கமலின் மகன் கூறும் வசனமாகட்டும், கமலும் அவரது காதலியும் ஒருவருக்கொருவர் எழுதிக்கொள்ளும் கடிதங்களாகட்டும், அனைத்தும் உணர்ச்சிக் குவியல்கள்.

கிப்ரானின் பாடல்களை விட என்னை அதிகம் கவர்ந்தது அவரது பின்னணி இசை. உத்தமனின் வாழ்க்கையை சொல்லும் பகுதிகளில் வேறு மாதிரியும், மனோரஞ்சனின் வாழ்க்கையை சொல்லும் பகுதிகளில் வேறு மாதிரியும் இசையமைத்திருக்கிறார். குறிப்பாக பல இடங்களில் கமலின் நடிப்பின் மீதுள்ள நம்பிக்கையில் அமைதியாக இருக்கிறது அவரது இசை. அடுத்ததாக நடனம். முதல் பாடலில் கெட்ட ஆட்டம் போடும் கமலுக்கு 60 வயது என்றால் எவன் நம்புவான்.

படத்தில் குறைகளே இல்லையா என்றால் நிச்சயமாக இருக்கிறது. மனோரஞ்சனின் வாழ்க்கை ஒரு உணர்ச்சிக் குவியலாக இருப்பதால், உத்தமனின் வாழ்க்கையில் இருக்கும் ப்ளாக் ஹியூமர் சரியாக எடுபடவில்லை. அதே போல உத்தமனின் வாழ்க்கை பகுதிகளை சிறிது குறைத்திருக்கலாம். க்ராஃபிக்ஸ் புலி படு சொதப்பல். பட்ஜெட் காரணமா என்று தெரியவில்லை. மனோரஞ்சனின் வாழ்க்கை பகுதியில் அட்டகாசமாக இருக்கிறது ஒளிப்பதிவு. ஆனால் உத்தமனின் வாழ்க்கை பகுதியில் சில இடங்களில் டல்லாகவும், சில இடங்களில் பளிச் என்றும் இருக்கிறது லைட்டிங். ஒருவேளை எனக்கு தான் அப்படி தெரிந்ததோ என்னவோ.

இறுதியாக, இப்படம் சிலருக்கு பிடிக்கலாம், சிலருக்கு பிடிக்காமல் போகலாம். ஆனால் ஒன்று நிச்சயம். படம் பார்க்கும் அனைவரையும் "எவ்வாறு மரணத்தை வெல்வது?" என்று இது சிந்திக்க வைக்கும். ஒரு கலைஞன் தனது கலை படைப்புகளால் மரணத்தை வெல்லலாம். ஒரு தலைவன் தனது தொண்டுகளினால் மரணத்தை வெல்லலாம். ஆனால் நம் போன்ற சாமானியர்கள் என்ன செய்ய முடியும்? நாம் மரணித்த பிறகு நமது உறவுகளிடம் நாம் விட்டு செல்வது நம்மை பற்றிய நினைவுகளையே. அந்த நினைவுகளை செம்மைப்படுத்தினாலே நம்மால் எளிதில் மரணத்தை வெல்ல முடியும் என்பதையே இப்படம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

Thank you Kamal for another wonderful experience.

பரதேசி

இது போன்ற படங்களுக்கெல்லாம் விமர்சனம் எழுதும் யோக்கிதை எனக்கு இல்லாததால் கீழே உள்ள படத்தையே விமர்சனமாக படைக்கிறேன்.

விஜயகாந்த் என்றால் அவ்வளவு மட்டமா?

சென்ற மாதம் விஷ்வரூபம் குறித்து எழுதிய விமர்சனப் பதிவுக்கு என்னை திட்டி தினமும் பல பின்னூட்டங்கள் வருகின்றன. தனிப்பட்ட தாக்குதல்கள் அதிகம் இருப்பதால் அவற்றை வெளியிட விரும்புவதில்லை. திட்டுபவர்கள் என்னை மட்டும் திட்டினால் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. எனது குடும்பத்தினரையும் சேர்த்து திட்டுவதனால் தான் வெளியிட முடிவதில்லை.

ஒரு திரைப்படத்தை விமர்சித்தால் இவர்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருகிறது என்பது மட்டும் எனக்கு விளங்கவே இல்லை. ஒரு கலைஞனை விமர்சிப்பது என்பது வேறு, அவனது கலை படைப்பை விமர்சிப்பது என்பது வேறு. ஆனால் நம் நாட்டில் தான் இரண்டையும் பிரித்து பார்க்காமல் சேர்த்து பார்த்து குழம்புகிறார்கள், நம்மையும் குழப்புகிறார்கள். ஒரு கலைஞனை பிடிக்கவில்லை என்றால் அவனது படைப்பு எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும் அதை தெருவில் வீசி 'குப்பை' என்று கூறுகிறார்கள், அதே நேரத்தில் நமக்கு பிடித்த கலைஞனின் படைப்பு உண்மையிலேயே குப்பையாக இருந்தாலும் கோபுரத்தின் உச்சியில் வைத்து 'காவியம்' என்று போற்றுகிறார்கள். அவர்களின் இந்த லூசுத்தனத்தை அவர்களுடனேயே வைத்துக் கொண்டால் ஒன்றும் பாதகம் இல்லை. ஆனால் அதையே மற்றவர்களும் செய்ய வேண்டும் என்ற அவர்களின் எதிர்பார்ப்பே எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.

உலகில் மற்ற நுகர்வு பொருட்களை விமர்சிப்பதை விட ஒரு படி அதிகமாகவே திரைப் படங்களை விமர்சிக்க நுகர்வோனுக்கு உரிமை உண்டு. ஏனென்றால் திரைப்படங்களை தான் ஒருவன் பார்ப்பதற்கு முன்னரே காசு கொடுத்து வாங்குகிறான். மற்ற பெரும்பான்மையான நுகர்வு பொருட்கள் ஒரு முறையாவது பார்த்த பிறகே வாங்கப்படுகின்றன. சரி அதையெல்லாம் விட்டு விடுங்கள். பதிவு அதை பற்றியது இல்லை.

நேற்று வந்த ஒரு பின்னூட்டத்தில் "உங்களுக்குள்ள மழுங்கல் மூளைகளுக்கெல்லாம் விஜயகாந்த் படங்கள்தான் லாயக்கு!" என்று ஒரு அறிவு ஜீவி கருத்து தெரிவித்திருந்தார். ஒருவர் என்னை முட்டாள் என்று கருதுவதில் எனக்கு ஒரு பாதிப்பும் இல்லை, அதே போல ஒருவர் என்னை அறிவாளி என்று கருதுவதிலும் எனக்கு ஒரு சகாயமும் இல்லை. அதனால் பதிவு அவரது என்னை பற்றிய கருத்தை பற்றியதும் அல்ல. ஆனால் விஜயகாந்த் படங்கள் எல்லாம் மழுங்கல் மூளை உள்ளவர்களுக்கு தான் லாயக்கு என்ற கருத்து தான் என்னை இப்பதிவெழுத தூண்டியது.

அறிவு ஜீவிகள் என்று தங்களை தாங்களே கருதுபவர்கள் தேவையே இல்லாமல் தங்களை ஒரு வரையறைக்குட்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். உதாரணத்துக்கு தமிழ் சினி ரசிகர்களை எடுத்துக் கொண்டால், கமலை, மணிரத்னத்தை, சுஜாதாவை சிலாகிப்பவர்கள் அறிவு ஜீவிகள் என்றும், விஜயகாந்தை, அர்ஜுனை, சரத் குமாரை ரசிப்பவர்கள் குறைந்த ரசனை உடையவர்கள் என்றும் கருதுவது; அதே போல தமிழ் புத்தக வாசிப்பில் கி வா ஜவையும், லா ச ராவையும், ஜெயகாந்தனையும், ஜானகிராமனையும், பிரபஞ்சனையும், நீல. பத்மநாபனையும் படிப்பவர்கள் உயர்ந்த ரசனை உடையவர்கள் என்றும், பாக்கெட் நாவல் வாங்கி ராஜேஷ் குமாரை படிப்பவர்கள் குறைந்த ரசனை உடையவர்கள் என்றும் கருதுவது எல்லாம் அவர்களின் பொது புத்தியின் வெளிப்பாடே. பொது புத்தியெல்லாம் சரியாகவே இருக்க வேண்டும் என்பது ஒன்றும் அவசியம் இல்லை. வெள்ளையா இருக்கிறவன் பொய் பேச மாட்டான் என்று கருதுவதும் கூட ஒருவகை பொது புத்தி தான்.

பொதுவாகவே இந்த ஆதிக்க உலகில் வாழும் மக்களுக்கு ஒரு படி நிலை தேவைப் படுகிறது. தங்கள் மொழி மேல், மற்ற மொழிகள் எல்லாம் கீழ்; தங்கள் கலாச்சாரம் மேல், மற்ற கலாச்சாரங்கள் எல்லாம் கீழ்; தங்கள் மதம் மேல், மற்ற மதங்கள் எல்லாம் கீழ்; தங்கள் சாதி மேல், மற்றவர் சாதிகள் எல்லாம் கீழ்; ஆண்கள் மேல், பெண்கள் கீழ்; பெரியவர்கள் மேல், குழந்தைகள் கீழ்; படித்தவர்கள் மேல், படிக்காதவர்கள் கீழ்; சிகப்பாக இருப்பவர்கள் மேல், கருப்பாக இருப்பவர்கள் கீழ்; பணக்காரர்கள் மேல், ஏழைகள் கீழ்; இது போலத்தான் தங்கள் ரசனை மேல், மற்றவர் ரசனை கீழ் என்ற படி நிலையும்.

வகுப்பில் எல்லோரும் முதல் ரேங்க் வாங்கினால் முதல் ரேங்க் வாங்குபவன் எப்படி மற்றவர்களிடம் தனது சாதனையை சொல்லி பீற்றிக் கொள்ள முடியும்? எல்லோரிடமும் BMW இருந்தால் எப்படி BMW வைத்திருப்பவன் பேரூந்தின் படியில் தொத்திக் கொண்டு அலுவலுக்கு செல்பவன் முன்பு பந்தா விட முடியும்? அதனாலேயே இந்த ஆதிக்க படி நிலையின் போதையில் வாழ்பவர்களுக்கு தாங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்த குறைந்த ரசனை உள்ளவர்கள் தொடர்ந்து தேவை படுகிறார்கள். குறைந்த ரசனை உடையவர்கள் இல்லை என்றால், இவர்கள் யாருடன் தங்களை ஒப்பிட்டு தங்களின் அறிவு ஜீவித்தனத்தை காட்டிக் கொள்ள முடியும்?

Ayn Rand எழுதிய Atlas Shrugged நாவலில் ஒரு கதாபாத்திரம் இப்படி சொல்லும். அறிவு ஜீவிகள் மற்றவர்களின் ரசனையை மட்டம் தட்டும் போது எனக்கு இது தான் நினைவுக்கு வந்தது.

"I like to think of fire held in a man's hand. Fire, a dangerous force, tamed at his fingertips. I often wonder about the hours when a man sits alone, watching the smoke of a cigarette, thinking. I wonder what great things have come from such hours. When a man thinks, there is a spot of fire alive in his mind–and it is proper that he should have the burning point of a cigarette as his one expression."

நெருப்பை உங்கள் விரல் இடுக்குகளில் வைத்து உள் இழுப்பதனால் நீங்கள் அதனை வெற்றி கொண்டீர்கள் என்று பொருள் இல்லை. அப்படி உங்களை நம்ப வைத்து நெருப்பு உங்களை மெதுவாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெற்றி கொள்கிறது அல்லவா, அது தான் நெருப்பின் வெற்றி.

அறிவு ஜீவிகளே! இந்தியாவில் பெரும்பான்மையானவர்கள் முன் வரிசை ரசிகர்கள் தான். அவர்கள் தினந்தோறும் சந்திக்கும் சமூக, பொருளாதார பிரச்சனைகள் ஏராளம் ஏராளம். அவர்களை தங்கள் பிரச்சனைகளை எல்லாம் ஒரு மூன்று மணி நேரம் மறக்க செய்து மகிழ்விக்கும் ஒரு கலைஞனை நீங்கள் மழுங்கல் மூளை உள்ளவர்களுடன் தயங்காமல் நாள் தவறாமல் ஒப்பிட்டுக் கொண்டே இருங்கள். தயவு செய்து அதை நிறுத்தி விடாதீர்கள். ஏனென்றால், முன் வரிசை ரசிகர்களான எங்களுக்கும் தராதரத்தில் ஒரு படி நிலை தேவைப்படுகிறது.

விஸ்வரூபம் - விமர்சனம்

இப்போதுதான் விஸ்வரூபம் பார்த்து விட்டு வருகிறேன். இரவு எட்டு மணி சிறப்பு காட்சி. இந்தப் படத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக என்ன எழவு இருக்கிறது என்று தமிழகத்தில் எதிர்ப்பு கிளம்பி இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால், இந்தப் படத்தில் என்ன எழவு இருக்கிறது என்பதே தெரியவில்லை.

எல்லோரும் வாயையும், சூ**யும் பொத்திக் கொண்டு இருந்திருந்தால் ஒரே வாரத்தில் பொட்டிக்குள் சென்று இருக்கும்.

அருமையான களம், நல்ல பட்ஜெட், அட்டகாசமான தொழில் நுட்ப கலைஞர்கள் எல்லோரையும் வைத்து படு சொதப்பலான படம் எடுக்கும் பிரிவில் ஆஸ்கார் ஏதேனும் இருந்தால் அது உலக நாயகனுக்கு நிச்சயம்.

படம் தமிழகத்தில் வெளியாகாததால், படத்தின் கதையெல்லாம் சொல்லி உங்களை இம்சிக்கவில்லை. மன்மதன் அன்பு, மும்பை எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற காவியங்களை பார்த்து ரசித்தவர்களுக்கு இப்படத்தை பரிந்துரைக்கிறேன்.

பின்னர் சேர்த்தது:

படத்தில் பாராட்டுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லையா என்று நண்பர் ஒருவர் கேட்டார். நிறைய விஷயம் இருக்கிறது. ஒளிப்பதிவு, சண்டை காட்சிகள், வெடிக்கும் காட்சிகளில் ஒலிப்பதிவு, ஆப்கானிஸ்தான் செட்கள், அவர்களின் உடையலங்காரம், ராஹுல் போஸின் நடிப்பு, நியூ யார்க் கார் சேஸ் காட்சிகள் என்று பல. ஆனால் இவை அனைத்தையும் ஒற்றை ஆளாக இருந்து தூக்கி அடிப்பது, திரைக்கதை. லாஜிக்கலாக பல ஓட்டைகள் மற்றும் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. அவை எழாமல் இருக்க திரைக்கதை விறுவிறுப்பாக அமைய வேண்டியது அவசியம். ஆனால் திரைக்கதை இங்கே விறுவிறுப்பு குறைவாக இருப்பதால் எல்லா ஓட்டைகளும் நன்றாக தெரிகின்றன.

