இரு மரணங்களும் கொஞ்சம் வலியும்

சென்ற வாரத்தில் இரண்டு மரணங்கள். இறந்தவர்கள் இருவருமே இஸ்லாமியர்கள். ஆனால் ஒருவர் மரணத்துக்கு இந்த தேசமே அழுதது. மற்றொருவர் மரணத்தை இந்த தேசமே கொண்டாடி இருக்க வேண்டும். ஆனால் வேதனை என்னவென்றால் பலரும் அந்த மரணத்தையும் எதிர்த்தார்கள் என்பது தான்.

எப்படி அப்துல் கலாம் போன்றவர்களை தமிழர், இஸ்லாமியர் என்ற குறுகிய வட்டத்துக்குள் வைக்க முடியாதோ, அது போலவே யகூப் மேமன் போன்றவர்களையும் அடக்க முடியாது. அப்துல் கலாம் இந்த தேசத்தின் சொத்து. அனைவருக்கும் பொதுவானவர். அது போலவே யகூப் மேமன் இந்த தேசத்தின் எதிரி.

அவன் ISI பணத்தினை இந்தியாவிற்குள் கொண்டு வர உதவியவன். 300 அப்பாவிகளை பலி வாங்கிய குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தினை நடத்த உதவியவன். திட்டமிட்டபடி குண்டு வெடிப்பு நடந்த உடன் கராச்சியின் உள்ள ISI உளவாளி ஜாலியாவாலாவின் உதவியுடன் குடும்பத்துடன் தப்பி சென்றவன். பாகிஸ்தானின் ISI ஆல் அவனுக்கு யூஸுஃப் அஹமத் என்ற போலி பெயரில் போலி பாகிஸ்தான் பாஸ்போர்ட் வழங்கப்பட்டது, அவன் தாய்லாந்தில் ஒளித்து வைக்கப்பட்டான். இறுதி வரை அவனை பாதுகாக்க ISI முயன்றது.

அவன் தானாகவே முன் வந்து சரணடைந்தான் என்பதெல்லாம் கட்டுக் கதை. அவனை நேபாளத்தில் நேபாள போலீசார் கைது செய்தனர் என்பது தான் உண்மை. உண்மை இப்படி இருக்க, என்னமோ அவன் ஒரு மஹாத்மா போலவும் இந்தியா திட்டமிட்டு இஸ்லாமியர்களை பழிவாங்குகிறது என்பது போலவும் கூறுவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. முக நூலில் ஒருவர் ஒன்றை பகிர்ந்திருந்தார். சுதந்திர இந்தியாவில் இது வரை 174 பேர் தூக்கில் இடப்பட்டதாகவும், அதில் 15 பேர் மட்டுமே இஸ்லாமியர்கள் என்றும். இதிலிருந்தே தெரியவில்லையா எது உண்மை எது திட்டமிட்டு சொல்லப்பட்ட பொய் என்பது.

அவன் இந்திய உளவுத்துறைக்கு தான் கைதான பிறகு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தான் என்பதாலும் தனது குடும்பத்தினர் இந்தியா வர உதவி செய்தான் என்பதாலும் மட்டுமே அவன் செய்த குற்றங்கள் சரியாகி விடுமா? உயிரிழந்த 300 பேருக்கும், உடல் உறுப்புகளை இழந்த 2,000 பேருக்கும் இந்திய அரசும் நீதித்துறையும் நியாயம் அளிக்க வேண்டாமா?

பம்பாய் குண்டு வெடிப்பு என்பது பாகிஸ்தானின் ISI யால் திட்டமிடப்பட்டு இந்தியா மீது தொடுக்கப்பட்ட போர். இதில் மாற்றுக் கருத்து இருப்பவர்களுடன் விவாதிப்பதே சுவற்றில் முட்டிக் கொள்வதற்கு நிகர். ஒருவர் என்னடா வென்றால் பம்பாய் குண்டு வெடிப்பு பாஜக மற்றும் சிவசேனையின் மத அரசியலுக்கான பதிலடி என்று சொல்கிறார். பாகிஸ்தானில் எத்தனையோ இந்துக் கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. அதற்கெல்லாம் அங்குள்ள இந்துக்கள் குண்டு வெடிப்பு நடத்திக் கொண்டா இருக்கிறார்கள்? இதை சொல்வதன் மூலம் மசூதி இடிப்பை நான் ஆதரிப்பதாக எடுத்துக் கொள்ள தேவையில்லை. நான் கூறுவது அப்பாவி மக்களுக்கெதிரான தீவிரவாதம் எதன் காரணமாக வந்தாலும், எதன் பெயரில் வந்தாலும் அது எதிர்க்கப்பட வேண்டியதே. ஒரு தவறை இன்னொரு தவறால் நியாயப்படுத்தவே முடியாது.

மற்றொருவர் யாரோ ஒரு பாஜக எம்பி இஸ்லாமியர்கள் எல்லோரும் பாகிஸ்தான் போங்கள் என்று உளறினான் என்பதற்காக இந்திய தேசத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல் சரி என்று எழுதுகிறார். இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒவைசி, "சட்டம் தனது கண்ணை மூடிக் கொண்டிருந்தால் இந்த தேசத்தின் 80 கோடி இந்துக்களையும் 15 நிமிடங்களில் அழித்து விடுவோம்" என்று சொன்னது பாவம் அவருக்கு தெரியவில்லை போலும்.

இஸ்லாமியர்கள் ஹிந்து மத வெறியர்களிடமிருந்து தங்களை காத்துக் கொள்ள வேண்டியது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியம் தங்களை ஒவைசி போன்ற மத வெறியர்களிடமிருந்தும், செக்யூலரிசம் பேசும் பன்னாடைகளிடமிருந்தும் காப்பாற்றிக் கொள்வது. இவர்கள் தான் தீவிரவாதிகளுக்கு இஸ்லாமியர்கள் என்ற மத சாயம் பூசுபவர்கள். இவர்கள் தீவிரவாதிகளால் இறந்த இஸ்லாமியர்களுக்காக ஒரு சொட்டு கண்ணீர் கூட வடிக்க மாட்டார்கள். ஆனால் அஃப்சல் குருவுக்கும், யகூப் மேமனுக்கும் ஆதரவாக வருவார்கள். ஒரு வேளை கசாப் பலரை கொல்லும் காட்சிகள் படமாக்கப் படவில்லை என்றால் அவனுக்கும் ஆதரவாக கிளம்பி இருப்பார்கள். பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கையாண்ட பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியின் நீட்சியாகவே இவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அது சரி, யகூப் பற்றி நிறைய பேசியாகி விட்டது. கலாம் பற்றி பேச ஒன்றும் இல்லையா? என்று கேட்டால், பேச நிறைய இருக்கிறது. ஆனால் தேவை இருக்கிறதா? என்று கேட்டால், இல்லை. யாருமே பேசவில்லை என்றால் தான் நாம் பேச வேண்டும். இங்கு தான் எல்லோருமே கலாம் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்களே. குறிப்பாக ஜெயமோகனின் கலாம் குறித்த கட்டுரை அருமை. கீழே அதிலிருந்து சில பகுதிகள்.

"அவர் தனக்கென வாழவில்லை. இந்த நாட்டை அவர் விரும்பினார். இதன் மக்கள் சுபிட்சமாக வாழவேண்டுமென கனவுகண்டார். அதற்காக தன் முழு வாழ்க்கையையும் அர்ப்பணித்தார். தனக்கென எதையும் சேர்க்கவில்லை. அத்தகைய மகத்தான முன்னுதாரணங்கள் நம் முன் இன்று குறைவே.

தனக்கும் தலைமுறைகளுக்கும் சொத்துசேர்ப்பதன்றி பிறிது எதையுமே அறியாதவர்கள் தலைவர்களாகக் கொண்டாடப்படும் இந்நாட்டில் இளைய தலைமுறையினர் அண்ணாந்து நோக்கும் இலட்சிய வடிவங்கள் மிகச்சிலவே. ஆகவேதான் கலாம் கொண்டாடப்படுகிறார். இலட்சியவாதத்திற்கு இன்னும் இங்கே பெருமதிப்பு உள்ளது என்பதையே காட்டுகிறது இது."

ஒரு சோறு பதம். அதனால் இதுவே போதும் என்று நினைக்கிறேன். கட்டுரையை முழுதும் படிக்க இங்கே செல்லுங்கள்.

http://www.jeyamohan.in/77432#

சாரு கேட்கிறார், "கலாம் பற்றிப் பேசும் போது அவர் நல்லவர் என்று பாராட்டுகிறார்கள். ஒருவரை நல்லவர் என்று பாராட்டுகின்ற அளவுக்காக நாட்டில் நல்லவர்களின் எண்ணிக்கை அருகி விட்டது? மனிதனாகப் பிறந்த ஒருவரின் அடிப்படைப் பண்பு அல்லவா அது?" என்று. நியாயமான கேள்வி தான். ஆனால் எந்த நிலையில் இருந்து அப்படி வாழ்கிறோம் என்பது தான் ஒருவனது தன்மையை நிர்ணயிக்கிறது. சாதாரண மக்களாகிய நீங்களும் நானும் நல்லவர்களாக வாழ்வது ஒன்றும் பெரிய செயல் அல்ல. ஆனால் அதிகார மையத்தின் நடுவில் அமர்ந்து கொண்டு தவறு செய்ய பல வாய்ப்புகள் இருக்கும் பட்சத்திலும் அதனை செய்யாமல் இருக்க அசாத்திய மன திடம் வேண்டும். அதற்காகவே கலாம் போற்றப்படுகிறார்.