கமல் ரசிகர்களுக்கு:

கமல் ட்ரான்ஸ்ஃபார்ம் ஆகும் சீன் அட்டகாசம். சரியான மாஸ். கொடுத்த காசு அதற்கு மட்டுமே போதும்.

படத்தை உண்மையிலேயே பார்த்து விட்டீர்களா என்று ஒரு நண்பர் கேட்டார். படத்தின் மையத்தை தொடாததன் காரணம் இன்னும் படம் இந்தியாவில் வெளியாகவில்லை என்பதே. படத்தின் டிக்கெட்டை கீழே கொடுத்துள்ளேன். தயவு செய்து நான் பார்த்த டிக்கெட் தானா என்று கேட்டு விடாதீர்கள்.

I Support Kamalhaasan

நாட்டில் போராடுவதற்கு எவ்வளவோ விஷயங்கள் இருக்க ஒரு சினிமாவை பிடித்துக் கொண்டு தொங்கும் நிகழ்வுகள் வேதனை அளிக்கின்றன.

படத்தை தடை செய்தால் இந்தியாவில் இருக்கும் இஸ்லாமியர்களின் நிலை மாறிவிடுமா? இல்லை படம் வெளியானால் தான் அவர்கள் நிலை மாறி விடுமா? இரண்டும் இல்லை. இன்று படம் வெளியாகவில்லை என்றால் இன்னும் ஒரு வாரத்திற்கு பின்னர் படம் வெளியாகத்தான் போகின்றது.

சென்சார் போர்டு சான்று பெற்ற படங்களை தனிக் குழுக்கள் போராட்டம் என்று பயம் காட்டி தடை செய்யலாம் என்ற நிலை நிச்சயம் ஆரோக்கியமானது இல்லை. பெரும்பாலான இந்தியர்கள் மத நல்லிணக்கத்துடன் தான் வாழ்கிறார்கள். ஒரு படம் வந்து இந்த நல்லிணக்கத்தை கெடுத்து விடும் என்பதெல்லாம் சரியான பேத்தலாக இருக்கிறது.

போராட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து விட்டவர்களுக்கு படம் ஒரு சாக்கு. அவ்வளவு தான். அப்படி சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையோ, இல்லை போராட்டமோ வந்தால் அதை அடக்குவது அரசின் வேலை.

இந்த நிலை தொடர்ந்தால் பெரும்பாலான படங்களின் நாயகர்களாக நடிக்கும் ஆண்களையே நல்லவர்களாக காட்டுகிறார்கள் என்று பெண்கள் அமைப்பும், வில்லன்களாக நடிக்கும் ஆண்களையே கெட்டவர்களாக காட்டுகிறார்கள் என்று ஆண்கள் அமைப்பும் போராட தொடங்கி விடுவார்களோ என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது. சினிமா என்பது பொதுபுத்தியை காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. ஒரு காலத்தில் சினிமாவில் வில்லன்களுடன் வரும் குறைந்த ஆடை உடுத்திய பெண்களை கிருத்துவர்களாகவே காட்டினார்கள். அவர்கள் பெயர் ஸ்டெல்லா, ரீட்டா என்று ஏதாவது தான் இருக்கும். அதற்காக படம் பார்க்கும் அனைவரும் கிருத்துவர்களை அப்படியா நினைத்துக் கொண்டார்கள்.

படத்தை பார்க்காமல் கருத்து தெரிவிப்பது சரி கிடையாது. அது படத்தின் தடையை ஆதரிப்பவர்களுக்கும் பொருந்தும் படத்தின் தடையை எதிர்ப்பவர்களுக்கும் பொருந்தும். ஒரு வேளை படத்தில் இஸ்லாமியர்களை புண்படுத்துவது போல காட்சிகள் இருந்தால் படத்தை இக்னோர் செய்துவிட்டு போய்க் கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான்.

அரசு இயந்திரத்தில் லஞ்ச ஊழலையும், மருத்துவமும், கல்வியும் வியாபாரமாகி விட்டதையும், ஜாதி மத வெறிகளையும், உணவு பொருட்களில் கலப்படத்தையும், விவசாயம் அழிந்து கொண்டிருப்பதையும், மனிதம் செத்துவிட்டதையும் இக்னோர் செய்வோம், ஆனால் திரைப்படத்தில் எங்களுக்கு பிடிக்காத காட்சிகள் வந்தால் தெருவில் இறங்கி போராடுவோம் என்ற நிலை நகைப்பாக இருக்கிறது.

கீழே இருப்பது படத்தின் தடை குறித்து திரைத்துறையை சேர்ந்த ஒரு சிலர் எழுதிய ட்வீட்டுகள்.

Prakash Raj: BAN on Vishwaroopam. NOT FAIR. This cultural terrorism should stop. We should stand for the right to express. We are with you Kamal sir. When Tamil, Telugu and Hindi three censor boards of this democratic country has cleared Vishwaroopam. Where does this ban come from???

Spoke to distributors and people of Malaysia. It’s a Muslim country and the censor board has cleared Vishwaroopam, released the film today. People who saw the film in Malaysia say there is nothing against Muslims to worry. It’s a wonderful film by Kamal sir is someone listening?

Mahesh Bhatt: It clearly stated that once the Censor Board has cleared the film for public viewing, screening of the same cannot be prohibited. The Supreme Court order had quashed the decision of the Uttar Pradesh State Govt suspending the screening of the film ‘Aarakshan’ in UP.

Madhur Bhandarkar: I’m appalled by the TN Govt’s decision to ban Kamal Haasan’s Vishwaroopam. After the film has passed by the censor board. Not done!!!

Shirish Kunder: Kamal Haasan is no stranger to opposition in his creative endeavours.

Shekhar Kapur: For a man facing a ban on his film and loss of over 60cr, Kamal Haasan has the calm look of a man who completely who believes in what he is doing. I stand up for Kamal Haasan right to show the world Vishwaroopam and let the people decide, especially after Censor Board has passed the film. You?

ஆரூர் மூணா செந்திலின் பதிவில் கருத்து தெரிவித்த பதிவர் அஞ்சா சிங்கம் "பாருங்க ரஜினி ரசிகரை கமல் ரசிகராக மாத்தீட்டாங்க. அப்படியே நடுநிலை ஆளுங்களை இந்துத்துவா வாதிகளாக மாற்றும் வரை ஓயாமாட்டாங்க போல் இருக்கு." என்றார். அது கூட பரவாயில்லை. ஒரு வேளை "I support Kamalhaasan" என்பதை "I support Modi" என்று மாற்றி தொலைத்து விட்டால்?

நீதானே என் பொன் வசந்தம் - பாடல் விமர்சனம்

சென்ற பதிவில் நீதானே படத்தின் மிகப் பெரிய லெட்டவுன் ராஜா தான் என்று சொல்லிவிட்டேன் என்று ஒரு நண்பர் என்னை மிகவும் கோபித்துக் கொண்டார். ஏனென்றால் நான் ராஜாவின் வெறியன். அவரும் கூடத்தான்.

அவரை சமாதானப் படுத்த அனைவரும் பட விமர்சனம் எழுதி முடித்த பின்னர் நான் நீதானே படத்தின் பாடல் விமர்சனத்தை எழுதுகிறேன்.

பொதுவாகவே நான் பாடல்களை படம் பார்த்த பிறகு தான் விமர்சிக்க தொடங்குவேன். ஏனென்றால் படம் பார்த்த பிறகு தான், பாடல்களின் களம், அதை பாடும் கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசியங்கள், படமாக்கிய விதம், திரைக்கதையில் பாடலுக்கு முன்பு என்ன வருகிறது, பாடல் முடிந்த பின்னர் என்ன வருகிறது என்று அனைத்தும் புரியும். அதன் பின்னர் வைக்கப் படும் விமர்சனமே சிறந்த விமர்சனம் என்பது எனது கருத்து. உதாரணம் சொல்ல வேண்டும் என்றால் மின்னலே படத்தின் ஆடியோ கேட்டுவிட்டு அனைவரும் வசீகராவின் பின்னால் ஓட, படம் பார்த்த பின்னர் அது அப்படியே வெண்மதியேவின் பின் திரும்பியது. அதே போலவே அலைபாயுதே பாடல்களின் பச்சை நிறமே அனைவருக்கும் முன்பு பிடித்திருந்தது. ஆனால் படம் பார்த்த பிறகு அனைவரையும் கவர்ந்தது சிநேகிதனே.

நீதானே பார்த்து விட்டு வந்த பிறகு எனது ஐபாடில் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருப்பது அப்படத்தின் பாடல்கள் தான். பாடல்களை முழுதும் உள்வாங்க இன்னும் எனக்கு குறைந்தது ஒரு வாரமாவது ஆகும்.

1. புடிக்கல மாமு (சூரஜ் ஜகன், கார்த்திக், நா. முத்துகுமார்):

அட்டகாசமான கிடார் ப்ரீலூடுடன் தொடங்குகிறது பாடல். பாடல் முழுதும் பேஸ் கிடார் அட்டகாசம். சூரஜ் ஜகன் சரியான தேர்வு. எப்படி பிடித்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. அவரது குரலில் ஒரு ரக்கட்னெஸ் தெரிகிறது. இன்டர்லூடில் கிடாரையும் ட்ரம்ஸையும் சேர்த்து வைத்து கதகளி ஆடி இருக்கிறார் ராஜா. முதல் மூன்று நிமிடங்களுக்கு உச்சந்தலையின் மேல் ஏறி உள்ளே சென்று விட்டவர் பின்னர் 'மடார்' என்று அடிப்பார் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது, சட்டென்று நிசப்தம். அதை கலைப்பது கார்த்திக்கின் குரல்.

வெறும் பெர்குஷன் பேஸ். சரியான குத்து. அதிலும் இன்டர்லூடில் ட்ரம்பெட் உபயோகித்து இருக்கிறார். குத்து பாடல்களுக்கு அதிகம் ட்ரம்பெட் உபயோகித்து நான் கேட்டதில்லை.

ராஜா சார், நிச்சயம் நீங்க இறங்கி விளையாட இந்த உலகம் பத்தாது.

2. வானம் மெல்ல (இளையராஜா, பெலா ஷென்டே, நா. முத்துகுமார்):

வால்மிகி படத்தில் வரும் 'கூட வருவியா' பாடல் தான் இளையராஜா இசையில் நான் முதலில் கேட்ட பெலா ஷென்டே பாடிய பாடல். தபெலா, புல்லாங்குழல், பெலா ஷென்டேவின் குரல் மூன்றும் சேர்ந்து அப்படியே மனதை கசக்கிவிடும். வேறு பாடல்கள் பாடி இருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை.

அதன் பிறகு இப்போது நான் கேட்டது 'வானம் மெல்ல' பாடல். பிதாமகன் படத்தில் வரும் 'இளங்காத்து வீசுதே' பாடல் தரும் ஒரு விதமான ஸூதிங் சென்ஸை இந்த பாடலும் தருகிறது.

வோக்கல் ப்ரீலூடுடன் தொடங்குகிறது. அது அப்படியே ஆர்கெஸ்ட்ரேஷனாக மாறுகிறது. என்ன இன்ஸ்ட்ருமென்ட் என்பது எனக்கு தெரியவில்லை. அதிலிருந்து லீட் எடுக்கும் இளையராஜாவின் குரல்.... மனதை சொக்க வைக்கிறது என்றால் அது மிகை இல்லை.

பாடல் களத்துக்கு ஏற்ற வரிகள். 'பூக்கள் புக்கும் முன்னமே வாசம் வந்ததெப்படி?' விடலை காதலை இதை விட அழகாக சொல்ல முடியாது.

3. சாய்ந்து சாய்ந்து (யுவன், ரம்யா NSK, நா. முத்துகுமார்):

படத்தில் அதிக ஹைப் கொடுக்கப்பட்ட பாடல். ஒரு மாதிரியான கிரக்கத்துடன் பாடப்படும் ஸ்லக்கிஷ் மாடர்ன் பாடல். மின்சார கனவு படத்தில் SPB பாடும் தங்கத் தாமரை போல. பாடலை தூக்கி நிறுத்தியதும் இல்லாமல் தேசிய விருதையும் வாங்கி இருப்பார் பாடும் நிலா. ஆனால் இங்கே அவ்வாறான முயற்சிகளில் எல்லாம் யுவன் ஈடுபடவில்லை. கொடுத்த வேலையை செய்திருக்கிறார்.

கிடார், க்ளாரினெட் இரண்டையும் உபயோகப்படுத்திய விதம், யுவன் மற்றும் ரம்யாவின் குரல், மற்றும் சரணத்துக்கு முன்பு வரும் இன்டெர்லூட் மூன்றும் அருமை.

நைட் எஃபெக்ட், மழை, அழகான நாயகி, முதல் காதலின் வெளிப்பாடு என்று அருமையான களத்தினால் ஒரு வேளை பாடல் தப்பிக்கலாம்.

மற்றபடி இது ஒரு அபவ் ஆவெரேஜ் பாடல். அவ்வளவுதான். பல முறை கேட்டால் பிடிக்கும்.

4. சற்று முன்பு (ரம்யா NSK, நா. முத்துகுமார்):

ரொம்பவே மாடர்னான ஒரு காதல் தோல்வி பாடல். வரிகள் அருமை. இந்தப் பாடலை கேட்டதிலிருந்து ரம்யா எனது ஃபேவரிட் பாடகியாகி விட்டார். பாடல் வரிகள், ரம்யாவின் குரல், ஆர்கெஸ்ட்ரேஷன் இவை மூன்றுக்கும் கடும் போட்டியே நடக்கிறது எது அதிகமாக கேவலை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதில்.

இவை மூன்றையுமே தனித்தனியாக பிரித்து நாம் கேட்டோமானால் கூட அதுவும் இந்த கூட்டு முயற்சியின் தாக்கத்தை தான் ஏற்படுத்தும்.

சாய்ந்து கொள்ள உன் தோள்கள் இல்லையே, தேய்ந்த வெண்ணிலா திரும்ப வளருமா? தொட்டு தொட்டு பேசும் உந்தன் கைகள் எங்கே?...... அட்டகாசம்.

ராஜாவின் சந்தங்களுக்கு இருக்கும் மிகப் பெரிய ஆளுமை இதுதான், வரிகள் வந்து தானாகவே விழும். குறிலை நெடிலாக்குவது, நெடிலை குறிலாக்குவது போன்ற வேலைகளுக்கேல்லாம் ராஜாவிடம் இடம் இல்லை.

5. காற்றை கொஞ்சம் (கார்த்திக், நா. முத்துகுமார்):

இதுவும் வோக்கல் ப்ரீலூடுடன் தொடங்குகிறது. பின்னணியில் வயலின். 80 களுக்கு நம்மை கொண்டு செல்கிறது.

தங்க மெத்தை போட்டாலும் உன் நினைவில் எந்நாளும் தூக்கமில்லை ஏனென்று கேளடி, சாத்திவைத்த கதவில் தீபம் ஏற்றி வைக்க நீ வா வா, மீதி வைத்த கனவை நாமும் பேசி தீர்க்கலாம்.... நெடு நாட்களுக்கு பின்னர் காதலியை பார்க்க நினைக்கும் காதலனின் மனநிலையை அழகாக வெளிப்படுத்தும் வரிகள். நா. மு. நீங்கள் ஒரு பொன் குடம்.

6. என்னோடு வா வா (கார்த்திக், நா. முத்துகுமார்):

பஸ் ஹாரன் சத்தம் போன்ற ஒரு ப்ரீலூட். கூடவே க்ளாரினெட் வேறு. என்ன எழவுடா என்று கேட்க தொடங்கும் போதே கார்த்திக்கின் குரல் நம்மை கட்டிப் போடுகிறது. மெதுவாக நம்மை உள் இழுத்து கொள்கிறது. இதுவும் 80 களுக்கு நம்மை கொண்டு செல்கிறது.

இன்டர்லூட் ஏனோ எனக்கு கண்ணுக்குள் நிலவு படத்தில் வரும் 'நிலவு பாட்டு' பாடலை நினைவு படுத்தியது. ஏனென்று தெரியவில்லை.

ஆனால் பாடலின் களம் படு சொதப்பல். படத்தின் முதல் பகுதியில் வந்திருக்க வேண்டிய பாடல். படத்தின் இறுதியில் அதிலும் காற்றை கொஞ்சம் பாடலுக்கு பின்பு வருவது படு மொக்கையான ப்ளேசிங். ராஜாவிடம் பாடல்களை வாங்கிய பிறகு எங்கே வைப்பது என்ற குழப்பத்தில் வைத்தது போல இருக்கிறது.

7. பெண்கள் என்றால் (யுவன், நா. முத்துகுமார்):

பாடலை முழுதுமாக ஒரு முறை கூட என்னால் கேட்க முடியவில்லை. படு மொக்கையான பாடல். மொத்த ஆல்பத்துக்கும் திருஷ்டி பொட்டு போல அமைந்து விட்டது.

8. முதல் முறை (சுனிதி சௌஹான், நா. முத்துகுமார்):

பியானோ, க்ளாரினெட், ட்ரம்ஸ் என்று கலந்து கட்டிய ப்ரீலூட். மீண்டும் ஒரு காதல் தோல்வி பாடல். மிகவும் டார்க்கான மாடர்ன் பாடலாக அமைந்து விட்டது.

வரிகள், ஆர்கெஸ்ட்ரேஷன் மற்றும் சுனிதியின் குரல் மூன்றுக்கும் இடையே இப்பாடலிலும் கடும் போட்டி. நீ தானே என் பொன் வசந்தம் வரிகளை உபயோகித்த விதம் அருமை. பாடலை கேட்க கேட்க அடி மனதில் யாரோ பீரங்கியை வைத்து வெடித்தது போல இருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக இன்டர்லூடில் வரும் வயலின் என்ன செய்கிறது என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு மனதை ஏதோ செய்கிறது.

This is my pick of the litter.

80களுக்கு கொண்டு செல்லும் இரண்டு பாடல்கள், டார்க்கான மாடர்ன் பாடல்கள் இரண்டு, ஒரே பாடலில் ராக் மற்றும் குத்து, கிரக்கமான ஒரு பாடல், படு சொதப்பலாக ஒரு பாடல் என்று கலந்து கட்டி அடித்திருக்கிறார் ராஜா.

மொத்தத்தில் இந்த படத்தின் பாடல்கள் அனைத்தும் கேட்ட பிறகு "வெயிலா, மழையா, வலியா, சுகமா எது நீ? நீ தானே என் பொன் வசந்தம்...." என்று ராஜாவை பார்த்து நமக்கும் பாட தோன்றுகிறது.

கமலஹாசனும், நாயகனும், கொஞ்சம் நரகலும்

சமீபத்தில் திரு. கமலஹாசனின் நாயகன் பற்றிய ஹிந்து நாளிதழில் வெளியான கடிதம், அதன் தொடர்ச்சியான நாயகன் பட தயாரிப்பாளர் திரு. முக்தா ஸ்ரீனிவாசன் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட மன உளைச்சல் மற்றும் அதனை தொடர்ந்த சர்ச்சை ஆகியவை பற்றியே எழுதுகிறேன்.

சாதாரண பதிவொன்றை எழுதி விட்டு அதை நால்வர் பாராட்டி விட்டாலே நமது உச்சி குளிர்ந்து போய் விடும். அப்படி இருக்கையில் டைம் பத்திரிக்கையினால் உலகின் தலை சிறந்த நூறு படங்களுள் ஒன்றாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, மூன்று தேசிய விருதுகள் வாங்கிய, இந்திய சினிமா ரசிகர்கள் பலரும் சிலாகிக்கும் படம் ஒன்றை கொடுத்துவிட்டு அதன் நினைவுகளை 25 ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னர் நினைவு கூறுவது ஒரு அற்புதமான அனுபவமாக இருந்திருக்கும்.

ஆனால் என்ன, அந்த அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ளும் போது போதை அதிகமாகி நடு வீட்டில் வாந்தி எடுப்பது போல சிலவற்றை தனது கடிதத்தில் வாந்தி எடுத்துவிட்டார் நமது கலைஞானி.

கமல் எழுதிய கடிதத்தை படிக்காதவர்கள் கீழே உள்ள சுட்டிக்கு சென்று கடிதத்தை முழுதும் படித்து விடுவது உத்தமம்.

Link : Of course Velu Nayakan doesn't dance

முதலில் கடிதத்தின் தொடக்கத்திலேயே தனது விக்ரம் படத்தை பற்றி சொல்லும் பொழுது கமல் மற்றும் சுஜாதாவின் அறிவு ஜீவித்தனம் கோடம்பாக்கத்தினால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டதாக குறிப்பிடுகிறார், வசதியாக அப்படத்தின் திரைக்கதை தனது என்பதை நினைவு கூறாமல். மேலும் அப்படத்தை மணி இயக்கி இருக்க வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். இது அதனை இயக்கிய ராஜசேகருக்கு உச்சகட்ட அவமானம்.

சரி அடுத்ததாக நாயகன் பற்றி அவர் குறிப்பிடும் பொழுது கடிதம் நெடுக அறிவுஜீவிகளான மணியும் கமலும் தயாரிப்பாளர் முக்தாவினால் அடைந்த மன உளைச்சல்கள் தான் இருக்கின்றன. சரி இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு படத்தினை எடுத்ததன் பலன் தான் நாயகன் திரைப்படம் என்பதை நினைவு கூறும் முயற்சியாக அதனை எடுத்துக் கொள்ள இயலவில்லை. அந்த கடிதத்தில் சாதித்து விட்ட பூரிப்போ அல்லது பெருமுச்சோ தெரியவில்லை. மாறாக முக்தாவின் ஒத்துழைப்பு இல்லாததினால் படத்திற்கு ஏற்பட்ட இழப்பின் காரணமான எரிச்சலே தெரிகிறது. அதன் உச்ச கட்டமாக மணிக்கு ஹார்ட் அட்டேக் வந்ததன் காரணமே முக்தாவின் கெடுபிடிகள் தான் என்ற தோற்றம் தருகிறது இந்த கடிதம்.

நான் தெரியாமல் தான் கேட்கிறேன் 10 ரூபாய் முதலீடு செய்து 20 ரூபாய் லாபம் சம்பாதிக்க நினைப்பது அவ்வளவு பெரிய குற்றமா? ஒரு தயாரிப்பாளர் எதற்கு கலை சேவை செய்ய வேண்டும்? நாடே போற்றும் ஒரு சிறந்த படத்தை தயாரிப்பதினால் அவருக்கு கிடைக்கும் நன்மை என்ன? அழகி, சேது, பிதாமகன் போன்ற படங்களை தயாரித்தவர்களின் நிலை என்ன? அப்படங்களில் நடித்தவர்களுக்கும் இயக்கியவர்களுக்கும் அடுத்தடுத்த படங்களில் சில பல கோடிகள் கிடைத்தன. ஆனால் தயாரித்தவர்களுக்கு.

ஏன்?, நாயகனையே எடுத்துக் கொள்வோம். அப்படத்தின் வெற்றியினால் அதிகம் நன்மை அடைந்தவர்கள் யார்? மணி மற்றும் கமல் தானே. நல்ல படத்தை தயாரித்த முக்தாவிற்கு என்ன கிடைத்தது? 25 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் வசை தானே கிடைத்தது.

எங்கே நான் கமலின் சில படங்களை குறிப்பிடுகிறேன், அவற்றின் தயாரிப்பாளர் யார் என்பதை படத்தின் DVD யின் உதவியோ அல்லது விக்கீபீடியாவின் உதவியோ இல்லாமல் உங்களால் கூற முடிகிறதா என்பதை பார்ப்போம். மூன்றாம் பிறை, மைக்கேல் மதன காம ராஜன், சிகப்பு ரோஜாக்கள், வாழ்வே மாயம், மஹாநதி ஆகிய படங்களின் தயாரிப்பாளர்கள் யார் என்பது தெரியுமா? அவ்வளவு ஏன்? பலர் சிலாகிக்கும் இந்த நூற்றாண்டில் வெளி வந்த அன்பே சிவம் படத்தின் தயாரிப்பாளர் யார் என்பது தெரியுமா? இதை ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் இப்படங்களினால் பெரிதும் லாபம் அடைந்தவர் கமல் தான். அவரின் நட்சத்திர அந்தஸ்து உயர்ந்தது. பல பக்கங்களில் இருந்தும் பாராட்டுகள் அவருக்கு வந்தன. ஒரு வேளை அப்படங்களினால் அவருக்கு வந்த பாராட்டுகளை அவர் அந்தந்த படத்தின் தயாரிப்பாளர்களோடு பகிர்ந்து கொண்டிருந்தால் அவர் விரும்பிய படி பல தயாரிப்பாளர்கள் வந்திருக்கலாம். அவ்வாறு அவர் செய்யாத போது தயாரிப்பாளர்களை லாப நோக்குடன் இருப்பதாக குற்றம் கூறுவது மிகவும் கேவலமானது.

சரி இவர் வியந்து பாராட்டும் இயக்குனர் பாலசந்தர் ஏன் திருமலை, திருவண்னாமலை போன்ற குப்பைகளை தயாரிக்கிறார். சொந்த பணத்தில் பேரரசு டைப் படங்களை எடுத்துவிட்டு அடுத்தவர் பணத்தில் திரைக் காவியங்களை எடுக்கும் போலி திரை மேதைகளைவிட 5 லட்சம் லாபம் சம்பாதிக்கும் படத்தினை தயாரிக்க முயன்ற முக்தா போன்றவர்கள் ஒன்றும் குறைந்து போய்விட வில்லை.

ஒரு தயாரிப்பாளர் லாபத்தை எதிர் பார்க்க கூடாது, கலை சேவை செய்ய வேண்டும், தன்னை வைத்து தான் எதிர் பார்த்தது போல படத்தினை எடுக்க வேண்டும், தான் எதிர்பார்த்த சம்பளமும் தனக்கு கொடுக்க வேண்டும், அதனால் நஷ்டம் வந்தால் சந்தோஷத்துடன் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும், ஆனால் அந்த படம் சிலாகிக்கப் படும் பொழுது மட்டும் அப்படத்தில் நடித்த நடிகர் வந்து அந்த பாராட்டுகளை எடுத்துக் கொள்வார். இது எவ்வளவு பெரிய அயோக்கியத்தனம். அதனை தான் கமல் விரும்புகிறார்.

படம் எடுத்தாகி விட்டது, அது நன்றாக ஓடி பெரிய வெற்றி பெற்று விட்டது, பலர் அதனை பாராட்டுகிறார்கள், 25 ஆண்டுகளும் ஓடி விட்டது. இப்பொழுது வந்து படத்தின் தயாரிப்பாளர் வெஸ்ட்மோரை மேக் அப் செய்ய அனுமதிக்க வில்லை, ஜிம் ஆலனை சண்டை காட்சிகளை இயக்க அனுமதிக்க வில்லை, காஸ்ட்யூம் டிசைனுக்கு தனியாக ஆட்களை வைத்துக் கொள்ள அனுமதி தரவில்லை, கம்பி வைத்து உடைக்க காரை தரவில்லை என்றெல்லாம் கூறுவது வேடிக்கையாக மட்டும் இல்லை அசிங்கமாகவும் இருக்கிறது. அதன் உச்ச கட்டமாக படத்தின் காட்சிகளை எடுக்க பிலிம் ரோல்களை ரேஷன் செய்து கொடுத்தார் என்று சர்காஸத்துடன் கூறுவதாக நினைத்துக் கொண்டு கூறுவது பற்றி என்ன சொல்வது,

"Sorry Mr. Kamal Haasan. Not only your rationalism, this letter of yours is also nauseating."

பின்னர் சேர்த்தது:

திரு. முக்தா ஸ்ரீனிவாசன் அவர்கள் கமலின் கட்டுரைக்கு தனது பதிலை அளித்துள்ளார். அதனை கீழே உள்ள சுட்டிக்கு சென்று படியுங்கள்.