ஒருவர் இறந்த பிறகு அவரை பற்றி விமர்சிக்க கூடாது என்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை, என்றாலும் அவர் செய்த செயல்களை வைத்து தான் அவரை விமர்சிக்கலாமே தவிர அவர் செய்யாததை வைத்துக் கொண்டு அவரை விமர்சிப்பது சரி என்று எனக்கு படவில்லை. எத்தனையோ பாரதரத்னாக்களை இந்திய மக்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள். அவர்களுள் முதன்மையானோர்களின் பட்டியல் ஒன்று தயாரித்தால் அதில் கலாம் நிச்சயம் இடம் பெறுவார். RIP Mr. Kalam.

க்ரிஸ் சேஸ் என்ற மடையனுக்கு நன்றி

சமீபத்தில் நடந்த ஒலிம்பிக்ஸ் விளையாட்டின் தொடக்க விழாவில் பங்கேற்ற இந்திய அணியின் அணிவகுப்பில் இந்திய அணியில் இல்லாத ஒரு பெண்ணும் கலந்து கொண்டார். சிறிய விசாரணைக்கு பின்னர் அவர் லண்டனில் வசிக்கும் பெங்களூரை சேர்ந்த பெண் என்றும் அவரது பெயர் மதுரா நாகேந்திரா என்றும் தெரிய வந்தது. இது குறித்து தனது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்திய இந்திய ஒலிம்பிக்ஸ் குழு தலைவர் முரளிதரன் ராகா "இது பாதுகாப்பில் ஏற்பட்ட பெரிய ஓட்டை" என்றும், "வெட்கப்படக் கூடிய செயல்" என்றும் கருத்து தெரிவித்தார்.

1972 ஒலிம்பிக்ஸில் நடந்த ம்யூனிக் படுகொலைகளை யாரும் அவ்வளவு விரைவில் மறந்திருக்க முடியாது. அந்த பின்னணியை மனதில் வைத்துக் கொண்டு பார்த்தால் முரளிதரன் தெரிவித்த கருத்துக்களின் பொருள் விளங்கும்.

ஆனால் இதை பற்றியெல்லாம் சிறிதும் அறியாமல், செய்திகளை வெளியிடும் பொழுது தனது சொந்த கருத்துக்களை வெளியிடக் கூடாது என்ற அடிப்படை கூட தெரியாமல், ஒட்டு மொத்த தேசத்தையும் விளையாட்டு என்ற ஒரே அளவு கோலை வைத்து மட்டும் அளவிடக் கூடாது என்ற தெளிவு இல்லாமல் யாஹூவின் விளையாட்டு செய்தியாளர் க்ரிஸ் சேஸ் என்ற மடையன்.

"அந்த பெண் அந்த அணிவகுப்பில் இடம் பெற்றது வெட்கப்படக் கூடிய செயல் கிடையாது; 112 ஆண்டுகளாக ஒலிம்பிக்ஸில் இடம் பெறும் இந்தியா மைக்கேல் ஃபெல்ப்ஸை விட நான்கு பதக்கங்களே அதிகம் பெற்றிருக்கிறது. அது தான் வெட்கப்படக் கூடிய செயல்." என்று தனது சிந்தை கழிவுகளை செய்தியின் ஊடே கொட்டி இருக்கிறான்.

எனது பழைய பதிவில் நான் முன்னர் எழுதியதை இங்கே கீழே மீண்டும் வெளியிடுகிறேன்.

"சென்ற வாரம் இங்கே இருக்கும் ஒரு இந்திய நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். பேச்சு பல இடங்களுக்கு சென்று கடைசியாக "100 கோடி மக்கள் இருக்கும் இந்தியா ஒலிம்பிக்கில் ஒரு தங்கத்திற்கு முக்குகிறது" என்ற அந்நியன் வசனத்தில் வந்து முடிந்தது. கடந்த ஒலிம்பிக்கில் எட்டு தங்க பதக்கங்களை வாங்கிய அமெரிக்காவின் நீச்சல் வீரர் மைக்கேல் ஃபெல்ப்ஸ் ஒரு நாளைக்கு சாப்பிடும் உணவின் கலோரிகள் எவ்வளவு தெரியுமா? சுமார் 12000 கலோரிகள். ஒரு மனிதன் சராசரியாக ஒரு நாளைக்கு 2000 கலோரிகள் உணவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது ஆறு சராசரி மனிதர்கள் ஒரு நாளைக்கு சாப்பிடும் உணவினை இவர் ஒருவர் மட்டுமே சாப்பிடுகிறார். அவர் ஒரு நாளைக்கு சாப்பிடும் உணவு கீழே உள்ளது பாருங்கள்.

காலை: முட்டை, சீஸ், லெட்டூஸ், தக்காளி, வெங்காயம், மேயோ சேர்த்த சான்ட்விச்கள் மூன்று. ஐந்து முட்டை ஆம்லெட் ஒன்று. சாக்லேட் சிப்கள் கலந்த பான்கேக் மூன்று. ஃபிரென்ச் டோஸ்ட் மூன்று. இரண்டு கப் காபி.

மதியம்: ஒரு பவுண்டு பாஸ்தா. ஹாம், சீஸ், மேயோ சேர்த்த பெரிய சான்ட்விச்கள் இரண்டு. சுமார் 1000 கலோரி எனர்ஜி ட்ரின்க்குகள்.

இரவு: ஒரு பவுண்டு பாஸ்தா. ஒரு பெரிய சைஸ் சீஸ் பீசா. சுமார் 1000 கலோரி எனர்ஜி ட்ரின்க்குகள்.

யோசித்து பாருங்கள். இந்தியாவில் இருக்கும் 100 கோடி மக்களில் எவ்வளவு மக்களால் இப்படி தினமும் சாப்பிட முடியும்?"

ஆனால் இவ்வளவு நடந்தும் அந்த மடையனுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் நிலையில் நான் இருக்கிறேன். ஏனென்றால் அவனது கருத்தை படித்த பல நாட்டு மக்கள் அதில் உள்ள அசிங்கத்தையும் அநாகரீகத்தையும் சுட்டிக் காட்டியதுடன் இல்லாமல் அவனை இந்தியர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கும் படி கூறி இருக்கிறார்கள்.

அதற்காக, "க்ரிஸ் சேஸ் என்ற மடையனுக்கு நன்றி".

மெக்ஸிகோ வளைகுடா எண்ணெய் கசிவு

ஒரு வழியாக சரியாக ஐந்து மாத போராட்டத்திற்கு பின்னர், 11 மனித உயிரினை குடித்து விட்டு, பல லட்சம் கடல் வாழ் உயிரினங்களை கொன்று விட்டு, சுமார் 775 மில்லியன் லிட்டர் எண்ணையை மெக்ஸிகோ வளைகுடாவில் கலந்த பின்னர், சுமார் 40 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் BP நிறுவனத்திற்கு செலவு வைத்த பின்னர் ஒருவழியாக இந்த மாதம் 19 ஆம் தேதி பாதிப்பு ஏற்படுத்திய கிணறு மூடப்பட்டது.

தனியார் நிறுவனங்கள் மீது அரசு வைத்திருக்கும் கட்டுப்பாடுகள் அதிகரிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகள் வலுக்க தொடங்கி இருக்கின்றன.



BP நிறுவனம் பாதிப்புகளை சரி செய்வதற்காக 20 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் தொகையை அளித்துள்ளது. தவறுகளை விசாரிப்பதற்காக ஒரு குழுவை அமெரிக்க அரசு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது. குற்றம் செய்தவர்களுக்கு விரைவில் தண்டனை அளிக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.

இது என்ன இந்தியாவா? சுமார் 10000 உயிர்களை வாங்கிய போபால் விஷ வாயு தாக்குதலில் சம்பந்த பட்டவர்களுக்கு 25 ஆண்டுகள் கழித்து வெறும் 14000 அமெரிக்க டாலர்கள் அபராதம் விதிக்க?

தேவை எச்சரிக்கை!

பதிவுலக நண்பர்களே!

Orkut இணையதளத்தில் சோனியா காந்திக்கு எதிரான ஒரு கருத்துக் களத்தில் கிருஷ்ணகுமார் என்ற 22 வயது இளைஞர் அவரை பற்றி தவறான கருத்து ஒன்றினை தெரிவித்துள்ளார். அவர் குர்கானில் ஒரு தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் பணி செய்பவர்.

அதனை கண்ட பூனா காங்கிரஸ் கட்சி பிரமுகர் ஒருவர் கொடுத்த புகாரின் அடிப்படையில் கூகுள் நிறுவனத்தின் உதவியுடன் அவரது IP கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அவர் இன்று கைது செய்யப்பட்டார். அவரது குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் அவர் 5 ஆண்டுகள் வரை சிறைவாசம் இருக்க நேரிடும்.