Link : Living in past glory

என் மனம் கவர்ந்த டாப் 5 நகைச்சுவை திரைப்படங்கள்

01. ஊட்டி வரை உறவு:

தமிழ் சினிமாவின் மிக சிறந்த நடிகர்களுள் ஒருவர் மறைந்த நடிகர் திரு. டி. எஸ் பாலையா அவர்கள். நகைச்சுவை நடிப்பாகட்டும், குணசித்திர நடிப்பாகட்டும், வில்லத்தனமான நடிப்பாகட்டும் அவரது நடிப்பு அசத்தலாக இருக்கும். இப்படத்தின் முதுகெலும்பே அவர் தான். வாலிப வயதில் எங்கோ அவர் தவறு செய்து விட அதனால் அவர் எல். விஜயலக்ஷ்மிக்கு தந்தையாகிறார். எல். விஜயலக்ஷ்மி தனது தாயாரின் மரணத்திற்கு பிறகு தனது தந்தையை தேடி வருகிறார். அதே நேரத்தில் தனது முறை மாமனிடமிருந்து தப்பி ஓடி வரும் கே. ஆர். விஜயா எல். விஜயலக்ஷ்மியின் பெட்டியையும், கடிதத்தையும் பார்த்து பாலையாவின் வீட்டிற்கு அவரது மகளாக வந்து விடுகிறார். எல். விஜயலக்ஷ்மி தனது தந்தையின் விலாசத்தை தொலைத்து விட்டு தனது காதலன் முத்துராமனின் வீட்டிற்கு சென்று விடுகிறார். உண்மையை அறிந்த பாலையாவின் மூத்த தாரத்தின் மகன் சிவாஜி கணேசன் கே. ஆர். விஜயாவை காதலிக்க தொடங்க, பாலையாவோ அவர்களை அண்ணன் தங்கை என்று நினைத்து திருடனுக்கு தேள் கொட்டிய கதையாக தவிக்க, பிறகு என்ன? முடிவில் எல்லா முடிச்சிக்களும் அவிழும் வரை ஒரே நகைச்சுவை கொண்டாட்டம் தான். பூ மாலையில் ஓர் மல்லிகை, ராஜ ராஜ ஸ்ரீ, அங்கே மாலை மயக்கம் யாருக்காக, ஹேப்பி இன்று முதல் ஹேப்பி, தேடினேன் வந்தது என்று அனைத்து பாடல்களும் காதுகளுக்கு தேன்.

02. காதலிக்க நேரமில்லை:

இப்படத்தை பற்றி சொல்வதற்கு புதிதாக என்ன இருக்கிறது? தமிழ் சினிமாவின் மாபெரும் சகாப்தம் இயக்கிய படம். அட்டகாசமான பாத்திரங்களின் தேர்வு, நூல் பிடித்தது போல திரைக்கதை, அருமையான பாடல்கள் இப்படத்தில் எதை பாராட்ட?, எதை விட? இதிலும் டி. எஸ். பாலையா தான் நாயகன். பாலையாவின் இளைய மகள் நிர்மலாவை ஏழையான ரவிசந்திரன் டாவடிக்க அவரது மூத்த மகள் காஞ்சனாவை பணக்கார முத்துராமன் லவ்வுகிறார். ஏழைகளை பிடிக்காத பாலையாவை ஏமாற்ற முத்துராமனை தனக்கு அப்பாவாக நடிக்க வைக்கிறார் ரவிசந்திரன். பிறகென்ன? ஒரே குழப்பங்களும், கொண்டாட்டங்களும் தான். பாடல்கள் அனைத்தும் அருமை என்றாலும் அனுபவம் புதுமை, நெஞ்சத்தை அள்ளிக் கொஞ்சம் தா, என்ன பார்வை உந்தன் பார்வை மூன்றும் எனது ஃபேவரிட்.

03. தில்லு முல்லு

Arguably one of the best comic capers of Tamil cinema. இப்படத்தின் சிறப்பே இதில் தலைவர் நடித்திருப்பது தான். மீசை இல்லாத தலைவரை எனக்கு தெரிந்து இப்படத்திலும், ராகவேந்திராவிலும் தான் பார்த்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். முந்தைய இரு படங்களில் பாலையா என்றால், இப்படத்தில் தேங்காய் ஸ்ரீனிவாசன். அமோல் பாலேகரின் கோல் மாலில் இல்லாத அந்த சிறுவன் பாத்திரம் இப்படத்தின் சிறப்பு. படத்தின் ஹைலைட் அந்த இன்டெர்வ்யூ ஸீக்வென்ஸ். இப்பொழுதும் எங்கள் நட்பு வட்டாரத்தில் யாராவது எதையாவது சில்லியாக செய்தால், "இதிலென்ன பெருமை? கெட் அவுட்." என்பது யாராவது ஒருத்தரின் வாயிலிருந்தாவது வெளிப்பட்டு விடும்.

04. மைக்கேல் மதன காம ராஜன்

கமலஹாசனின் திரைக்கதை நேர்த்திக்கு அபூர்வ சகோதரர்கள் சாட்சி பத்திரம் என்றால், இப்படம் மணி மகுடம். ஒரே மாதிரி இருக்கும் நான்கு சகோதரர்கள் சிறு வயதில் பெற்றோர்களிடம் இருந்து பிரிந்து விட, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு சூழ்நிலையில் வளர ஒரு சந்தர்பத்தில் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சூழலில் வரும் வாய்ப்பு வருகிறது. அப்பொழுது நடக்கும் பிசகுகள் தான் படத்தின் கதை.

ஒவ்வொரு கமலாக கதையில் நுழைத்த சுவாரஸியம், பிசகில்லாமல் பிசகு நடக்கும் திரைக்கதை, கதையில் எந்த பாத்திரத்திற்கும் கூடவோ குறைவாகவோ இல்லாத முக்கியத்துவம் இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். இப்படத்தின் திரைக்கதை தமிழ் சினிமாவில் கால் பதிக்க முயலும் இயக்குனர்களுக்கு பைபிள்.

05. உள்ளத்தை அள்ளித்தா

ஒரு சட்டியில் அந்தாஸ் அப்னா அப்னா, பலே பாண்டியா, சபாஷ் மீனா மூன்றையும் போட்டு ஒரு குலுக்கு குலுக்கி எடுத்து அதில் மணிவண்ணன் மற்றும் கவுண்டமணியின் நக்கல், லொல்லு, நையான்டிகளை சேர்த்து கலக்கினால் உள்ளத்தை அள்ளித்தா. காபி என்ற குற்றசாட்டெல்லாம் எனக்கு கிடையாது. எங்கிருந்து தயாரித்தால் என்ன? தயாரிக்கப்பட்ட பொருள் எப்படி என்று தான் நான் பார்ப்பேன். அந்த முறையில் உள்ளத்தை அள்ளித்தா நிச்சயம் நூற்றுக்கு நூறு மார்க் எடுக்கும். கார்த்திக், மணிவண்ணன், கவுண்டர், செந்தில் என்று எந்த பாத்திரத்திலும் வேறு யாரையும் நினைத்து கூட பார்க்க இயலாத நடிப்பு. இரண்டரை மணி நேர நான் ஸ்டாப் கொண்டாட்டம். உள்ளத்தை அள்ளித்தா நிச்சயம் என் உள்ளத்தை கொள்ளை கொண்ட படம்.

நண்பன்

பொதுவாக ஒரு படத்தை ஒரு மொழியில் நாம் முதலில் பார்த்து விட்டால் அதை பிற மொழியில் மீண்டும் பார்க்கும் பொழுது அது எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும் நமக்கு அவ்வளவாக பிடிக்காது. இது இயல்பு. உதாரணம் சொல்ல வேண்டும் என்றால் தமிழில் அலைபாயுதே பார்த்து விட்டு ஹிந்தியில் சாத்தியா பார்த்த பொழுது தியேட்டரில் என்னால் உட்கார முடியவில்லை. இப்படி பல உதாரணங்களை சொல்லலாம். ஆனால் இதை முதலில் உடைத்தது யுவா என்கிற ஆயுத எழுத்து.

முதலில் நான் பார்த்தது யுவா. யுவா பார்த்து விட்டு ஒரு வாரம் கழித்து தான் என்னால் ஆயுத எழுத்து பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் பார்த்த உடனேயே தெரிந்து விட்டது ஆயுத எழுத்தின் அருகில் கூட வர முடியாது யுவாவினால் என்று.

ஆயுத எழுத்தில் நடித்த ஒவ்வொருவரும் தங்களது பாத்திரத்தை ஹிந்தியில் செய்தவரை விட நன்றாக செய்திருப்பார்கள். விவேக் - கரீனாவின் கெமிஸ்ட்ரியை விட சித்தார்த் - த்ரிஷாவின் கெமிஸ்ட்ரி மிகவும் நன்றாக இருக்கும். ஓம் பூரியின் வில்லத்தனத்தை விட பாரதி ராஜாவின் வில்லத்தனம் நன்றாக இருக்கும். மாதவன் அபிஷேக் பச்சனை தூக்கி சாப்பிட்டிருப்பார். ராணி முகர்ஜியை அடித்து துவைத்து காயப் போட்டிருப்பார் மீரா ஜாஸ்மின். உண்மையில் அந்த படத்தில் இரண்டு வெர்ஷன்களிலுமே சுமாராக நடித்திருந்தது ஈஷா டியோல், நன்றாக நடித்திருந்தது சூர்யா மற்றும் அஜய் தேவ்கன். இப்படி எல்லாமே நன்றாக இருந்ததினால் எனக்கு முதலில் பார்த்த யுவாவை விட பின்னர் பார்த்த ஆயுத எழுத்து மிகவும் பிடித்திருந்தது.

என்னடா இவன் நண்பன் விமர்சனம் என்று எதையோ கூறிக்கொண்டிருக்கிறானே என்று பார்க்கிறீர்களா? 2004 ஆம் ஆண்டு மணிரத்தினத்தின் ஆயுத எழுத்து தந்த அதே அனுபவத்தை 2012 ஆம் ஆண்டு ஷங்கரின் நண்பன் அளித்தது. ஆம், 3 இடியட்ஸை விட எனக்கு பல மடங்கு அதிகம் நண்பன் பிடித்திருந்தது.

காரணம் 3 இடியட்ஸில் அமீர் மற்றும் மாதவன் இருவரின் வயதும் நன்கு தெரியும். கல்லூரி மாணவர்களாக அவர்களை ஒப்புக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் இங்கு மூவரும் நன்கு தங்களது பாத்திரங்களில் பொருந்தினார்கள். அருமையான காஸ்டிங். விஜய், ஜீவா, சத்யராஜ், ஸ்ரீ காந்த், இலியானா மற்றும் குறிப்பாக சத்யன் அனைவரும் நூல் பிடித்தது போல அருமையாக நடித்திருந்தார்கள். வேறு யாரையும் அந்த பாத்திரங்களில் நினைத்து கூட பார்க்க இயலவில்லை.

இவ்வளவு இளமையான விஜய்யை பார்த்து எவ்வளவு நாட்களாகின்றன. ஃப்ரெஷாக இருக்கிறார். இமேஜை பற்றிய கவலை இல்லாமல் சத்யராஜ், அனூயா, இலியானா, ஜீவா, ஸ்ரீ காந்த் என்று அனைவரிடமும் சகட்டு மேனிக்கு அடியும் உதையும் வாங்குகிறார். இலியானா இவரை பார்த்து நீ ஆண்மையற்றவனா? என்று கேட்கிறார். மாஸ் ஒபனிங் இல்லை, கேமராவை பார்த்து அறிவுரை கூறவில்லை, பஞ்ச் டயலாக் பேசவில்லை, நூறு குண்டர்களை ஒற்றைக் கையினால் தூக்கி வீசவில்லை, இவ்வளவு ஏன்? விஜய்யின் அக்மார்க் டான்ஸ் மூவ்மென்ட்ஸ் கூட இல்லை, ஆனாலும் படம் முழுதும் விஜய்யின் மாஸ் தெரிகிறது.

அடுத்தது ஜீவா. ஷர்மான் ஜோஷியை தூக்கி அடித்துவிட்டார். "நண்பன் போல யாரு மச்சான்" பாடலில் கண் கலங்கும் போது நம்மை நிமிர்ந்து உட்கார வைப்பவர், நண்பனை விட்டுக் கொடுக்க முடியாமல் தற்கொலைக்கு முயலும் போது விதிர்க்க வைக்கிறார், கடைசியில் உங்கள் வேலையை நீங்கள் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் எனது ஆட்டிட்யூடை நான் வைத்துக் கொள்கிறேன் என்று கூறும் பொழுது பெருமூச்சு விட வைக்கிறார்.

ஸ்ரீ காந்துக்கு இது ஒரு முக்கியமான படம். அலட்டிக் கொல்லாமல் நடித்திருக்கிறார். இதற்கு முந்தைய படங்களில் எமோஷனல் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு படு மொக்கையாக இருக்கும். வசன உச்சரிப்பு அதை விட மொக்கை. ஆனால் இந்த படத்தில் அடித்து ஆடி இருக்கிறார்.

சத்யராஜுக்கு அவர் வயது நடிகர்கள் எல்லாம் பொறாமை படும் வேடம். தனது மகனின் தற்கொலைக்கு தனது பிடிவாதம் தான் காரணம் என்று இலியானா குற்றம் சாட்டும் காட்சியில் மனுஷன் கண் பார்வையிலேயே நம்மை கொல்லுகிறார். அற்புதமான நடிப்பு.

இலியானா இடுப்பாட்டுவதை தவிர்த்து இப்படத்தில் ஒன்றும் புதிதாக செய்யவில்லை. க்ளோஸ் அப் காட்சிகளில் முகத்தில் முதிர்ச்சியும், பருக்களும் தெரிகின்றன.

கடைசியாக சத்யன். "நிசப்தம் ப்ரான சங்கடம்". படத்தில் விஜய்க்கு நிகரான பாத்திரம். வசன உச்சரிப்பு, முக பாவம், பாடி லாங்குவேஜ், என்று அனைத்திலும் அசத்தி இருக்கிறார். சரியான தேர்வு. சத்யனின் கேரியரில் இது ஒரு முக்கியமான படம்.

இப்படி ஒரு ரீமேக் படத்திற்கு ஷங்கர் தேவையா? என்ற கேள்வி எனது மனதிற்குள் படம் பார்க்கும் முன்னர் இருந்தது. பார்த்த பிறகு தான் தெரிந்தது மூலப் படத்தின் கருவை உள்வாங்கி அதை தமிழ்படுத்துகிறேன் என்று சிதைக்காமல் கொடுக்க ஷங்கர் போன்ற இயக்குனர்கள் தான் வேண்டும் என்று. படத்தை காட்சிக்கு காட்சி காப்பி அடித்து எடுத்துவிட்டு திரைக்கதை என்று தங்களது பெயரை போடும் இயக்குனர்கள் மத்தியில் வெறும் இயக்கம் என்று தனது பெயரை போட்டு, இப்படம் வெற்றி பெற்றால் அதன் பெருமை ராஜ்குமார் ஹிரானியையே சேரும் என்று கூறிய ஷங்கர் எனது மனதில் உயர்ந்து நிற்கிறார்.

அடுத்தது மதன் கார்க்கி. பெரும்பாலான வசனங்கள் மூலப் படத்தின் பொழி பெயர்ப்பு என்றாலும், ஓரிரு வசனங்களில் நம்மை அசத்துகிறார். "திருக்குறள் சைஸில் ப்ளாஷ் பேக்" ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு. ஆசிரியர்கள் தினத்தில் சத்யன் பேசும் உரை அட்டகாசம். சிரித்து சிரித்து வயிறு வலித்து விட்டது.

அடுத்தது கேமரா. மனோஜ் பரமஹம்ஸா நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து கொண்டே போகிறார். ஒவ்வொரு காட்சியும் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாக இருக்கிறது. இசையை பற்றி பெரிதாக சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. மனதை உறுத்தாமல் இருக்கிறது. நண்பன் போல மற்றும் அஸ்குலஸ்கா பாடல்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தன.

மொத்தத்தில் இமேஜ் பார்க்காமல் ஒரு அருமையான படத்தில் நடித்ததற்கும், இமேஜ் பார்க்காமல் ஒரு அற்புதமான படத்தை இயக்கியதற்கும் விஜய்க்கும் ஷங்கருக்கும் எனது நன்றிகள்.

விஜய் ஒரு ஃப்ரீ அட்வைஸ். அடுத்தது திமிங்கிலம், சேட்டைக்காரன் என்று படங்களில் நடிக்காமல் இது போன்ற படங்கள் கொடுங்கள். ப்ளீஸ்.

2011 தமிழ் படங்கள் ஒரு பின்னோட்டம்

எப்பொழுதும் ஆண்டின் கடைசி நாளில் தான் பின்னோட்டங்களை போடுவது என் வழக்கம். இம்முறை சிறிது முன்னதாகவே.

முந்தைய பின்னோட்டங்களை காண கீழே உள்ள சுட்டிகளுக்கு செல்லவும்.

2010 தமிழ் படங்கள் ஒரு பின்னோட்டம்

2009 தமிழ் படங்கள் ஒரு பின்னோட்டம்

டாப் ஐந்து கமர்ஷியல் படங்கள்:

1. மங்காத்தா
2. வேலாயுதம்
3. கோ
4. ஏழாம் அறிவு
5. காஞ்சனா

டாப் ஐந்து வித்தியாசமான படங்கள்:

1. ஆடுகளம்
2. எங்கேயும் எப்போதும்
3. ஆரண்ய காண்டம்
4. தெய்வத் திருமகள்
5. மயக்கம் என்ன?

டாப் ஐந்து தழுவிய படங்கள்:

1. காவலன்
2. சிறுத்தை
3. ஒஸ்தி
4. முரண்
5. வானம்

டாப் ஐந்து எனக்குப் பிடித்த ஆனால் ஊத்திக் கொண்ட படங்கள்:

1. ரௌத்திரம்
2. யுத்தம் செய்
3. தூங்கா நகரம்
4. 180
5. சதுரங்கம்

டாப் ஐந்து ஏமாற்றங்கள்:

1. அவன் இவன்
2. நடுநிசி நாய்கள்
3. வெடி
4. வேங்கை
5. பயணம்

டாப் ஐந்து மொக்கை படங்கள்:

1. மாப்பிள்ளை
2. எங்கேயும் காதல்
3. யுவன் யுவதி
4. ராஜ பாட்டை
5. வந்தான் வென்றான்

இந்த ஆண்டின் சர்ப்ரைஸ் ஹிட்கள்:

1. குள்ள நரி கூட்டம்
2. மௌனகுரு

இந்த ஆண்டின் வருத்தமளிக்கும் தோல்வி:

அழகர் சாமியின் குதிரை

எனது மனம் கவர்ந்த படம்:

எங்கேயும் எப்போதும்

மயக்கம் என்ன?

படம் கார்த்திக் சுவாமினாதனின் (தனுஷ்) வாய் மொழியிலேயே தொடங்குகிறது. கார்த்திக் ஒரு புகைப்பட கலைஞன். வன விலங்கியல் புகைப்பட கலையில் பெரிய நிபுணனாக வர வேண்டும் என்பது அவனது லட்சியம். அதற்காக அத்துறையில் வல்லுனராக உள்ள மாதேஷ் கிருஷ்ணசாமியிடம் உதவியாளராக சேர முயற்சி செய்து கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால் இயலவில்லை. வாழ்வாதாரத்திற்காக வீட்டு விசேஷங்களையும், இரண்டாம் நிலை நடிகர்/நடிகைகளையும் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனுக்கு நான்கு நண்பர்கள். ஒரு தங்கை. அவர்கள் தான் இவனுக்கு எல்லாம். தனது பெற்றோர்களின் இறப்பிற்கு பின்னர் அவனையும் அவனது தங்கையையும் வளர்த்தவர்கள் அவனது நண்பர்கள் தான். குடியும் கும்மாளமுமாக அவரகள் பொழுதை கழிக்கிறார்கள்.

அப்பொழுது அந்த நண்பர்களுள் ஒருவனின் காதலியாக அறிமுகமாகிறாள் யாமினி (ரிச்சா). முதல் சந்திப்பிலேயே இருவருக்குள்ளும் ஒரு ஈர்ப்பு. அதை ஊதி பெரிதாக விடாமல் இருவரும் அடக்கப் பார்க்கிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் அடக்க முடியாமல் இருவருக்குள்ளும் காதல் வந்து விடுகிறது. நண்பர்களுக்கும் அது தெரிய வர சில பல க்ளீஷேக்களுக்கு பின்னர் அவனது நண்பன் விட்டுக் கொடுக்க திருமணத்தில் முடிகிறது.

இதனிடையே தான் உயிரை கொடுத்து, ஒரு நாள் முழுதும் வனத்தில் இருந்து, எடுத்த ஒரு பறவையின் புகைப்படத்தை "ஆய்" என்று சொல்லி தூக்கி வீசிய மாதேஷ் கிருஷ்ணசாமி அதையே தான் எடுத்ததாக கூறி நேஷனல் ஜியோகிரஃபி இதழுக்கு அனுப்பி பாராட்டும் பின்னர் அதற்கு தேசிய விருதும் பெற்று விடுகிறார். இதனால் மனமுடைந்த கார்த்திக் மாடியில் இருந்து விழுந்து விடுகிறான். விழுந்த அதிர்ச்சியினாலும், ஏமாற்றத்தினாலும் அவனுக்கு மனச்சிதைவு நோய் வருகிறது.

அது வேர்விட்டு வளர்ந்து விருட்சமாகி அவனை குடிகாரனாகவும், முரடனாகவும், தனது மனைவியிடம் தனது வக்கிரத்தை காட்டுபவனாகவும் மாற்றி விடுகிறது. யாமினி அதை பல வருடங்கள் பொறுத்துக் கொண்டு ஒரு கட்டத்தில் தாங்க முடியாமல் உடைகிறாள். கார்த்திக் அதிலிருந்து எப்படி வெளிவந்தான்? யாமினியின் காதலை புரிந்து கொண்டானா? மாதேஷின் நிலை என்னவானது? என்பதை வெள்ளித் திரையில் கண்டு மகிழுங்கள்.

முதலில் படத்தில் பாராட்டப் பட வேண்டியவர் ராம்ஜி. என்ன கேமெரா? படம் முழுதும் பிக்சர் பெர்ஃபெக்ட் ஷாட்கள். வன விலங்கு காட்சிகள் அட்டகாசம். அதிலும் இடைவேளைக்கு முந்தைய காட்சியினை அவர் படமாகிய விதம் அருமையிலும் அருமை. சமீபத்தில் இவ்வளவு க்ளோஸ் அப் ஷாட்களை கொண்ட படத்தினை நான் பார்த்ததாக நினைவு இல்லை.

அடுத்தது தனுஷ். தொடக்கத்தில் இருந்து முடிவு வரை படமெங்கிலும் தனுஷ், தனுஷ், தனுஷ் மட்டுமே. கார்த்திக்காகவே வாழ்ந்திருக்கிறார். அவரது டயலாக் மாடுலேஷனும், பார்வையும், உடலசைவும் சென்ற ஆண்டின் தேசிய விருதிற்கு சரியான தேர்வு அவர் என்பதை மீண்டும் நினைவு படுத்துகிறது. நடிகர் தனுஷ் மட்டும் இல்லை, பாடலாசிரியர், பாடகர் தனுஷும் அட்டகாசம். "ஓட ஓட" மற்றும் "காதல் என் காதல்" பாடல்களை நன்றாக பாடியுள்ளார். அதிலும் "கனவிருக்கு கலரே இல்ல, படம் பாக்கறேன் கதையே இல்ல, உடம்பிருக்கு உயிரே இல்ல, உறவிருக்கு பெயரே இல்ல" வரிகள் அம்சம்.

அடுத்தது ரிச்சா. முதல் படம் என்பதை நம்ப முடியவில்லை. பின்னர் தான் தெரிந்தது அவர் தெலுங்கில் இரண்டு படங்கள் செய்திருக்கிறார் என்று. செல்வராகவனின் முந்தைய நாயகிகள் போலவே மெல்லிய சோகம் ததும்பும் கண்கள். இடைவேளைக்கு முந்தைய காட்சியாகட்டும், கருச்சிதைவு ஏற்பட்ட உடன் அதன் வலியை வெளிப்படுத்தும் காட்சியாகட்டும், தன்னிடம் தவறாக நடந்து கொள்ளும் நண்பனிடம் பேசும் காட்சியாகட்டும் அருமையாக நடித்துள்ளார். செல்வாவின் டச் தெரிகிறது. அவருக்கு தீபா வெங்கட்டின் குரல் அபார பொருத்தம். ஆனாலும் எனக்கு ஏனோ படத்தில் அவரை பார்க்கும் பொழுது சொனியா அகர்வால் நினைவிற்கு வந்து தொலைக்கிறார்.

அடுத்தது G. V. ப்ரகாஷ். படத்தில் வசனத்திற்கு ஈடு கொடுத்து பேசுகிறது இவரது பின்னணி இசை. நிச்சயம் மயக்கம் என்ன? G. V. ப்ரகாஷின் உச்சம். இது வரை அவர் அப்படி ஒரு இசையை கொடுத்தது இல்லை. குறிப்பாக கார்த்திக், சுந்தர் மற்றும் யாமினி மூவரும் நடனம் ஆடும் காட்சியில் இவரது இசை அபாரம். அதுவும் பின்பாதியில் பல இடங்களில் காட்சிகளை தூக்கி நிறுத்துவது இவரது இசை தான்.

இறுதியாக செல்வா. செல்வாவை பற்றி புதிதாக சொல்ல எதுவும் இல்லை. இது வரை அவர் அளித்த படங்களில் அவரது மாஸ்டர் பீஸ் 7G. படத்தின் முதல் பாதியில் அதை சற்று தாண்ட முயற்சி செய்திருக்கிறார். படத்தின் மிகப் பெரிய பலம் அவரது வசனங்கள். கூர்மையாகவும் அழுத்தமாகவும் மனதில் பதிகிறது. "மனசுக்கு பிடிச்ச வேலை செய்யனும். இல்லேன்னா செத்துடனும்.", "உன் முன்னாடி அழுதுருக்க கூடாது. ஆம்பிள்ள இல்லையா?", "உன் பொண்டாட்டிய அடுத்தவன் பொண்டாட்டி கிட்ட தேடாத" போன்ற வசனங்களுக்கு இடையே "முண்டக்களப்ப" போன்ற இளைஞர்களுக்கான ஆஸ்தான வசங்களும் உள்ளன.

சரி படத்தில் குறைகள் என்ன என்று பார்த்தால் முதல் மட்டும் ஒரே குட்டு செல்வாவிற்கு தான். பெரிதாக அழுத்தம் இல்லாத கதை. காதலும், காதல் சார்ந்த உறவுகளும் தான் செல்வாவின் ஃபோர்டே. படத்தின் முதல் பாதியில் அதை களமாக எடுத்துக் கொண்டவர் பின் பாதியில் அதை களமாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் விட்டு விட்டார். காதலையே களமாக எடுத்துக் கொண்டு தனுஷின் கேரியரை படத்தின் பின் புலத்தில் மெல்லிய இழையாக சொல்லி இருந்தால் படம் டாப் க்ளாஸ் ஆகி இருக்கும். தவற விட்டு விட்டார். முதல் பாதியில் ராக்கெட் போல சீறிக் கொண்டு கிளம்பும் திரைக்கதை இரண்டாம் பாதி தொடங்கி முதல் 15 நிமிடங்களுக்குள் புஸ்வானமாகி விடுகிறது. சில காட்சிகள் மிகவும் நீளம். கொட்டாவி வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் நமக்கும் "ஓட ஓட ஓட படம் முடியல" என்று பாட தோன்றுகிறது.

அதே போல கார்த்திக் தனது மனச்சிதைவிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கான காரணங்களும் வலுவாக இல்லை. தனது மனைவியின் கர்பத்தையே அறியாதவன், கருச்சிதைவினால் மீண்டு வருகிறான் என்பது நம்ப முடியாமல் இருக்கிறது.

கிளைமேக்ஸ் காட்சிகளும் படு சொதப்பல். கார்த்திக் தன் முயற்சியால் வெற்றி பெற்றதாக காமிக்காமல், அதிர்ஷ்டத்தினால் வெற்றி பெற்றது போல காமிக்கிறார்கள். இம்மாதிரி துறைகளில் வெற்றி பெற அதிர்ஷ்டம் ஓரளவிற்கு முக்கியம் என்றாலும் அதை செல்வா தவிர்த்திருக்கலாம் என்பது எனது கருத்து.

அறை எண் 302 ல் கடவுள் படத்தில் கடவுள் பேசுவதாக ஒரு வசனம் வரும். "ஒரு படகில் அமர்ந்து நடுக்கடலுக்கு சென்றிருக்கிறீர்களா?, ஆளே இல்லாத மலை உச்சிக்கு சென்றிருக்கிறீர்களா?, அடர்ந்த வனத்தில் கால் கடுக்க நடந்திருக்கிறீர்களா?" என்றெல்லாம் கேட்பார். நிச்சயமாக அந்த வரிசையில் "'மயக்கம் என்ன?' படம் பார்த்திருக்கிறீர்களா?" என்றும் கேட்டிருக்கலாம் ஒரு வேளை செல்வா படத்தின் முன்பாதியை போலவே பின் பாதியையும் எடுத்திருந்தால்.