அவர் சோனியா காந்தியினை பற்றி என்ன எழுதினார் என்பது தெரியாத நிலையில் அவரது கைது சரியா அல்லது தவறா என்று கூற இயலவில்லை. ஆனாலும் இணையம் தரும் கட்டற்ற சுதந்திரத்தை தவறாக பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதற்கு இதனை விட ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு வேறு இல்லை.

வலைப்பதிவு என்பது தனியொரு மனிதனின் நாட்குறிப்பு என்று இருந்த காலம் மாறிவிட்டது. அச்சு ஊடகங்கள் வலைப்பதிவுகளை கூர்ந்து கவனிக்க தொடங்கிவிட்டன. இவ்வாறு அச்சு ஊடகத்திற்கு மாற்றாக இணைய ஊடகம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் வலைபதிவாளர்கள் பலரும் பல செய்திகளுக்கு எதிர்வினை ஆற்றுகிறோம். Orkut தளத்திலும் பல குழுமத்தில் இருக்கிறோம். நமது கருத்துக்களையும் பல இடங்களில் பதிவு செய்கிறோம். இந்த நிலையில் இணையத்திற்கு இருக்கும் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து யாரையும் தனிப்பட்ட முறையில் தாக்காமல் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் செயல்படுவதே நல்லது.

ஆகவே நண்பர்களே இணையத்தில் எழுதும் பொழுது இன்னும் அதிக எச்சரிக்கையுடன் செயல்படுவோம்.

மேலும் தகவல்களுக்கு இங்கே செல்லுங்கள்.

மரணங்கள் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும் பாடம்

சமீபத்தில் படித்த இந்த செய்தியின் விளைவே இந்தப் பதிவு. சென்ற ஆண்டு தேன்கூடு சாகரன் மற்றும் இயக்குனர் ஜீவா ஆகியோரின் மரணங்களுக்கு பிறகே இதை எழுத முடிவு செய்தேன் ஆனாலும் அலுவல் காரணமாக என்னால் எழுத முடியவில்லை. இப்பொழுது இந்த செய்தியை படித்தவுடன் எழுதி விடுவது என்று முடிவு செய்து எழுதத் தொடங்குகிறேன்.

சமீப காலமாக 30 களில் உள்ள ஆண்கள் மாரடைப்பில் இறந்த செய்திகளை பல இடங்களில் கேட்க/பார்க்க/படிக்க முடிகிறது. விபத்துகள், இயற்கை சீற்றங்கள், கொலைகள், மற்ற அசம்பாவிதங்கள் போன்றவற்றினால் ஏற்படும் மரணங்களை தடுக்கும் சக்தி நம்மிடம் இல்லை என்ற போதும், நோய்களால் ஏற்படும் மரணங்களை ஓரளவு நம்மால் தடுக்க முடியும். ஆரோக்கியமான உணவுப் பழக்கங்கள்; ஆரோக்கியமான வாழ்வியல் முறை போன்றவற்றினால் மட்டுமே அது முடியும் என்ற பொழுதும் நான் சொல்ல வந்தது அது இல்லை.

பின்னர் நான் சொல்ல வந்தது என்ன, என்கிறீர்களா? மரணத்தை வெற்றி கொள்வது எப்படி என்று தான் நான் சொல்ல முன்வந்தேன். மரணத்தை எப்படி வெற்றிகொள்ள முடியும், என்கிறீர்களா? முடியும். நம்மால் முடியும். மனம் இருந்தால் மார்கம் உண்டு.

ஒருவரின் மரணத்தினால் அவரது குடும்பத்திலும், உறவினர்களிடத்திலும், நண்பர்களிடத்திலும் ஏற்படும் வெற்றிடத்தை காலத்தினால் கூட நிரப்ப முடியாது என்ற போதிலும், அத்தகைய பாதிப்புகளை நம்மால் பெருமளவில் குறைக்க முடியும். குறிப்பாக ஒருவரின் மரணத்தினால் அதிகம் பாதிப்படைபவர்கள் அவரின் குடும்பத்தினர் மட்டுமே. பல குடும்பங்கள் அக்குடும்பங்களின் ஆணிவேராக இருப்பவரின் மரணத்திற்கு பிறகு சிதறி விடுவதை நாம் கண்கூடாக கண்டு இருக்கிறோம். இதற்கு பொருளாதார காரணிகளே முன்னிலையில் இருக்கின்றன.

நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருக்கு ஒரே குழந்தையா? உங்கள் பெற்றோருக்கு மாத வருமானம் இல்லையா? மாதந்தோரும் நீங்கள் அனுப்பும் பணத்தை நம்பியே வாழ்கிறார்களா? நீங்கள் இல்லாமல் அவர்கள் நிலை என்ன?, என்று யோசித்து பாருங்கள். உடனே சென்று ஒரு நல்ல ஆயுட் காப்பீடு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

தங்கள் மக்கள் இறந்து தாங்கள் வாழும் கொடுமை ஒன்றே அவர்களுக்கு போதும். இரந்து வாழும் கொடுமையும் அவர்களுக்கு வேண்டாம்.

நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருக்கு மூத்த குழந்தையா? உங்கள் சகோதர/சகோதரிகளின் கல்வி உங்களின் வருமானத்தை நம்பி இருக்கின்றதா? இதற்கும் ஆயுட் காப்பீடே சிறந்த வழி.

நீங்கள் திருமணமானவரா? உங்கள் வாழ்க்கை துணை வேலைக்கு போகவில்லையா? அவசியம் கவுரவம் கருதாமல் அவரது படிப்பிற்கு எந்த வேலை கிடைக்கிறதோ அந்த வேலைக்கு அவரை அனுப்புங்கள். அவருக்கு விருப்பம் இல்லையென்றாலும் நீங்கள் ஊக்கப்படுத்துங்கள். பணத்திற்காக மட்டுமே அல்ல. கல்வியும், வேலையும், பொருளாதார தன்னிறைவும் தரும் தன்னம்பிக்கையை வேறு எதுவும் ஒருவருக்கு தர இயலாது. உங்களுக்கு பிறகு தன்னையும், உங்கள் குழந்தையையும் ஒருவரின் உதவியும் இல்லாமல் தானே வளர்க்க இந்த தன்னம்பிக்கை மட்டுமே தேவை.

நான் 12 வகுப்பில் படித்த பொழுது எங்கள் சமஸ்கிரித புத்தகத்தில் (நான் முதல் மொழியாக எடுத்து படித்தது தமிழ் தான், என்றாலும் எங்கள் பள்ளி நண்பர்கள் சிலர் சமஸ்கிரிதம் படித்ததால் அவர்களின் புத்தகத்தை ஓரிரு முறை புரட்டி இருக்கிறேன்) இருந்த இந்த வாக்கியம் என்னால் மறக்க முடியாதது ஆகும். எனது வாழ்வில் எங்கெல்லாம் முடியுமோ அங்கெல்லாம் நான் பின்பற்றுவது இதை தான்.

Always hope for the best;
Be prepared for the worst.

இதன் மூலம், வாழ்வில் நாம் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் மரணத்தை நோக்கியே எடுத்து வைக்கப்படுகின்றது என்ற பொழுதும் நான் மரணத்தை நினைத்தே வாழுங்கள் என்று சொல்ல வரவில்லை. Worst Case Scenario விற்கு தயாராக உங்கள் குடும்பத்தினரை வைத்திருங்கள் என்று தான் குறிப்பிடுகிறேன்.

இதனை படித்த பிறகு நான் ஒரு pessimist ஆக தெரியலாம். இந்தப் பதிவே அநாகரீகமான பதிவாக தோன்றலாம். ஆனாலும் நான் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல சமீக காலங்களில் நான் கேள்விப்படும் இத்தகைய மரணங்களின் விளைவாகவே இதனை எழுதினேன். ஆயினும் யாருடைய மனமேனும் புண்பட்டு இருந்தால் தங்கள் மன்னிப்பை கோருகிறேன்.

கடைசியாக ஒன்றே ஒன்று, Don't take your life for granted.

டாடாவின் புதிய கார்

என்றும் இல்லாத அளவிற்கு கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் டாடா நிறுவனம் பல சாதனைகள் புறிந்து வருகிறது. கோரஸ் நிறுவனத்தை பல ஆயிரம் கோடிகளுக்கு வாங்கியதை தொடர்ந்து உலகின் முன்னனி ஸ்டீல் நிறுவனங்களில் ஒன்றானது. பல ஹோட்டல்களையும் வாங்கியது. இதன் மூலம் தாஜ் ஹோட்டல் நிறுவனம் உலகின் முதல் 10 பெரிய ஹோட்டல் நிறுவனங்களில் ஒன்றானது. இப்பொழுது போர்டு நிறுவனத்தில் இருந்து ஜாகூவார் மற்றும் லான்ட்ரோவர் போன்ற கார்களின் தயாரிப்பையும் வாங்க முயற்சி மேற்கொண்டு இருக்கிறது. இதன் வரிசையில் தற்போதைய சாதனை ரூபாய் ஒரு லட்சம் மதிப்புள்ள காரை வெளியிட்டுள்ளது. 2005 ஆம் ஆண்டு அவர்கள் இதற்கான முயற்சியை அறிவித்த போது எள்ளி நகையாடியவர்கள் பலர். சுசுகி நிறுவனத்தின் தலைவர் ஒசாமா சுசுகி போன்றவர்கள் அதில் அடக்கம். ஆனால் திரு. ரத்தன் டாடா அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல் தனது முயற்சியில் பின் வாங்காமல் தனது இலக்கை அடைந்து விட்டார்.