Why this கொலவெறிடி?

அது 2003 ஆம் ஆண்டு. காதல் கொண்டேன் பார்த்து விட்டு இருபது வயதே ஆன தனுஷின் நடிப்பை பார்த்து வியந்தேன். தனுஷ் யாரென்று சட்டென்று தெரியாத நிலையில், துள்ளுவதோ இளமையின் மஹேஷ் தான் இவர் என்று புரிந்தது. அடுத்து வந்தது திருடா திருடி. திருச்சியில் எடுத்திருக்கிறார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காகவே ஏழு முறை ஒரே வார இடைவெளியில் பார்த்தேன்.

அடுத்தடுத்து அவர் கொடுத்த மொக்கைகளால் இவர் ஒரு டம்மி பீஸ் என்று கருதிய பொழுது அவரது திருமண அறிவிப்பு வந்தது. அடடா! சூப்பர் ஸ்டார் மாப்பிள்ளை ஒரு சப்பை ஸ்டாரா? என்று நினைத்தேன். அதன் பிறகு கூட தொடர்ந்து மொக்கை படங்களையே கொடுத்து வந்தார். பாலு மஹேந்திராவின் "அது ஒரு கணா காலம்" மற்றும் செல்வராகவனின் "புதுப்பேட்டை" ஆகிய படங்கள் கூட இவருக்கு கமர்ஷியலாக கை கொடுக்க வில்லை. ஆனால் இவரின் நடிப்பு திறமை மட்டும் தெளிவாக தெரிந்தது.

பின்னர் வந்தது திருவிளையாடல் ஆரம்பம். கமர்ஷியல் சரவெடி. பின்னர் பொல்லாதவன். அட்டகாசமான படம். குறிப்பாக திரைக்கதை அட்டகாசம். அதன் பின்னர் இவருக்கு ஏறுமுகம் தான். சென்ற ஆண்டு ஆடுகளம் படத்தில் நடித்ததற்காக தேசிய விருதை பெற்று விட்டார். மிகக் குறைந்த வயதில் இதை பெற்ற நடிகர் இவரே.

இவரிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது இவர் ஒரு இயக்குனரின் நாயகன் என்பதே. இவரை வைத்து படம் எடுத்த இயக்குனர்கள் மறுமுறை இவரையே வைத்து இயக்க யோசித்தது இல்லை. அது செல்வராகவனாக இருக்கட்டும், மித்ரன் ஜவஹராக இருக்கட்டும், சுப்ரமணியம் சிவாவாக இருக்கட்டும், பூபதி பாண்டியனாக இருக்கட்டும், வெற்றி மாறனாக இருக்கட்டும் அனைவரும் இவரை வைத்து இரு படங்களாவது இயக்கி இருக்கிறார்கள்.

இப்பொழுது மயக்கம் என்ன படத்தில் பாடல்கள் எழுதுவதுடன், பாடவும் செய்கிறார். இந்த நேரத்தில் இவர் முதலில் பாடிய "நாட்டு சரக்கு" பாடல் படு திராபை என்பதை பதிவு செய்கிறேன்.



இந்த நிலையில் கடந்த ஒரு வார காலமாக தமிழகத்தை மட்டும் இல்லாமல் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவையும் ஒரு புயல் தாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அது "Why this கொலவெறிடி?" புயல். பாடல் அட்டகாசமாக இருக்கிறது. பாடல் வரிகளை பற்றிய விமர்சனமெல்லாம் எனக்கு இல்லை. இவர்கள் என்ன தொல்காப்பியமா படைக்கிறார்கள்? பாடல் கேட்டால் பிடிக்க வேண்டும். மனதிற்கு மகிழ்ச்சி கொடுக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் போதை ஏற்ற வேண்டும். மார்கழி குளிரில், பின்னிரவில், பகார்டியை லெமன் ஜூஸ் கலந்து நாலு ரவுண்டு அடித்து விட்டு, வென்னிலா ஃப்ளேவர்டு சுருட்டை பற்ற வைத்து இழுத்தால் ஒரு போதை வருமே, அப்படி ஒரு போதை இதில் வருகிறது.

நன்றி தனுஷ். வேறு ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.

ஏழாம் அறிவு

இது வரை இப்படி நடந்ததே இல்லை. அமெரிக்கா வந்ததிலிருந்து இங்கே திரையரங்கில் வெளியிடப்படும் தமிழ் திரைப்படங்களை நான் பார்க்காமல் இருந்ததே கிடையாது. இம்முறை வேலாயுதம், ஏழாம் அறிவு இரண்டுமே வெளியிடப்பட கை குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு இருவரும் இரண்டு படங்களையும் மாற்றி மாற்றி பார்ப்பது இயலாதென்பதால் விஜய் ரசிகையான எனது மனைவி வேலாயுதமும், நான் ஏழாம் அறிவும் பார்க்க முடிவு செய்தோம்.


அட்டகாசமான படத்தை கடைசி 20 நிமிடங்களில் நல்ல படமாக மாற்ற முடியுமா? முடியும் என்பதை தமிழ் கஜினி மூலம் நிரூபித்தார் முருகதாஸ். ஏழாம் அறிவிலும் அதே தவறை செய்திருக்கிறார். அருமையான கரு. சிறிது எடிட்டிங்கிலும் திரைக்கதையிலும் மெனக்கெட்டிருந்தால் அருமையான படமாக வந்திருக்க வேண்டியது, சறுக்கி விட்டது.

படம் தொடங்கிய உடன் முதல் 15 நிமிடங்களுக்கு ஒரு ஆவணப்படம் போல ஏதோ ஒன்று ஓடுகிறது. அதில் பல்லவ இளவரசனான போதி தர்மன் பற்றி சொல்லுகிறார்கள். பல்லவ இளவரசன் போதி தர்மன் தனது குருவின் கட்டளையின் பேரில் மூன்று ஆண்டுகள் பயணம் செய்து சீனா சென்று அங்கு உள்ள மக்களை நோயிலிருந்தும், எதிரிகளிடமிருந்தும் காப்பாற்றுகிறான். பின்னர் அவர்களுக்கு மருத்துவ மற்றும் தற்காப்பு கலைகளை பற்றி பாடம் நடத்துகிறான். பின்னர் ஒரு நாள் தான் இந்தியா திரும்ப விருப்பத்தை தெரிவிக்க, சீன மக்கள் அவனை விஷம் கொடுத்து கொன்று புதைக்கிறார்கள்.

பின்னர் கதை நிகழ் காலத்திற்கு வருகிறது. ஜெனிடிக்ஸ் இஞ்சினியரிங் மாணவியான ஷ்ருதி ஹாசன் போதி தர்மனின் DNA ஆராய்ச்சி செய்கிறார். போதி தர்மனின் பதப் படுத்திய உடலை ஆய்வாளர்கள் தோண்டி எடுத்து அவரது DNA சாம்பிளை வெளியிட, போதி தர்மனின் பரம்பரையில் வந்த சூர்யாவின் DNA போதி தர்மனின் DNA உடன் என்பது சதவிகிதம் பொருந்த, சூர்யாவின் DNA வை தூண்டி விடுவதன் மூலம் போதி தர்மனின் திறமைகளை வெளிக் கொண்டு வர முடியும் என்று ஷ்ருதி நம்புகிறார்.

அவரது ஆராய்ச்சியை அவர் சீனாவிற்கு அனுப்ப, அவர்கள் போதி தர்மனின் திறமைகள் மீண்டும் ஒருவருக்கும் வரக் கூடாது என்பதால் ஆபரேஷன் ரெட் என்ற ஒன்றை செயல்படுத்த ஒரு சீனாக்காரனை அனுப்புகிறார்கள். அவன் ஷ்ருதியையும், சூர்யாவையும் கொல்லப் பார்க்கிறான். பின்னர் சூர்யா, ஷ்ருதி மற்றும் அந்த சீனாக்காரன் மூவருக்கும் இடையே நடக்கும் கேட் அன்ட் மவுஸ் கேம் தான் படத்தின் பின் பாதி. நிச்சயம் பின் பாதி படு சுறுசுறுப்பு.

படத்தின் முதல் பாராட்டு கேமராவிற்கு தான். போதி தர்மனின் சீன பயணத்தை இதை விட அழகாக யாராலும் காட்ட முடியாது. அட்டகாசம். பாடல்கள் நன்றாகவே இருந்தன. சண்டை காட்சியும் அட்டகாசம். படத்தின் கருவும், கதையும் அருமை. அதற்கு முருகதாஸை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். மொத்தத்தில் இது நிச்சயம் ஒரு நல்ல படம்.

படத்தில் குறைகள் இல்லாமல் இல்லை. எடிட்டிங்கும் திரைக்கதையும் மோசம். முதல் 15 நிமிடங்களும், போதி தர்மன் பற்றிய குறிப்பும் தான் கதையின் மூலக் கரு என்றால் அதனை சிறிது சஸ்பென்ஸாக வைத்து பின்னர் கூறி இருக்க வேண்டாமா? ஸ்ருதி ஹாசன் வாயிலாக அதனை கூறி இருக்கலாம்.

அதே போல முன் அந்தி பாடல் முடிந்த பின்னர் வரும் கட் ஷாட்டில் சூர்யா ஏலேலம்மா படலை முனுமுனுக்கிறார்.

தமிழ் நடிகைகள் தமிழை ஒழுங்காக பேச வேண்டும் என்று எந்த கட்டாயமும் இல்லை, நானும் த்ரிஷாவின் தமிழை இதற்கு முன்னர் விமர்சித்ததில்லை. அதனால் நடிகை ஷ்ருதி ஹாசனின் தமிழை பற்றி விமர்சிக்க ஒன்றும் இல்லை.

ஆனால் கமலின் மகள் ஷ்ருதி ஹாசனின் தமிழை இங்கே விமர்சிக்க வேண்டியிருக்கிறது. பார்ப்பன பெண்களுக்கு "ச" வராது. அவர்கள் "ஷாப்டேளா?" என்று தான் கேட்பார்கள் என்று தமிழுணர்வுடன் முன்பு கூறியவர் தனது மகளின் லகர, ளகர, ழகரங்களை சிறிது கவனித்திருக்கலாம். தமிலை பற்றியும் தமில் உணர்வை பற்றியும் அழகாக பேசுகிறார். "சொல்லாமலே உல்லம் துல்லுமா?" என்று இனிமையாக பாடுகிறார். கமல் சுயவிமர்சனம் என்று தமிழில் ஒரு சொல் இருக்கிறது.

மற்றபடி அனைவரும் கூறுவதை போல தமிழ், தமிழுணர்வு என்று தூண்டி விடுகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு எனக்கு இல்லை. ஜெயிக்கும் குதிரையில் பணம் கட்ட வேண்டும். தமிழ் ஜெயிக்கும் என்பதால் அதில் கட்டி இருக்கிறார்கள். தமிழர்களுக்காக படம் எடுக்கும் பொழுது பிரெஞ்சு வாழ்க என்றா கூற முடியும்?

மொத்தத்தில் கஜினியை போலவே ஒரு அட்டகாசமான படத்தை கடுமையாக உழைத்து நல்ல படமாக மாற்றி இருக்கிறார் முருகதாஸ்.

180 ரூல்ஸ் கிடையாது.....

சில படங்களின் டிரைலர் பார்த்தாலே படம் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் வரும். சில படங்களின் டிரைலர் படத்தை தொலைக்காட்சியில் கூட பார்க்க கூடாது என்ற எண்ணத்தை தரும். நிச்சயமாக 180 முதல் வகை. சுமார் 7 ஆண்டுகளுக்கு பின் சித்தார்த் தமிழில். பாய்ஸ், ஆயுத எழுத்து, ரங் தே பஸந்தி என்று என்னை பெரிதும் கவர்ந்த இளம் நடிகர் சித்தார்த். ஆரண்ய காண்டம் இங்கே வெளியிடப்படாததால் எங்கே இந்த படத்தையும் DVDயில் மட்டுமே பார்க்க நேரிடுமோ என்று அஞ்சிக் கொண்டிருந்த வேளையில் என் வயிற்றில் பீர் வார்த்தது போல இங்கே வெளிவந்தது 180 ரூல்ஸ் கிடையாது.

முதல் காட்சியில் காசியில் சித்தார்த் தனது அப்பாவிற்கு திதி கொடுக்க வரும் சிறுவனிடம் நானும் மனோவாக இருக்க ஆசைப் படுகிறேன் என்று சொன்னதும் நிமிர்ந்து உட்கார வைக்கிறது திரைக்கதை. அடுத்த காட்சியில் சென்னையில் ஆட்டோ ஓட்டுனரிடம் இரு விரலை நீட்டி அதில் ஒன்றை தொடச் சொல்லி டி. நகர் என்று கூறும் போது டாப் கியரில் செல்கிறது.

நன்கு படித்து, பட்டம் பெற்று, நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் பேசும் சென்னையின் மேல் நடுத்தர இளைஞனை கதையின் நாயகனாக ஒரு தமிழ் படத்தில் பார்த்தே நீண்ட நாட்கள் ஆகின்றன. அதற்கே இயக்குனருக்கு ஒரு சபாஷ் போடலாம்.

பீச்சில் சுண்டல் விற்று, இஸ்திரி போட்டு, வீடு வீடாக சென்று பேப்பர் போட்டு, தெருவில் இருக்கும் சிறுவர்களுடன் விளையாடி, வீட்டு உரிமையாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தி என்று முதல் பாதி முழுதும் தனக்கென்று ஒரு இலக்கே இல்லாத மனிதனாக வாழ்த்து கொண்டிருக்கும் மனோவிற்கு மனதில் நெருடும் முள்ளாக ஒரு ஃபிளாஷ் பேக். அதனை தனியாக சொல்லாமல், நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிகழ்வுகளின் ஊடே எண்ண ஓட்டங்களாக சொன்ன விதம் அருமை.

இம்மாதிரி முயற்சியை தமிழில் முதலில் தொடங்கியவர் மணிரத்னம். ஆனாலும் அலைபாயுதேவில் கூட ஒரு வித ஜெர்க் இருக்கும். இதில் அது கூட இல்லை. இதனை போன்ற திரைக்கதைகள் இரண்டு புரவிகள் பூட்டிய வண்டியை போன்றது. ஒரு புரவி ஒரு வழியில் பயணிக்க, மற்றொரு புரவி வேறு வழியில் பயணிக்கும். பயணம் செய்யும் நமக்கு ஆயாசம் வராமலும், சுவாரசியமாகவும் இருக்க திரைக்கதையமைப்பும், எடிட்டிங்கும் மிகவும் முக்கியம். இதில் இது இரண்டுமே அருமை.

Casting மிகவும் அருமை. மௌலி, கீதா, லக்ஷ்மி, வித்யா மேனன், ப்ரியா ஆனந்த், சித்தார்த்தின் அமெரிக்க நண்பர் என்று ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பாத்திரத்தை உணர்த்து நடித்திருக்கிறார்கள்.

குறிப்பாக சித்தார்த். தனது தாயின் மரணத்தை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு திருமணத்திற்கு தயாராகும் அவர், தனது மரணத்தை கண்டு நடுங்கும் இடத்தில் பிரமிப்பூட்டுகிறார். இத்தனைக்கும் அவர் ஒரு மருத்துவர்.

வாழ்வை அணு அணு வாக ரசிக்கும் ஒருவனுக்கு மரண பயம் இப்படிதான் இருக்கும் என்பதை இதை விட அழகாக வெளிப்படுத்தி விட முடியாது.

அடுத்தது கேமரா. யாரோ பால சுப்ரமணியன் என்றொருவர். யார் சார் நீங்கள்? இதற்கு முன்னர் எங்கிருந்தீர்கள்? கை கொடுங்கள் சார். இது போன்ற கேமரா கோணங்களை தமிழில் நான் பார்த்ததே இல்லை. அருமையான locales, lighting மற்றும் picturization.

இசைதான் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. பாடல்கள் நன்றாகவே இருந்தன. ஆனால் பின்னணி இசை சற்று இரைச்சல்.

மற்றபடி இயக்குனர் சிறிது சறுக்கி இருப்பது இரண்டாம் பகுதியில் மற்றும் கதையில். கதை பலமுறை பலர் மென்று துப்பிய பழைய புளித்த பழம் தான் என்றாலும், என்னை பொருத்த வரை திரைப்படம் என்பது ஒரு visual medium. கதையே இல்லாவிட்டாலும், நிகழ்வுகளின் காட்சிக் கோர்வை நம்மை பிணைத்து வைத்தால் அதுவே திரைப்படத்தின் வெற்றி.

எனக்கு ஒவ்வொரு திரைப்படமும் ஒவ்வொரு பயண அனுபவம். நம்முடனே படத்தின் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் பயணிக்கிறார்கள். அவர்களில் யாருடனாவது நம்மால் பொருந்த முடிந்தால் அந்த பயணம் இனிமையானதாகவே அமையும். அதில் ஒரு சிலர் நாமாகவே இருந்தால் அந்த பயணத்தை மறக்கவே முடியாது.

இந்த படத்தை பொருத்த வரை, நான் தான் AJ. AJ தான் நான். AJ விற்கு ஏற்பட்டதை போன்றே ஒரு அனுபவம் எனக்கு ஏற்பட்டால் நான் நிச்சயம் மனோவாக இருக்கவே விரும்புகிறேன்.

நிச்சயமாக 180 ரூல்ஸ் கிடையாது is a stylish visual treat to watch. Go without any expectations.

வாழ்த்துக்கள்

ஐம்பத்தெட்டாவது தேசிய விருதுகள் பெற்றவர்களின் பட்டியல் நேற்று வெளியிடப்பட்டது. இதில் நடிகர் தனுஷ் அவர்கள் சிறந்த நடிகராக ஆடுகளம் படத்தில் நடித்ததற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். தென்மேற்கு பருவக் காற்று படத்தில் நடித்ததற்காக திருமதி. சரண்யா பொன்வண்ணன் அவர்களுக்கும், ஆடுகளம் இயக்குனர் வெற்றி மாறன் அவர்களுக்கும் இன்னும் பலருக்கும் விருது கிடைத்துள்ளது. எந்திரன் இரண்டு விருதுகளையும், ஆடுகளம் ஆறு விருதுகளையும் பெற்றுள்ளன.

அனைவருக்கும் எனது வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

2010 தமிழ் படங்கள் ஒரு பின்னோட்டம்

1. தமிழ் படம் (29-01-2010)

படத்தை பற்றி பெரிதாக சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. முன்னரே சொன்னது தான். அவர் இவர் சுவர் என்று யாரை பற்றியும் கவலையில்லாமல் சகட்டு மேனிக்கு ஓட்டு ஒட்டு என்று ஓட்டி இருக்கிறார்கள். ஒரு முறை பார்க்கலாம். இது போன்ற முயற்சி தமிழில் இதுவே முதல் முறை. பாட்ஷா ரஜினி ரகுவரன் காட்சிக்கு மட்டுமே கொடுத்த காசு தீர்ந்து விட்டது. It’s a spoof with no goof.

2. விண்ணை தாண்டி வருவாயா? (26-02-2010)

சமீபத்தில் நான் பார்த்த மனதை நெருடும் காதல் கதை. கௌதம் மேணன் படங்களில் உள்ள காதல் காட்சிகள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். மின்னலே போன்ற காதல் படத்தில் பட்டும் அல்ல, காக்க காக்க, வேட்டையாடு விளையாடு போன்ற ஆக்க்ஷன் படங்களில் கூட காதல் காட்சிகள் அருமையாக இருக்கும். ரெஹ்மானின் அருமையான பாடல்கள், சிம்பு மற்றும் த்ரிஷாவின் நடிப்பு, அவர்களுக்கிடையே உள்ள கெமிஸ்ட்ரி, ஒளிப்பதிவு, வசனங்கள் அனைத்தும் அருமை. மொத்தத்தில் அருமையான ஒரு படம். Romance never lets you down.

3. சிங்கம் (28-05-2010)

பக்கா மசாலா வேட்டை. சூர்யா சரியான தேர்வு. முதலில் நடிப்பதாக சொன்ன விஜய் எவ்வளவு பொருந்தி இருப்பார் என்று தெரியவில்லை. A role that fit him to a 'T'. சாமியைவிட எனக்கு அதிகம் பிடித்திருந்தது. சன் பிக்சர்ஸிற்கும் சூர்யாவிற்கும் நல்ல பொருத்தம் என்று நினைக்கிறேன். அயன் போலவே இதுவும் மிகப் பெரிய வெற்றி.

4. நான் மஹான் அல்ல (20-08-2010)

எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்த மற்றொரு படம். கார்த்தியின் நடிப்பு நன்றாக இருந்தது. எனக்கு இதில் தான் அவர் பருத்திவீரனின் சாயலில் இருந்து சிறிது விலகியதாக தோன்றியது. வில்லன்களாக நடித்திருந்த அந்த நான்கு சிறுவர்களும் அபாரம். காஜல் அகர்வால் வழக்கம் போலவே கொள்ளை அழகு. சண்டை காட்சிகளை படமாக்கிய விதமும், இறுதிக் காட்சியும் அபாரம். He isn’t a saint or a sinner always. He is resilient.

5. பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன் (10-09-2010)

சிவா மனசுல சக்தி பார்த்ததில் இருந்தே எனக்கு இயக்குனர் ராஜேஷ் அவர்களை மிகவும் பிடித்து போனது. காமெடி படம் எடுப்பது தான் மிகவும் கஷ்டமான வேலை. அதை எளிதாக செய்கிறார் இவர். அதிலும் குறிப்பாக நகைச்சுவை உணர்ச்சியையே சிறிதும் முகத்தில் காட்டாத ஆர்யாவினை கொண்டு இப்படி ஒரு படம் கொடுத்ததற்காக அவருக்கு நன்றிகள். படத்தின் முதுகெலும்பு சந்தானம் என்றால் மிகையில்லை. Everything’s right about this comic caper.

6. எந்திரன் (01-10-2010)

படத்தை பற்றி புதிதாக சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. இந்த ஆண்டின் மிகப் பெரிய வெற்றி என்று சொல்கிறார்கள். This is my obvious pick of the litter.

7. ரத்த சரித்திரம் - 1 (22-10-2010)

The master is back with a bang. ராம் கோபால் வர்மாவின் பெட்டகத்திலிருந்து வந்திருக்கும் ஒரு ஆக்க்ஷன் த்ரில்லர். மணிரத்ணம் போன்றவர்கள் இவரை பார்த்து உண்மை சம்பவங்களுக்கு எப்படி திரைக்கதை அமைப்பது என்று பாடம் படிக்கலாம். படம் பார்த்ததிலிருந்து புக்கா ரெட்டியாக நடித்த அபிமண்யூ சிங்கை எனக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது.

8. ஈசன் (17-12-2010)

மிகவும் எதிர் பார்த்திருந்த சசிகுமார், சமுத்திரக்கனியின் கூட்டணியில் உருவான மூன்றாவது படம். வசூல் ரீதியாக பெரிய வெற்றி இல்லை என்றாலும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அருமையான த்ரில்லர். தமிழக அரசியலில் அதிகாரிகளிடையே லாபியிங் எப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்பதை இந்த படத்தை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளலாம். A.L. அழகப்பனின் நடிப்பு மிகவும் அருமை. A bit disillusioned yet a good movie.

எந்திரன் (Robo)

சூப்பர் ஸ்டாரின் படம் வெளிவரும் நாள் எல்லாம் நமக்கு தீபாவளி தான். அவரின் ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒவ்வொரு புதுமையான அனுபவம். அமெரிக்கா வந்து முதலில் நான் பார்த்த அவரின் படம் சிவாஜி. பெரும் ஜனக் கூட்டம். அவ்வளவு கூட்டத்தை அமெரிக்காவில் நான் பார்த்ததே கிடையாது. பல பேர் சிவாஜி படம் போட்ட டி-ஷர்டுடன் வந்திருந்தார்கள். தமிழர்கள் என்றில்லை, தெலுங்கு தேசத்தவர்களுக்கும் தலைவரின் படம் வந்தால் பெரு மகிழ்ச்சி. அவர்களும் விருப்பத்துடன் சென்று பார்ப்பார்கள்.

இப்பொழுது எந்திரனுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. நெடு நாட்கள் காத்திருந்து படம் வெளி வந்த உடன் பார்க்க முடியாமல் நேற்று தான் பார்க்க முடிந்தது. அட்டகாசமான படம். படம் நெடுக ரஜினியின் விஸ்வரூபம் தான்.

படத்தின் கதை என்று பார்த்தால் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை. வசீகரன் ஒரு பெரிய விஞ்ஞானி. அவர் பல நாட்கள் உழைப்பில் சிட்டி என்றொரு எந்திர மனிதனை உருவாக்குகிறார். அதனை இந்திய இராணுவத்திற்கு பரிசளிக்க விரும்புகிறார். அவரின் வளர்ச்சியில் பொறாமை கொண்ட AIRD தலைவர் போரா சிட்டியை சோதனை செய்யும் பொழுது அதனிடம் வசீகரனை கத்தியால் குத்தும் படி கட்டளையிடுகிறார். அதனை சிட்டி செயல் படுத்தும் முன்னர் தடுத்தும் விடுகிறார். பின்னர் இதையே காரணம் காட்டி வசீகரனின் கண்டுபிடிப்பை நிராகரிக்கிறார்.

பின்னர் வசீகரன் சிட்டிக்கு மனித உணர்ச்சிகளை ஊட்டுகிறார். ஒரு கட்டத்தில் சிட்டி வசிகரனின் காதலியான சனா மீது காதல் வயப்படுகிறது. இதனை அறிந்த வசீகரன் சிட்டியை கண்டிக்கிறார். சனாவும் இது நடக்காத காரியம் என்று கூறுகிறாள். இதனால் மனமுடைந்த சிட்டி, இராணுவத்தின் தேர்வில் தோல்வி அடைய, கோபம் கொண்ட வசீகரன் சிட்டியை துண்டு துண்டாக்கி குப்பையில் வீசுகிறார்.

அப்பொழுது அங்கு வரும் போரா, சிட்டியின் துண்டுகளை எடுத்து அதற்கு உயிரளிக்கிறார். அதற்கு எதிர்மறை சக்தியையும் கொடுக்கிறார். அந்த சக்தியை வைத்துக் கொண்டு சிட்டி சனா வை கடத்துகிறது. போராவை கொல்கிறது. தன்னை போலவே பல இயந்திர மனிதர்களை உருவாக்குகிறது. நகரத்தையே அதன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வருகிறது. பின்னர் வசீகரன் எப்படி சிட்டியை வென்று நகர மக்களையும் சனாவையும் காப்பற்றுகிறார் என்பது தான் கதை.

படத்தில் முதல் பாராட்டு தயாரிப்பாளர் திரு. கலாநிதி மாறன் அவர்களுக்கு தான். பணத்தை தண்ணீராய் செலவு செய்திருக்கிறார். இதற்கு முன்னர் ப்ளூ என்றொரு படம் ஹிந்தியில் எடுத்தார்கள். அதற்கும் நிறைய செலவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் படம் படு குப்பை. ஆனால் எந்திரனிலோ சரியாக திட்டமிட்டு செலவு செய்திருக்கிறார்கள். இதனை பார்க்கும் பொழுது ஒருவேளை கமலின் மருதநாயகமும், மணி ரத்னத்தின் பொன்னியின் செல்வனும் இவரால் நிஜமாகக் கூடுமோ என்ற நம்பிக்கை கூடுகிறது.

அடுத்தது தலைவர். வசீகரனாகவும், சிட்டியாகவும் தலைவர் இரு வேடங்களில் அதகளப்படுத்தி இருக்கிறார். முன்னரே சொன்னது போல படம் முழுதும் அவரின் விஸ்வரூபம் தான். குறிப்பாக படத்தின் பிற்பகுதியில் வரும் வில்லன் ரஜினி. அட்டகாசம். "மே! மே!" என்று அவர் ஆடு போல கத்தும் பொழுது நமக்கு மயிர் சிலிர்க்கிறது. மூன்று முடிச்சு காலத்தில் இருந்து எந்திரன் காலம் வரை தமிழில் வில்லன் என்றால் தலைவர் தான்.

மூன்றாவது இயக்குனர். படம் முழுதும் ஷங்கரின் உழைப்பு தெரிகிறது. டெக்னிகலாக இப்படம் இந்திய சினிமாவின் மைல்கல். கடைசி 15 நிமிடங்கள் ஆங்கிலப் படம் பார்ப்பது போல இருந்தது. படத்தின் எந்தப் பகுதி எந்த ஆங்கிலப் படத்தில் இருந்து சுட்டது என்ற ஆராய்ச்சியெல்லாம் எனக்கு தேவை இல்லாதது. இன்னும் 10 ஆண்டுகளில் கூட தமிழில் இப்படி ஒரு படம் வருமா என்பது சந்தேகமே.