ஆனால் டாடா நிறுவனத்தின் மூலத்தை அறிந்தவர்களுக்கு இதில் ஒன்றும் ஆச்சரியம் இருக்க போவதில்லை. 1907 ஆம் ஆண்டு திரு. ஜாம்ஷெட்ஜி டாடா ஆங்கிலேயர்களால் நடத்தப்பட்ட இந்திய ரயில்வே துறைக்கு தண்டவாளங்கள் உற்பத்திசெய்து தர முன்வந்த போது ஸர் ப்ரெடரிக் அப்காட் எள்ளி நகையாடியதும் அல்லாமல் அவர்கள் அவ்வாறு செய்தால் அவர்கள் தயாரிக்கும் தண்டவாளங்களை விழுங்குவதாகவும் கூறினார்.

When Jamsetji Tata, the company’s founder, proposed making steel for the British run Indian railways in 1907, Sir Frederick Upcott, a colonial administrator scoffed. "Do you mean to say that Tatas propose to make steel rails to British specifications?" he asked. "I will undertake to eat every pound of steel rail they succeed in making."

இதனை போன்ற பல எள்ளி நகையாடுதல்களையும் கடந்தே டாடாவின் சாம்ராஜ்யம் நிறுவப்பெற்றுள்ளது.

இவர்கள் தயாரித்த இந்த மலிவு விலை கார்கள் இந்தியாவில் உள்ள மத்திய தர குடும்பத்தினருக்கு பெரும் வரமாக அமையும். இரண்டு பல்ஸர் பைக்குகள் வாங்கும் செலவில் ஒரு கார் வாங்கி விடலாம். இனி சில ஆண்டுகளில் குடும்பத்தலைவர்/தலைவி/இரண்டு குழந்தைகள் அனைவரும் ஒரே இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்லும் காட்சியை காண முடியாமல் போகலாம். நகரங்களில் இருசக்கர வாகனங்களினால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகள் வெகுவாக குறையலாம்.

குறிப்பாக இந்த கார் ஆட்டோவிற்கு நல்லதொரு மாற்றாக அமையலாம். ஒரு லிட்டருக்கு சுமார் 25 கிலோமீட்டர்கள் அளிக்கும் இந்த காரினால் பல ஆட்டோ ஒட்டுனர்கள் இதனை வாடகைக்கு ஓட்ட முற்படலாம். ஓட்டுனர் தவிர நான்கு பேர் அமர முடியும் என்பதால் மக்களும் ஆட்டோவிற்கு பதில் இதில் பயனம் செய்ய முற்படலாம். ஆட்டோ ஓட்டுனர்களுக்கும் சிறிது பணம் அதிகம் கிடைக்கும்.

குறிப்பாக பள்ளி சிறுவர்களை/சிறுமிகளை ஆட்டோவிற்குள் புளி மூட்டை போல அடைத்து செல்லும் அவல நிலை மாறலாம்.

ஆனாலும் இதனால் ஒரு சில பாதகங்களும் இல்லாமல் இல்லை. பாதுகாப்பு அம்சங்களில் குறைபாடு பெரிய அளவிற்கு இல்லை என்பதால் நகரத்திற்குள் பயனிக்க மிகுந்த யோசனை தேவை இல்லை என்பது எனது கருத்து. ஆனாலும் வெளியூர்களுக்கு செல்ல இதனை பயன்படுத்துவதற்கு முன் சிறிது யோசனை தேவை. மேலும் நகரத்திற்குள் சாலைகளில் நெரிசல்கள் பல மடங்கு உயரும். பெங்களூரில் இதை நினைத்து பார்க்கவே எனக்கு பயமாக இருக்கிறது. மேலும் இதன் மூலம் சுற்று சூழல் அதிகம் மாசுபடலாம் என்றும் ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள்.

அனைத்தையும் கூட்டி கழித்து பார்த்தால், இந்த கார் இரு சக்கர வாகனங்களுக்கு மாற்றாக இருப்பதை விட ஆட்டோவிற்கு மாற்றாக இருப்பதே மேல் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.

இந்தியாவின் வயது அறுபது!!!

வலையுலக நண்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள். இந்த நன்னாளில் இந்தியப் போர்களைப் பற்றிய எனது தொடர் பதிவுகளை நமது சுதந்திரத்திற்காக பாடுபட்ட தியாகிகள் அனைவருக்கும் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8

மொழியா அறிவு?

நீண்ட நாட்களாகவே இதைப் பற்றிய பதிவொன்று எழுத வேண்டும் என்றிருந்தேன். இன்று தான் கை கூடியது. பல தமிழ் படங்களில் இந்த அபத்தத்தை பார்த்திருப்பீர்கள். நாயகன் கேனயன் போன்று இருப்பான்; நாயகி அவனை அவமானப் படுத்துவாள்; பின்னர் ஒரு பொழுது அவன் ஆங்கிலத்தில் பேச உடனே அவள் அவன் மீது காதல் வசப்படுவாள். அட ராமா! எங்கே சென்று முட்டிக் கொள்வது?

நமது சமூகத்தில் ஆங்கிலம் பேசுபவர்களுக்கு கிடைக்கும் மரியாதை தமிழ் பேசுபவர்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. பேண்டு சட்டை அணிந்தவர்களுக்கு கிடைக்கும் மரியாதை வேட்டி சட்டை அணிந்தவர்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. முதலாமவர்களிடம் "எங்க சார் போகனும்? உக்காரதுக்கு இடம் இல்லியே சார். அடுத்த பஸ் நம்மலுது தான். மணிண்ணே! சாருக்கு ஒரு சீட் வைங்கண்ணே. தஞ்சாவூர் பழைய பஸ் ஸ்டாண்டு. போங்க சார் போய் அதுலே வாங்க." என்று கூறும் நடத்துனர்கள் இரண்டாமவர்களிடம் "டிக்கட்டு அஞ்சு அம்பது. காசு இருந்தா மட்டும் ஏறு. பத்து காசு கம்மினாலும் இறக்கி விட்டுடுவேன்." என்று கூறுவதை பல பொழுது கண்டிருக்கிறேன். இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை பாருங்கள். இத்தனைக்கும் நடத்துனர்களும் கீழ் மட்டத்திலிருந்த வந்தவர்கள் தாம்.

அடித்தட்டு மக்கள் என்று இல்லை. நன்கு படித்த சமூகத்தில் மேல் மட்டத்தில் இருக்கும் மக்கள் கூட தமிழை விட ஆங்கிலத்தை உயர்த்தி பிடிக்கிறார்கள்.

ஒரு நண்பர். தமிழர். கடந்த 10 ஆண்டுகளாக அமெரிக்காவில் வசிப்பவர். அமெரிக்க குடியுரிமை பெற்றவர். அவரது ஐந்து வயது மகனுக்கு தமிழ் எழுதவோ, படிக்கவோ, பேசவோ, புரிந்து கொள்ளவோ இயலாது. நான் அவரிடம் கேட்டேன், "தமிழ் எழுத படிக்க தெரியவில்லை என்றால் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் பேசவோ இல்லை பேசுவதை புரிந்து கொள்ளவோ இயலவில்லை என்றால் எனக்கு புரியவில்லையே? நீங்கள் வீட்டில் தமிழில் தானே உரையாடுகிறீர்கள்?". அதற்கு அவர், "இவன் பிறப்பதற்கு முன்னர் அப்படித்தான். ஆனால் இவன் பிறந்த உடன் நாங்கள் தமிழில் பேசுவதை நிறுத்தி விட்டோம்." என்றார். அதற்கு அவர் கூறிய காரணம், "அவனுக்கு தமிழ் தெரிந்தால், நம்மை போன்று ஆங்கிலம் பேசும் போது, எதையும் தமிழில் நினைத்து, பின்னர் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து பேசுவான்" என்றும், "அவனுக்கு தமிழ் தெரியாமல் இருந்தால் எதையும் ஆங்கிலத்திலேயே நினைக்க (Thinking in English) முடியும்" என்றும் குறிப்பிட்டார்.

ஆங்கிலம் தெரியாது என்று கூனிக் குறுகி அவமானத்துடன் சொல்லும் பல தமிழர்களை பார்த்திருக்கிறேன். அதே பொழுது தமிழ் தெரியாது என்று பெருமையாக கூறும் தமிழர்களையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஏன் இப்படி? இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகளாக ஆங்கிலேயர்களுக்கு நாம் அடிமையாக இருந்து விட்ட காரணத்தினாலா? நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் தான் மரியாதைக்கான கடவுச்சொல் என்றால் நல்ல நடத்தை, ஒழுக்கம், சமூக அக்கறை போன்றவை தேவை இல்லையா?

"யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்" என்றான் பாரதி. அவன் கூறலாம். தமிழ், ஃபிரன்சு, ஆங்கிலம், சமஸ்க்ரிதம் போன்ற பல மொழிகள் அறிந்தவன் அவன். ஆனால் அவனும் கூட தமிழ் மட்டும் போதும் என்று சொல்லவில்லை. "சிந்து நதியின் மிசை நிலவினிலே; சேரநன் நாட்டிளம் பெண்களுடனே; சுந்தரத் தெலுங்கினிற் பாட்டிசைத்து" என்று காதல் செய்யவே சிந்து மொழி, மலையாளம், தெலுங்கு, தமிழ் என்று பல மொழிகளை கற்க சொன்னவன் அவன். ஆக தமிழ் மட்டும் போதும் என்றோ, பிற மொழிகளை கற்க வேண்டாம் என்றோ நான் கூறவில்லை. ஆனால் மொழி என்பது எண்ணத்தை பிரதி பலிக்கும் கருவி மட்டுமே. நமது எண்ணத்தை எதிரே இருப்பவர் புறிந்து கொண்டாராயின் அதுவே வெற்றி. "குந்து நைனா" என்றாலும், "உட்காருங்கள் ஐயா" என்றாலும் பொருள் ஒன்று தான். ஒரு மொழியை இலக்கண சுத்தமாக பேச முயலுவதும், பேசுவதும் பாராட்ட தக்க செயலே. ஆனாலும் நம்மால் அது முடியாத பட்சத்தில் தாழ்வு மனப்பாண்மையில் ஊன்றி விடாமல், கண்டபடி உளருவதும் கூட தவறொன்றுமில்லை. அது பல வகையில் நன்மையே தரும்.

அதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணம் தான் கீழே உள்ள கடிதம். அது எப்பொழுது, யாருக்கு எழுதப்பட்டது என்பதை பற்றி தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த கடிதம் வங்காளத்தில் கண்டறியப்பட்டது. இந்திய இரயில்வே அருங்காட்சியகத்தில் இப்பொழுது இருக்கிறது. இதை எழுதியது ஒரு இரயில் பயணி. அந்தப் பயணி இரயில் நிலையத்தில் மலம் கழிக்க சென்றதை அறியாமல் இரயில் கிளம்பியதை தொடர்ந்து அவர் இரயில்வே உயரதிகாரிக்கு எழுதிய கடிதம். இதை இரயில்வே அதிகாரிகள் "Jackfruit Letter" என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

Dear Sir,

I am arrive by passenger train at Ahmedpore station, and my belly is too much full of jack fruit. I am therefore went to privy, Just as I doing the nuisance, that guard making whistle blow for train to go off and I am running with lotah in one hand and dhotie in the next hand. I am fall over and expose my shockings to man, females, woman on platform. I am get leaved at Ahmedpore station.

This too much bad, if passenger go to make dung, that dam guard no wait train 5 minutes for him. I am therefore pray your honour to make big fine on that guard for public sake, otherwise I am making big report to papers.

Your faithful servant,

Okhil Ch. Sen

சரி, இந்த கடிதத்தில் என்ன இருக்கிறது?, என்கிறீர்களா? இக்கடிதம் கிடைத்த பிறகு தான் இரயில் பெட்டியில் கழிப்பறையின் அவசியத்தை இரயில்வே அதிகாரிகள் உணர்ந்தார்கள்.கழிப்பறை வரக் காரணமானது இந்த கடிதம் தான். அடிப்படை ஆங்கில இலக்கணப் பிழைகள் பல உள்ள இந்த கடிதம் சாதித்திருக்கும் சாதனையை பாருங்கள். ஆகவே நண்பர்களே! நாம் இனியாவது மொழி அறிவு என்பதை வைத்து ஒரு மனிதனை எடை போடுவதை தவிர்ப்போமா? ஆங்கிலம் தெரிந்தவன் எல்லாம் பண்டிதனும் அல்ல, அது தெரியாதவன் எல்லாம் பாமரனும் அல்ல.

கலா'நிதி' மாறன்

கடந்த வாரம் Forbes Magazine உலக பணக்காரர்களின் பட்டியலை வெளியிட்டது. அதில் என்றும் இல்லாதபடி இந்தியர்கள் பெருமை கொள்ள பல விஷயங்கள் இருந்தன.

முதலாவதாக, முதல் 20 பணக்காரர்களில் அதிகபட்சமாக அமெரிக்கர்கள் ஐவர். அதற்கு அடுத்தபடியாக மூவர் இந்தியர்கள்.

ஆசியாவில் இதுவரை அதிகமாக இந்த பட்டியலில் இடம் பெற்றவர்கள் ஜப்பானியர்கள். ஆனால் இந்த ஆண்டு 24 ஜப்பானியர்கள், 20 சீனர்கள், 21 ஹாங்காங் தேசத்தவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் பின்னுக்கு தள்ளி விட்டு 36 இந்தியர்கள் இடம் பெற்று இருக்கிறார்கள்.

இந்திய பங்கு சந்தையின் அபார வளர்ச்சியினால் சென்ற ஆண்டை விட இந்த ஆண்டில் 14 புதியவர்கள் இணைந்து இருக்கிறார்கள்.

இந்த பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ள இந்தியர்களின் கூட்டு சொத்து மதிப்புத் தொகை 90 பில்லியன் டாலர்கள். அதாவது இன்றைய நிலவரப்படி 405000 கோடி ரூபாய்கள். இது இந்தியாவின் மொத்த கடன் தொகையில் 80 சதவிகிதம்.

இதை எல்லாம் விட தமிழர்களாகிய நாம் அனைவரும் பெருமைப்படும் வகையில், திரு. கலாநிதி மாறன் இந்த பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளார். சன் குழுமத்தின் 90 சதவிகித பங்குகளை வகிக்கும் இவரது சொத்து மதிப்பு 2.6 பில்லியன் டாலர்கள். அதிலும் பெரும்பாலும் வாரிசுகளாக இடம் பெற்றுள்ள அந்த பட்டியலில் "Self Made" ஆக இடம் பெற்றுள்ளார்.

இவரின் இந்த சாதனையை அரசியல் காரணங்களுக்காக பத்திரிக்கைகளும், தொலைக்காட்சிகளும் இருட்டடிப்பு செய்கின்றன. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், சன் தொலைக்காட்சி கூட இதை அதிகமாக விளம்பரப்படுத்தவில்லை. எங்கே விளம்பரப்படுத்தினால் பிற ஊடகங்கள் ஊழல் சொத்து குவிப்பு என்று குற்றம் சாட்டிவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஒருவர் நமக்கு பிடிக்காத ஒரு கட்சியில் இருக்கிறார் என்பதற்காக (அவர் தி.மு.க. வில் அடிப்படை உருப்பினரா? என்பது எனக்கு தெரியாது. ஒரு ஊகத்தில் குறிப்பிடுகிறேன்.) அவரது சாதனைகளை நாம் பாராட்டாமல் விட்டு விட முடியுமா?

அவரது சாதனைகளை மூடி மறைக்க சிலர் கூறு குற்றச்சாட்டுகள் இதோ.

1. அவர் கலைஞரின் பேரன். அதனால் அவருக்கு இது இலகுவானது.

ஒருவர் இவ்வளவு சாதனைகள் படைப்பதற்கு கலைஞரின் பேரன் அல்லது ஒரு மூத்த அரசியல் வாதியின் பேரன் என்ற அந்தஸ்து போதுமானால், இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு மூத்த அரசியல் வாதியின் பேரன்களும் இந்த பட்டியலில் இடம் பெற்றிருக்க வேண்டும். இவ்வளவு ஏன்? கலைஞரின் மற்ற பேரர்கள் பேத்திகள் கூட இடம் பெறவில்லையே?

2. இவரது சொத்து மதிப்பாக சொல்லப்படும் பல ஆயிரம் கோடிகள் உண்மையில் கலைஞர் ஊழல் செய்து குவித்தது.

அடிப்படை அறிவு இருக்கும் யாரும் இப்படி செய்ய மாட்டார்கள். சன் என்பது ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனம். அதன் financial results என்பது பக்காவாக auditing செய்யப்பட்டு வெளியிடப்படும் ஒன்று. அதில் இவ்வாறு முறைகேடான சொத்துக்களை எல்லாம் revenue வாகவோ profit ஆகவோ காட்ட முடியாது. கலைஞர் தான் ஊழல் செய்து சம்பாதித்த சொத்துகளை ஓலையூர் பிச்சான்டி, மாயவரம் ராமசாமி, சேத்துப்பட்டு சிங்கமுத்து போன்ற யாராவது பினாமிகள் பெயரில் சேர்ப்பாரே தவிர தனது பேரனின் மீது சேர்த்து "எங்கப்பன் குதிருக்குள் இல்லை" என்று கூற மாட்டார்.

3. கலைஞர் ஆட்சியில் இருந்த காரணத்தினால் அவர் பல கடினமான காரியங்களை இலகுவாக சாதித்துக் கொண்டார்.