மற்றபடி ஒளிப்பதிவு, ஒலிப்பதிவு, எடிட்டிங், மேக் அப், ஸ்பெஷல் எஃபெக்ட்ஸ், சண்டை பயிற்சி, பிண்ணனி இசை என்று ஒவ்வொன்றாக பாராட்டிக் கொண்டிருந்தால் பதிவு பெரிதாகி விடும். அதனால் ஒட்டு மொத்த எந்திரன் குழுவினருக்கும் எனது பாராட்டுக்கள் மற்றும் நன்றிகள்.

குறைகள் என்று பெரிதாக கூறுவதற்கு எதுவும் இல்லை. பாடல்கள் எனக்கு சிவாஜி அளவிற்கு பிடிக்கவில்லை. இன்னும் சில முறை கேட்டால் பிடிக்குமோ என்னவோ. ஐஷ்வர்யாவை கல்லூரி மாணவியாக பார்க்க முடியவில்லை. சந்தானம் மற்றும் கருணாஸ் இருவரும் இப்படத்திற்கு தேவையே இல்லை. மேலும் இந்தியாவே வியக்கும் இயந்திர மனிதனை உருவாக்கும் விஞ்ஞானி இவர்களை போன்ற டம்மி பீஸ்களை தன்னுடன் வைத்துக் கொள்வாரா என்ற கேள்வி வருகிறது. வேறு ஒன்றும் சொல்ல தோன்றவில்லை.

இப்படி ஒரு சில குறைகள் இருந்தாலும் தலைவர் தலைவர் தான். அவரால் மட்டுமே இப்படி ஒரு படத்தை அளிக்க முடியும். மொத்தத்தில் தளபதியை போலவே, பாட்ஷாவை போலவே, படையப்பாவை போலவே, சந்திரமுகியை போலவே, சிவாஜியை போலவே எந்திரனும் ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம்.

2009 தமிழ் படங்கள் ஒரு பின்னோட்டம்

டாப் ஐந்து கமர்ஷியல் படங்கள்:

1. நாடோடிகள்
2. அயன்
3. பேராண்மை
4. வேட்டைக்காரன்
5. ஆதவன்

டாப் ஐந்து வித்தியாசமான படங்கள்:

1. பசங்க
2. அச்சமுண்டு அச்சமுண்டு
3. யாவரும் நலம்
4. ஈரம்
5. வெண்ணிலா கபடி குழு

டாப் ஐந்து தழுவிய படங்கள்:

1. உன்னை போல் ஒருவன்
2. யோகி
3. வாமணன்
4. கண்டேன் காதலை
5. நினைத்தாலே இனிக்கும்

டாப் ஐந்து மொக்கை படங்கள்:

1. கந்தசாமி
2. குரு என் ஆளு
3. தோரணை
4. வில்லு
5. படிக்காதவன்

எனது மனம் கவர்ந்த படம்:

சிவா மனசுல சக்தி

New York, Munich, UPO

சமீபத்தில் நான் பார்த்த மூன்று படங்கள் தான் இவை. இம்மூன்று படங்களுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. மூன்றுமே திவிரவாதத்தினால் பாதிக்கபட்ட கதாபாத்திரங்களினால் உருவாக்கப் பட்டவை.

நியூயார்க் :

தனது டாக்ஸியில் தனக்கே தெரியாமல் வைக்கப்பட்ட உயிர் கொல்லி ஆயுதங்களுடன் ஓமர் (Neil) FBI யால் கைது செய்யப்படுவதுடன் தொடங்குகிறது படம். FBI அதிகாரியான ரோஷன் (Irfan Khan) தனது விசாரணையில் இது வேண்டுமென்றே தங்களால் புனையப்பட்ட நாடகம் என்றும் ஓமரின் நண்பனான சமீர் ஷேக் (John Abraham) என்ற தீவிரவாதியை ஓமரை கொண்டு வேவு பார்க்கவே இந்த நாடகத்தை நடத்தியதாக கூற தனது நண்பனை இந்த அவப் பெயரிலிருந்து மீட்க ஓமர் FBI யின் under-cover agent ஆக செயல்பட ஒப்புக்கொள்கிறான்.

பின்னர் படம் பின்னோக்கி ஒமர், சமீர் மற்றும் மாயா (Katrina Kaif) ஆகியோரின் கல்லூரி காலத்திற்கு பயணிக்கிறது. அழகான கல்லூரி, அதனை விட அழகான பெண், அதனினும் அழகான ஒரு காதல், பின்னர் காதல் தோல்வி, பின்னர் பிரிவு என்ற வழக்கமான கதையினை அரை மணி நேரத்தில் அருமையாக சொல்லி இருக்கிறார்கள். தனது காதல் தோல்வியில் மனமுடைந்து அமெரிக்காவை விட்டு இந்தியா திரும்பும் ஓமர், பின்னர் மீண்டும் அமெரிக்கா வந்து டாக்ஸி ஓட்டுகிறான். 2001 ஆம் ஆண்டிற்கு பிறகு அவன் சமீரையும் மாயாவையும் பார்க்கவே இல்லை.

சுமார் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு விருப்பமே இல்லாமல் மீண்டும் அவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு அவனுக்கு வருகிறது. அவனுக்கு ஒரு பொய்யான புதிய அலுவலகமும், பொய்யான புதிய வேலையும், பொய்யான ஒரு கதையும் FBI அதிகாரிகளால் அளிக்கப்படுகின்றன.

பின்னர் அவனுக்கு சமீர் உண்மையாகவே ஒரு தீவிரவாதி என்று தெரிய வரும் பொழுது அதிர்ச்சி அடைகிறான். 2001 ஆம் ஆண்டு நடந்த தீவிரவாத தாக்குதலுக்கு பின்னர் சமீர் FBI அதிகாரிகளால் தவறாக கைது செய்யப் படுகிறான். சுமார் 10 மாதங்கள் சிறையில் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு துண்பத்தை அனுபவிக்கும் அவனுக்கு வெளி வந்த பின்னர் FBI அதிகாரிகளை பழிவாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுக்கிறது. அதன் முடிவு அவனது தீவிரவாத பாதை.

முடிவில் ஓமரின் துணை கொண்டு சமீர் மீண்டும் ஒரு பேரழிவை செய்யாமல் காக்கிறது FBI. சமீரும் மாயாவும் கொல்லப் படுகின்றனர். அவர்களது மகனை ஓமர் தத்தெடுத்து வளர்க்கிறான்.

முதல் படமான நியூயார்கை பொருத்தவரை அதன் செய்தி "Crisp & Clear". தீவிரவாதத்திற்கு எதிரான செயல் பாடு என்று வரும் பொழுது ஒரு சில அப்பாவிகள் பாதிக்கப்படத்தான் செய்வார்கள். அதனை எல்லாம் Collateral Damage என்று எடுத்துக் கொண்டு போய்க்கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான். அப்படி செய்யாமல் அப்பாவிகள் பாதிக்கப் படுகின்றார்களே என்று "குய்யோ முறையோ" என்று கத்தினால் ஆப்பு நமக்கு தான். இந்த விஷயத்தில் உலக நாடுகள் அனைத்துமே அமெரிக்காவை பின்பற்ற வேண்டும் என்று தான் சொல்வேன்.

Munich :

நீண்ட நாட்களாகவே பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த படம். பாலஸ்தீன தீவிரவாதிகளால் 1972 ம்யூனிக் ஒலிம்பிக்ஸ் விளையாட்டுகளின் போது கொல்லப்பட்ட 11 இஸ்ரேலிய விளையாட்டு வீரர்களுக்காக இஸ்ரேலின் பழிவாங்கும் பதில் நடவடிக்கை தான் படம். ம்யூனிக் மஸ்ஸகர், ஆபரேஷன் ஸ்ப்ரிங் ஆப் யூத், ஆபரேஷன் வ்ராத் ஆப் காட் இவற்றை கருவாக கொண்டு அட்டகாசமாக எடுக்கப்பட்ட படம்.

பதில் நடவடிக்கை மொசாத் ஏஜன்டான ஆவ்னரிடம் (Eric Bana) ஒப்படைக்கப் படுகிறது. அவனுக்கு நான்கு பேர் கொண்ட ஒரு டீமும் தரப்படுகிறது. ஒவ்வொரு தீவிரவாதியாக கண்டு பிடித்து எப்படி அவர்கள் கோல்லுகிறார்கள் என்பது தான் கதை. படம் அருமையாக எடுக்கப்பட்டு இருந்தது.

உன்னை போல் ஒருவன் :

நேற்று முன் தினம் தான் இந்த படம் பார்த்தேன்.

"Black, Cheeni Kum, Chak De India, Swades, Tare Zameen Par போன்ற படங்களை பார்க்கும் போது இதை தமிழில் கமல் நடித்தால் நன்றாக இருக்குமே என்ற எண்ணம் எனக்குள் எழுவதை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இதனை போன்ற திரைப் படங்களை தான் நான் தங்களிடம் எதிர் பார்க்கிறேன்."

இது எனது தசாவதார விமர்சனத்தில் நான் எழுதியது. எனது ஆவலை பூர்த்தி செய்யும் விதமாக உன்னை போல் ஒருவன் அறிவிப்பு வந்த உடனே மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். படத்தினை ஆவலுடன் எதிர் பார்த்தேன். படம் அந்த ஆவலை ஓரளவிற்கு நன்றாகவே பூர்த்தி செய்திருக்கிறது.

படத்தின் தொடக்கத்தில் அனுபம் கேரால் "Bastard" என்று அறிமுகப்படுத்தப்படும் நஸ்ருதீன் ஷாவை, மோஹன் லாலால் "Tsunami" என்று அறிமுகப்படுத்தப்படும் கமலாக மாற்றியதிலேயே எவ்வளவு அழகாக தமிழ் படுத்தி இருக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்து விடுகிறது. மற்றபடி படம் 99 சதவிகிதம் காட்சிக்கு காட்சி, வசனத்திற்கு வசனம் ஒரிஜினல் படத்தின் கார்பன் காப்பி. மீதம் உள்ள ஒரு சதவிகிதம் கமலின் அரசியல் :-) மற்றும் இறுதிக் காட்சி வசனங்கள்.

எனக்கு இரண்டுமே பிடிக்கவில்லை. "இடம் வலம் பேதம் இல்லை", "ராம, கிருஷ்ண, லால் கிருஷ்ண" போன்ற ஒரு சிலவற்றை ரசித்தாலும், கமல் முடிவில் தீவிரவாதிகளை கொன்றாலும், தீவிரவாதத்திற்கு பதில் தீவிரவாதமே என்று உரைத்தாலும், ஏனோ படத்தில் கமல் தீவிரவாதம் பிறப்பதற்கு காரணம் மதக் கலவரங்களே என்று கூறுவது போலவே எனக்கு தோன்றுகிறது. அது உண்மை என்றால் ஆப்கானிஸ்தானிலும், ஈராக்கிலும், பாகிஸ்தானிலும் நடக்கும் தீவிரவாத தாக்குதல்களுக்கு என்ன காரணம்?

உண்மையில் தீவிரவாதம் பிறப்பதற்கு நாம் காரணம் தேடுவதில் பொருளே இல்லை. மும்பையில் தாக்குதல் நடத்தியவர்கள் பெற்ற கூலி சுமார் 2000 அமெரிக்க டாலர்கள். அவ்வளவுதான் தீவிரவாதத்தின் விலை.

இறுதிக் காட்சி வசனங்களை பொருத்த வரை நிச்சயமாக ஒரிஜினல் இன்னும் அருமையாக இருக்கும். அது தீவிர வாதத்திற்கு ஒரு புண்ணாக்கு காரணமும் கற்பிக்காது. மேலும் நஸ்ருதீன் ஷாவின் கதாபாத்திரம் ஒரு விதமான சர்காசத்துடனேயே படம் முழுதும் வெளிப்படும். அதுவும் இதில் இல்லை. ஒரு பக்கா வில்லன் செய்திருக்க வேண்டிய பாத்திரம் இது. கமல் செய்ய வேண்டிய பாத்திரமே இது அல்ல.

மற்றபடி படத்தின் நிறை என்று பார்த்தால் மோஹன் லால், அனுஜா ஐயர், லக்ஷ்மி, மற்ற இரு போலீஸ் கதா பாத்திரங்கள் அன்று அனைவரும் சிறப்பாகவே நடித்திருக்கிறார்கள். எடிட்டிங், இசை மற்றும் ஒளிப்பதிவு அருமை. மொத்தத்தில் நீங்கள் ஒரிஜினல் பார்க்கவில்லை என்றால் இது ஒரு அருமையான அனுபவம் தரும் படமாக அமையும்.

மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று திரைப்படங்களுக்கும் சற்றும் தொடர்பில்லாத ஒரு செய்தி.

அறிஞர் அண்ணாவின் 101ஆவது பிறந்த நாள் மற்றும் அண்ணா நூற்றாண்டு நிறைவு விழா இவற்றை ஒட்டி கோவை குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தில் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் இருந்த ஒன்பது அல் உம்மா தீவிரவாதிகள் தங்களது தண்டனை காலம் முடியும் முன்னரே சிறையிலிருந்து விடுதலை.

வாழ்த்துக்கள் பிரகாஷ்ராஜ்!

நேற்று இரவு வெளியிடப்பட்ட தேசிய விருது பட்டியலில் காஞ்சிவரம் படத்தில் நடித்ததற்காக மூன்றாவது முறையாக தேசிய விருதை பெற்றிருக்கிறார் திரு. பிரகாஷ்ராஜ். இதற்கு முன்னரே இருவர், அந்தப்புரம் ஆகிய படங்களுக்காக இரு முறை இந்த விருதை இவர் பெற்றிருக்கிறார். மூன்றாவது முறையாக இதனை பெற்றதன் மூலம் மூன்று முறை தேசிய விருது வாங்கிய மம்முட்டி, மோஹன்லால், நஸ்ருதீன் ஷா போன்றவர்களின் பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளார்.

இவர் கூடிய விரைவில் நான்காம் முறையாக விருதினை வாங்கி நம்மவர் கமலஹாசனுக்கு பிறகு அதனை நான்காம் முறை பெற்ற ஒரே நடிகர் என்ற பட்டியலிலும் சேர வாழ்த்துகிறேன்.