சன் தொலைக்காட்சி தொடங்கியதில் இருந்து (1992) இன்றுவரை இந்த 15 ஆண்டுகளில், 9 ஆண்டுகள் அ.தி.மு.க ஆட்சி தான் தமிழகத்தில் இருந்திருக்கிறது. 6 ஆண்டுகள் தான் தி.மு.க ஆட்சி. அ.தி.மு.க ஆட்சி செய்த போதும் சன் பின்னடையவில்லை. ஒரு வாதத்திற்காக 1996 இல் இருந்து இன்று வரை தி.மு.க மத்தியில் ஆட்சியில் இருக்கிறது (அ.தி.மு.க. - பா.ஜ.க கூட்டணி ஆட்சி செய்த காலத்தை தவிர்த்து) என்று வைத்துக் கொண்டாலும், மத்திய ஆட்சியில் செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் எல்லாம் அந்த பட்டியலில் இடம் பெறலாம் என்றால் பா.ஜ.க ஆட்சியில் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர்களும், இந்த காங்கிரஸ் ஆட்சியில் குவோட்ரோச்சியும் கூட இந்த பட்டியலில் இடம் பெற்றிருக்க வேண்டுமே.

ஆனாலும் ஆட்சியில் உள்ள செல்வாக்கை இவர் தனது சுயநலனுக்காக பயன்படுத்தவே இல்லை என்று நான் கூற வரவில்லை. ஆனால் அதை இவர் மட்டுமே செய்யவில்லை. அம்பானி போன்றவர்கள் பலமுறை இதை செய்திருக்கிறார்கள்.

4. தி.மு.க இல்லையென்றால் சன் இல்லை

இதை ஒரு வகையில் ஒப்புக் கொள்ளலாம். சன் வளர்ந்து வந்த காலகட்டங்களில் தி.மு.க. வும் அதன் தலைவர்களும் பெரிதும் உதவி இருக்க கூடும். ஆனால் இப்பொழுது சன் தி.மு.க. விற்கு பலமே அல்லாது தி.மு.க. சன்னிற்கு பலம் இல்லை. தேர்தல் நேரத்தில் பிரச்சார அறிவிப்பு, பிரச்சாரத்தை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்தல், இலவச விளம்பரங்கள், ஆட்சியில் இருக்கும் போது சாதனைகளை பெரிதாக்கி காட்டுதல், ஆட்சியில் இல்லாதபோது எதிர் கட்சியினரின் செயல்பாட்டுக் குறைகளை பெரிதாக்கி காட்டுதல் போன்ற அனைத்தையும் இலவசமாக தி.மு.க. விற்கு சன் தருகிறது.

5. தமிழ் சினிமாவில் சன் தொலைக்காட்சியின் அராஜகப் பிடி

இதிலும் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. தென்னாடுடைய சிவன் நரியை பரியாக்கி, பரியை நரியாக்கியதை போல சில நல்ல படங்களை தோல்வி அடைய செய்து, சில திராபை படங்களை வெற்றியடைய செய்த பெருமை (???) சன் தொலைக்காட்சியையே சேரும். ஆனாலும் தமிழ் சினிமாவிற்கு சன் தொலைக்காட்சியினால் ஆதாயம் ஒன்றும் இல்லை என்பதில் சிறிதளவும் உண்மை இல்லை. பல படங்களுக்கு சன் நல்ல விலை கொடுத்து வாங்கி விடும் என்ற நம்பிக்கையில் தான் பூஜையே போடுகிறார்கள்.

6. சுமங்கலி கேபிள் விஷன் மூலம் பிற சிறு கேபிள் துறையினரை மிரட்டுதல்.

வன்மையாக கண்டிக்கபட வேண்டியது. மாற்று கருத்திற்கு இடம் இல்லை.

7. தி.மு.க. ஆட்சியில் அரசு விளம்பரங்கள் அனைத்தும் சன்னிற்கே அளிக்கப்படுகின்றன

இது உண்மையா? இல்லையா? என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். இது உண்மை என்று வைத்துக் கொண்டாலும் அதில் தவறென்ன இருக்கின்றது? சன் தொலைக்காட்சி மற்ற அனைத்து தொலைக்காட்சிகளையும் விட அதிக நேயர்களை கொண்டிருகிறது என்பது உண்மையல்லவா? அதிக நேயர்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தொலைக்காட்சிக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது தவறா?

8. Lack of Business Ethics

இதற்கு சமீபத்திய உதாரணம் அசத்தபோவது யாரு? நிகழ்ச்சி. மேலோட்டமாக பார்கும் பொழுது இது சன் நிறுவனத்தினரின் கேவலமான நடத்தை போல தோன்றும். இதற்கு ஒப்பீடாக சொல்லக் கூடிய ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம். ஒரு மாணவர் கேம்பஸ் தேர்வில் இன்போஸிஸ் நிறுவனத்தில் தேர்ச்சி பெருகிறார். அவருக்கு நல்ல பயிற்சி அளித்து, அவரது தகுதியை அந்த நிறுவனம் வளர்கிறது. ஒரு மூன்று அல்லது நான்கு ஆண்டுகள் அங்கே பணி செய்த பிறகு அவர் வேறு நிறுவனத்திற்கு (உதாரணம் : விப்ரோ) சென்று விடுகிறார். உடனே விப்ரோ நிறுவனத்திற்கு Business Ethics இல்லை என்று தாம் தூம் என்று குதித்தால் எப்படி? There is no ethics in business. Only success or failure. அப்படியே ethics பற்றி பேச வேண்டும் என்றால், தங்களை வளர்த்து விட்ட நிறுவனத்தை விட்டு செல்பவர்களுக்கு தான் இல்லை என்று சொல்லலாம். மாறாக சன்னை குற்றம் சொல்வது தவறான ஒன்று.

இன்னும் பல குற்றச்சாட்டுகள் கூறப்படுகின்றன. ஒவ்வொன்றுக்கும் பதில் அளிப்பது இயலாத செயல். நான் அவரது PRO வும் கிடையாது.

ஒரு அரசியல் குடும்பத்தில் பிறந்து, தொழிற்துறையில் எந்தவித முன்னனுபவமும் இல்லாமல், கல்வியை மட்டுமே மூலதனமாக கொண்டு, Petrochemicals, Automobile, Steel, Cement போன்ற உற்பத்தி தொழிற்துறையில் இல்லாமல், தகவல் தொழில்நுட்ப துறையிலும் இல்லாமல், Media & Entertainment துறையில் கால் பதித்து, இந்தியாவில் அந்த துறையில் உள்ள ஜாம்பவான்களான Zee, Star போன்றவற்றின் தலைவர்களால் கூட எட்ட முடியாத உச்சத்தை எட்டி இருக்கிறார் என்றால் அதை சக இந்தியனாக, தமிழனாக பாராட்ட வேண்டியது எனது கடமை.

Hats Off Mr.Maran!

பின்குறிப்பு: எனக்கு எந்த கட்சி சார்பும் கிடையாது. மாறனின் வளர்ச்சி பற்றி பலர் பல கருத்துக்களை கொண்டிருக்கலாம். நான் மேற் கூறியவை எனது கருத்து மட்டுமே. பதிவின் சாரம் கருதி பின்னூட்டங்களுக்கு பதில் அளிக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்துள்ளேன். வருகைக்கு நன்றி மட்டுமே கூறுவேன்.

ஏட்டுச் சுரைக்காய்......

கேம்பஸ் இன்டர்வியூ வேலை நியமன கடிதத்தை கொடுக்க மறுப்பு மாணவன் விஷம் குடித்து பலி

கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் தேர்வான மாணவனுக்கு அனுப்பப்பட்ட வேலை நியமன கடிதத்தை ஆசிரியர் கொடுக்க மறுத்ததால், மனமுடைந்த மாணவன் விஷம் குடித்து இறந்தார். இதனால், பாலிடெக்னிக், அரசு மருத்துவமனை பொருட்களை மாணவர்கள் அடித்து நொறுக்கினர். இது தொடர்பாக, மூன்று ஆசிரியர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். ராமநாதபுரம் மாவட்டம் பரமக்குடி பாம்பூரைச் சேர்ந்தவர் கண்ணன்(22). இவரது தந்தை ராஜேந்திரன் இரு ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்து விட்டார். கண்ணனின் குடும்பத்தினர், பரமக்குடி நேரு நகரில் வசித்து வருகின்றனர். கண்ணன், பரமக்குடி முத்தாலம்மன் பாலிடெக்னிக் கல்லூரியில் "எலக்ட்ரிக்கல் அண்டு எலக்ட்ரானிக்ஸ்" இன்ஜினியரிங் பிரிவில் மூன்றாம் ஆண்டு படித்து வந்தார்.

இந்நிலையில், கண்ணன் நேற்று பாலிடெக்னிக் வளாகத்தில் விஷம் குடித்தார். ஆபத்தான நிலையில் பரமக்குடி அரசு மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு இறந்தார்.விரக்தி அடைந்த பாலிடெக்னிக் மாணவர்கள், பாலிடெக்னிக் கல்லூரியில் இருந்த கம்ப்யூட்டர்கள், மேஜைகள், நாற்காலிகள், வாகனங்களை அடித்து நொறுக்கினர். இதில், கல்லூரி தலைவர் பாண்டியன் மற்றும் துணைத் தலைவர் பாலுச்சாமி ஆகியோருக்கு காயம் ஏற்பட்டது. பரமக்குடி அரசு மருத்துவமனை வந்த மாணவர்கள், மருத்துவமனை மீது கல் வீசி தாக்கி சேதப்படுத்தினர். பொருட்களையும் சூறையாடினர். சம்பந்தப்பட்ட துறைத் தலைவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி, அங்கு அமர்ந்து கோஷம் எழுப்பினர். போலீஸ் அதிகாரிகள் மாணவர்கள் மத்தியில் பேச்சு வார்த்தை நடத்தினர். அதன் பின், மாணவர்கள் கலைந்து சென்றனர். ராமநாதபுரம் எஸ்.பி., திருஞானம் விசாரணை நடத்தினார்.தொடர்ந்து துறைத் தலைவர் தங்கபாரதி, கல்லூரி முதல்வர் கமலநாதன், ஆசிரியர் பிரபு ஆகியோரை எமனேஸ்வரம் போலீசார் கைது செய்தனர்.

தற்கொலைக்கு காரணம் என்ன? கல்லூரி தலைவருக்கு மாணவன் உருக்க கடிதம்:

கடித்ததை படிக்கும் போது உயிருடன் இருக்கமாட்டேன் என பரமக்குடி முத்தாலம்மன் கல்லூரி தலைவர் பாண்டியனுக்கு இறந்த மாணவன் கண்ணன் கடிதம் எழுதியுள்ளார். அதில் கூறப்பட்டுள்ளதாவது:

நான் தங்களது கல்லூரியில் 3ம் ஆண்டு எலக்ட்ரிக்கல் அன்ட் எலக்ட்ராணிக்ஸ் இன்ஜி., பிரிவில் பயில்கிறேன். இதற்கு முன்னர் அரசு ஐ.டி.ஐ.,யில் வயர்மென் பிரிவில் 86 சதவீதம் மார்க் எடுத்து முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்று கமுதக்குடி என்.டி.சி.,மில்லில் தொழிற்பழகுனராகவும் , அதே மில்லில் எட்டு மாதம் மின் பணியாளராகவும் வேலை செய்தேன். நான் இன்ஜினியராக வேண்டும் என்ற என் தந்தையின் கடைசி ஆசையை நிறைவேற்ற தங்களது கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். மூன்று, நான்கு, ஐந்தாம் பருவத்தேர்வுகளில் முதல் மார்க் பெற்றேன். நான்காம் பருவத்தேர்வில் கல்லூரி முதல் மாணவனாக தேர்ச்சி அடைந்தேன். ஐந்தாம் பருவத்தேர்வில் செய்முறை தேர்வில் முன்னர் எடுத்ததை விட அதிக மார்க் எடுத்தும் என்னால் மீண்டும் கல்லூரி முதல் மாணவனாக வர முடியவில்லை. எனது லேப் மார்க்கை துறைத்தலைவர் குறைத்துவிட்டார். 5ம் பருவத்தேர்வுக்கு முன் நடைபெற்ற யூனிட்தேர்வு பேப்பரை துறைத்தலைவர் திருத்தாமல் மாணவர்களையே திருத்த கூறி பேப்பரை விநியோகம் செய்தார். இதில் ஒரு பேப்பரை என் நண்பனிடம் இருந்து வாங்கும்போது எதிர்பாராதவிதமாக கிழிந்து விட்டது. இதனை துறைத்தலைவரிடம் தெரிவித்தால் பிரச்னை ஆகிவிடும் என பயந்து அந்த பேப்பரை மறைத்துவிட்டேன். பின்னர் துறைத்தலைவருக்கு விஷயம் தெரியவே நான் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்பு கேட்டேன். ஆனால் அவர் என்னை வகுப்பறையில் அனுமதிக்கவில்லை. எனது தாயார் மற்றும் அண்ணன் துறைத்தலைவரிடம் பேசியதால் என்னை வகுப்பறையில் அனுமதித்தார். வரும் 5ம் பருவத்தேர்வில் நீ முதல் மார்க் பெற முடியாது, மேலும் லேப் மார்க்கை குறைப்பேன் என்றார். அதுபோலவே லேப் மார்க்கை குறைக்கவும் செய்தார். ஆனால் அவர் நினைத்தது போல நடக்கவில்லை. நான் 5ம் பருவத்தேர்விலும் முதல் மார்க் பெற்றேன். இதனால் அவர் மிகவும் ஆத்திரம் அடைந்தார். 28.1.2007 அன்று மதுரை டி.என்.பி., கல்லூரியில் எச். சி. எல்., இன்போசிஸ் கம்ப்யூட்டர் நிறுவனம் சார்பில் நடைபெற்ற கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் பங்கேற்க கல்லூரியில் இருந்து நான் உட்பட 20 மாணவர்கள் சென்றோம். அதில் நானும், எனது நண்பர் இருவரும் தேர்ச்சி பெற்றோம். அதற்கான அறிவிப்பு கடிதம் 3.2.07 அன்று கல்லூரிக்கு வந்ததை அறிந்தேன். அந்த விபரம் அறிய கல்லூரி அலுவலரை அணுகினேன். அவர் முதல்வரை சந்திக்குமாறு கூறினார். அதன்படி நாங்கள் இருவரும் முதல்வரை சந்தித்தோம். அவர் எங்களுக்கு வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்தார். இதற்கான கடிதம் துறைத்தலைவரிடம் இருப்பதாக கூறினார். துறைத்தலைவரிடம் கடிதத்தை கேட்டோம். தராமல் என்னை கடிந்து பேசினார். பெரும் ஏமாற்றம் அடைந்தேன். இவரால் நான் மட்டும் அல்ல பல மாணவர்கள் துயரத்துக்கு உட்படுகின்றனர். தகுந்த நடவடிக்கை எடுப்பீர்கள் என நம்புகிறேன். கடிதத்தை நீங்கள் படிக்கும் பொழுது நான் உயிருடன் இருக்க மாட்டேன். இப்படிக்கு மாணவன் ஆர்.கண்ணன் என கையொப்பமிட்டுள்ளார். [நன்றி : தினமலர்]

---

தினமும் எவ்வளவோ தற்கொலைகள். ஆனாலும் இந்த செய்தியை படித்தவுடன் என்னால் சாதாரனமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

தந்தையை இழந்த ஒரு மகன். அவரது ஆசையை நிறைவேற்ற இஞ்சினியர் ஆனவர். தேர்வுகளில் முதல் மாணவனாக தேரியவர். ஒரு மில்லில் எட்டு மாதம் பணியாற்றியவர். கேம்பஸ் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று நல்லதொரு நிறுவனத்தில் பணி வாய்ப்பையும் பெற்றவர். இவ்வளவு இருந்தும் உலக அறிவு துளியும் இல்லாதவர்.

ஒரு நிறுவனம் கேம்பஸ் தேர்வு நடத்தி ஒரு மாணவனை தேர்வு செய்யும் பொழுது அந்த மாணவனின் வேலை வாய்ப்புக் கடிதத்தை கல்லூரிக்கு அனுப்புவது வழக்கம். ஆனால் இவருக்கு ஏற்பட்டதை போன்றதொரு அனுபவம் ஏற்பட்டு ஆசிரியரோ அல்லது வேறு ஒருவரோ கடிதத்தை கொடுக்க மறுத்தால் அந்த மாணவன் நேரடியாக அந்த நிறுவனத்தின் HR Dept. ஐ அனுகினால் வேறு ஒரு கடிதம் அனுப்பி வைக்கப்படும். ஆசிரியரின் அத்தகைய நடவடிக்கைகளைப் பற்றி புகார் தெரிவித்தால் அவர் பணி இழக்க வாய்ப்புள்ளது. மேலும் இதை பற்றி அவர் தனது நன்பர்களிடம் கூறி இருந்தாலும் கூட இதற்கு தீர்வு கண்டிருக்கலாம்.

இதை அறியாமல் தனது விலைமதிப்பில்லாத உயிரை தனது அறியாமைக்கு விலையாக கொடுத்துவிட்டார். இதன் மூலம் நமது பாடத்திட்டம் மாணவர்களை உலக அறிவு அற்ற ஒரு புத்தக புழுவாகவே வளர்க்கிறது என்பது தெளிவாகிறது.

பொறியியல் கல்லூரிகளின் பரிதாபமான நிலை

இந்த ஆண்டும் தமிழ் நாட்டில் பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கான சேர்க்கை ஒற்றைச் சாளர முறையில் நடை பெறுகிறது. ஆகஸ்டு 15, 2006 தேதி வரை 22000 க்கும் மேற்பட்ட இடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கின்றன. மாணவர் சேர்க்கை முடியும் போது இது 17000 என்ற அளவில் இருக்கும் என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

மேலும் மொத்தம் உள்ள 250 கல்லூரிகளில் 12 கல்லூரிகளில் மட்டுமே அனைத்து இடங்களும் நிரம்பி இருக்கின்றன.

தமிழ் நாடு என்று இல்லை. ஆந்திரா, கர்நாடகா, மகாராஷ்ட்ரா போன்ற பல மாநிலங்களிலும் இந்த நிலை தான்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை பொறியியல் கல்லூரிகளில் சேர மாணவர்கள் போட்டி பொட்டுக் கொண்டு இருந்தனர். இன்று மட்டும் ஏன் இந்த நிலை?

இதோ எனக்கு தெரிந்த சில காரனங்கள்

• புற்றீசல் போல கிளம்பிய சுய நிதிக் கல்லூரிகள்
• அவற்றின் கல்வித் தரம் பற்றி மாணவர்களிடையே இருக்கும் சந்தேகம்
• வருவாய்க்காக எந்த விதமான பரிசோதனைகளும் செய்யாமல் கல்லூரி தொடங்க அனுமதி அளிக்கும் அரசு
• ஆங்கில இலக்கியம், Visual Communication போன்ற துறைகளுக்கு மாணவர்களிடையே அன்மை காலமாக வளர்ந்து வரும் வரவேற்பு
• Call Centre, BPO போன்ற நிருவனங்களில் அதிகரித்து வரும் வேலை வாய்ப்புகள்

இந்நிலையில் சற்றும் மாறாத ஒன்று, தங்களின் பிள்ளைகள் பொறியியல் கல்லூரிகளிலோ அல்லது மருத்துவ கல்லூரிகளிலோ படிப்பதே தங்களுக்கு பெருமை என்று பல பெற்றோர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருப்பது. அவ்வாறு படிப்பதே அவர்களது வாழ்க்கையை நன்கு அமைக்கும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் சில மாணவ மாணவியரும் அவ்வாறு படிப்பதே பெருமை என்றெண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பொறியியல் கல்லூரிகளிலோ வருடாந்திர கட்டணங்கள் ஆயிரங்களை தாண்டி லட்சங்களில் வந்து நிற்கிறது. பணம் படைத்த பெற்றோர்களுக்கு இதெல்லாம் ஒரு பொருட்டில்லை. ஆனால் ஏழை/நடுத்தர குடும்பத்தை சேர்ந்தோருக்கு?

VRS வாங்கிக் கொண்டு, வீட்டை விற்று, நகைகளை விற்று அவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை பொறியியல் கல்லூரிகளில் சேர்கிறார்கள். அவ்வாறு சேர்த்த கல்லூரி நன்றாக அமைந்தால் கவலையில்லை. ஆனால் 80% மேற்பட்ட கல்லூரிகள் அடிப்படை வசதி கூட இல்லாமலே இருக்கின்றன.

இதன் உச்ச கட்டமாக பல கல்லூரிகளில் இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அதே கல்லூரியில் படித்து முடித்து வேறு வேலை கிடைக்காத முன்னாள் மாணவர்களை கொண்டே பாடம் நடத்துகின்றனர். நல்ல ஆசிரியர்கள் மற்றும் இதர அடிப்படை வசதிகள் இல்லாத காரனத்தினால் அண்ணா பல்கலைக்கழக பாடத்திட்டங்களை படிப்பதற்கோ, தேர்வுகளில் அகிக மதிப்பெண்கள் பெற்று தேர்ச்சி பெருவதற்கோ மாணவர்களால் இயலவில்லை.

உலகிலேயே அதிகமான பொறியியல் பட்டதாரிகளை தேர்விக்கும் அண்ணா பல்கலைக்கழக அதிகாரிகள் புதிய கல்லூரிகளுக்கு அங்கீகாரம் தரும் முன் இனியாவது இதை கவனிப்பார்களாக. பெற்றோர்கள் மற்றும் மாணவர்களும் பொறியியல் மீதான மோகம் நீங்கி பல புதிய துறைகளில் நுழைந்து படித்து சாதனை புரிவார்களாக.

ஒரு மகன், ஒரு கணவன், ஒரு சகோதரன் - ஒரு மரணப்போராட்டம்

நாள்	:	புதன்கிழமை, ஜூலை 12, 2006
நேரம்	:	மாலை 5:51
இடம்	:	அவசர சிகிச்சை பிரிவு, கருணா மருத்துவமனை, மும்பை

காட்சி 1 :

தேற்றவே முடியாத சோகத்தில் இருக்கும் ஒரு தாய் கைகளில் மலர்கொத்துடன் இறைவனை வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறார். விக்ராந்த் கன்வில்க்கர் அவர்களது ஒரே மகன். 18 வயதே ஆன, மும்பையில் உள்ள வில்சன் கல்லூரியில் மைக்ரோ பையாலஜி படிக்கும் இரண்டாம் ஆண்டு மாணவன். மும்பையில் நேற்று நடந்த தொடர் குண்டு வெடிப்பினால் படுகாயமுற்று அவசர சிகிச்சை பிரிவின் உள்ளே மரணத்துடன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறான். அதிகாலை இரண்டு மணியிலிருந்து தனது கணவர் சதீஷுடன் அங்கேயே அமர்ந்து கொண்டு தியானம் செய்து வருகிறார். அவரது கணவர் சதீஷ் ஒரு மராத்தி பத்திரிக்கையில் ஆசிரியராக வேலை பார்ப்பவர். குண்டு வெடிப்பை பற்றிய செய்தி கேட்டவுடன் தனது மகனை தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தார். ஏனெனில் விக்ராந்த் மாலை அவ்வேளையில் தான் கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்கு வருவது வழக்கம். ஆனால் விக்ராந்தை கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை ஆகையால் அவர்களது கவலை அதிகமாயிற்று. இரவு அவர்களுக்கு வந்த இரண்டு செய்திகள் அவர்களை பீதி கொள்ள செய்தன.

1. அவர்களது இல்ல வளாகத்தில் யாரோ ஒருவர் மரணமடைந்து விட்டார். யாரென்று அடையாளம் தெரியவில்லை.

2. விக்ராந்தை குண்டு வெடித்த வண்டிகளில் ஒன்றில் பார்த்ததாக அவனது நண்பன் கூறிய செய்தி.

பீதியுடனும், கவலையுடனும் மேலும் அவர்கள் விக்ராந்தை தேடி, கடைசியில் பாக்வதி மருத்துவமனையில் அவனை கண்டு கொண்டனர். பலமான காயத்துடன், உருத்தெரியாமல் மாறி இருந்த அவனை கருணா மருத்துவமனைக்கு மாற்றி சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருகின்றனர். அவன் முகம் சிதைந்து அடையாளம் காண முடியாத நிலையில் இருப்பதால், அவனது தாயாரை கூட பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை. மகனின் முகத்தை பார்த்த அவனது தந்தையோ, பித்து பிடித்த நிலையில் யாருடனும் ஒன்றுமே பேசாமல் இருக்கிறார்.

காட்சி 2 :

அவசர சிகிச்சைப் பிரிவின் வெளியே தனது கணவனின் நிலைமையை நினைத்து அழுகையுடன் அமர்ந்து இருக்கிறார் திருமதி. இந்திரா தாக்ரே. மாலை 5 மணிக்கு வண்டி ஏறுவதற்கு முன் கணவருடன் பேசியவர் இனிமேல் அவருடன் பேசவே முடியாமல் போய் விடுமோ? என்ற அச்சத்துடன் காணப்படுகிறார். அவரது கணவர் மும்பை போலீஸ் இலாகாவில் பணிபுரிபவர்.

காட்சி 3 :

கைத்தொலைப்பேசியில் பதற்றத்துடன் யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் ரமேஷின் சகோதரர் தினேஷ், குண்டு வெடிப்பில் ஒரு கையை இழந்து அவசர சிகிச்சைப் பிறிவில் உயிருக்கு போராடிக்கொண்டு இருக்கிறார். வெளியூருக்கு சென்றிருந்த தினேஷ் அதற்கு முன்தினம் தான் மும்பைக்கு வந்திருக்கிறார். தினமும் வீட்டிற்கு இரவு நேரம் கழித்து வருபவர், அன்று சீக்கிரமாக அலுவலகத்தில் இருந்து புறப்பட்டு விட்டார். கிளம்பியவர் வீட்டை சென்றடைவதற்கு முன்னரே விதியானது மருத்துவமனைக்கு திருப்பி அனுப்பி விட்டது.

மும்பையில் நேற்று நடந்த விதியின் கோர தாண்டவத்தில் மாட்டி சீறழிந்தவர்களில், மூன்றே மூன்று குடும்பங்களின் நிலை தான் மேலே நான் குறிப்பிட்டுள்ளது. [நன்றி : Rediff.com]

இதைப்போல் ஆயிரக்கணக்கானோர் உடல் ஊனமடைந்து, உயிரிழந்து, சொந்த, பந்தங்களை இழந்து தவிக்கிறார்கள். இதற்கு காரணம் உலகெங்கிலும் ஊடுறுவி உள்ள தீவிரவாதமே. மொழி, இனம், மதம், நாடு என்ற எதன் அடிப்படையில் தீவிரவாதம் வந்தாலும் அது கண்டிக்கத்தக்கதே. ஆனால் தீவிரவாதிகளை கண்டிக்கும் நிலையில் இப்பொழுது நான் இல்லை. "திருடனாய் பார்த்து திருந்தா விட்டால் திருட்டை ஒழிக்க முடியாது" என்ற பட்டுக்கோட்டையாரின் வரிகள் நியாபகத்திற்கு வருவதால், அவர்களிடம் நான் வேண்டிக்கொள்வது,

"எங்களை விட்டு விடுங்கள். உங்களது கோபத்திற்கு நாங்கள் அருகதை அற்றவர்கள். உங்களது கோபத்தை சந்திக்கும் வளு எங்களது மனதிலும், உடலிலும் இல்லை."