Attendance

நண்பர்களே,

நலமா? உங்களை எல்லாம் பார்த்து நெடு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. சரியாக இரண்டு வருடங்கள். நண்பர்கள் சிலர் பின்னூட்டத்திலும் மின்னஞ்சலிலும் ஏன் எழுதவில்லை என்று தொடர்ந்து விசாரிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நன்றி. வேறு ஒன்றும் விஷயம் இல்லை. 2013 ஆம் ஆண்டு இங்கே ஒரு பல்கலைகழகத்தில் MBA படிக்க தொடங்கி இருந்தேன். அந்த பல்கலைகழகம் அமெரிக்காவில் முதல் 10 இடங்களுக்குள் தொடர்ந்து வரும் பல்கலைகழகம். ஐவி லீக் (Ivy League) என்பார்கள், அந்த ஐவி லீக் பல்கலைகழகங்களில் இதுவும் ஒன்று. அதனால் வேலை பளு சற்று அல்ல மிகவும் அதிகமாக இருந்தது.

படிப்பு தொடங்கி இரண்டு வருடங்கள் முடிய போகின்றன. 25 பாடங்கள். 60 Credits என்பார்கள் அமெரிக்காவில். ஒரு நாளைக்கு சுமார் 4 மணி நேர தூக்கம் தான் கிடைத்தது. ஒரு வாரத்தில் அசைன்மென்ட், ப்ராஜெக்ட் ரிப்போர்ட், ப்ரெசன்டேஷன், எக்சாம் என்று எதாவது வந்து கொண்டே இருந்தன. பல வாரங்களில் இவை கலவையாகவும் வந்தன. இதில் எங்கே பதிவெழுதுவது.

சரி எனது புலம்பல் கதையை பின்னர் வைத்துக் கொள்வோம். அதிகம் பதிவு எழுதாமல் இருப்பதற்கு காரணம் இதுதான். வேறு ஒன்றும் இல்லை. படிப்பை நல்லபடியாக முடித்து விட்டேன். 3.8+ GPA வுடன் வகுப்பில் முதலிடத்திலும் (Top 5%) இருக்கிறேன். இந்த மே மாதம் இறுதியில் பட்டம் வாங்குகிறேன்.

இப்போது இந்த பதிவை நான் எழுதுவதற்கு எனது நிலை விளக்குவது மட்டும் காரணம் இல்லை. உலகளவில் சிறந்த கல்லூரிகளில் MBA படிக்க விரும்புபவர்களுக்கு உதவவே இதை எழுதுகிறேன். ஏனென்றால் நான் இந்த கல்லூரியில் சேர்ந்ததிலிருந்து எனது நண்பர்கள் பலரும் இது குறித்து பல கேள்விகளை கேட்டபடியே இருக்கிறார்கள். MBA படிப்பு என்பது டிரைவிங் லைசன்ஸ் போன்றது கிடையாது. உங்களிடம் டிகிரி இருக்கிறதா என்று மட்டும் நிறுவனங்கள் பார்ப்பதில்லை, அது எங்கிருந்து பெறப்பட்டது என்பதையும் பார்ப்பார்கள். அதை வைத்தே அந்த படிப்பின் தரம், பேராசிரியர்களின் தரம், உடன் படிக்கும் சக மாணவர்களின் தரம் போன்றவை முடிவு செய்யப்படும். அதனால் இயன்றவரை நல்ல கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்ந்து படிப்பது அவசியம்.

நல்ல தரமான நிறுவனங்கள் GMAT தேர்வினை (இந்தியாவில் CAT போன்றது) கட்டாயமாக்கி விட்டன. அதனால் அந்த தேர்வை நீங்கள் மிகவும் கவனமாக எழுத வேண்டியது அவசியம். ஆனால் ஒரு வேளை நீங்கள் அதில் விரும்பிய மதிப்பெண்கள் பெறவிலை என்றாலும் பாதகம் இல்லை. நல்ல நிறுவனங்கள் அதன் ஒரு அடிப்படையில் மட்டும் மாணவர்களை தேர்வு செய்வதில்லை.

GMAT தேர்வில் நீங்கள் பெற்ற மதிப்பெண்களை வைத்து நீங்கள் செல்ல விரும்பும் இலக்காக ஒரு ஐந்து அல்லது ஆறு கல்வி நிறுவனங்களை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இது ஒரு ரியலிஸ்டிக் லிஸ்டாக இருப்பது அவசியம். MBA படிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் அனைவருக்கும் ஹார்வர்ட், ஸ்டான்ஃபோர்ட் போன்ற பல்கலைகழகங்கள் தான் முதல் தேர்வாக இருக்கும். ஆனால் அது நம்மால் இயலுமா? என்ற கேள்வியை நீங்களே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். இயலும் என்பது உங்கள் பதிலானால் நிச்சயம் அந்த கல்லூரிகளை உங்கள் லிஸ்டில் சேர்க்கலாம். அப்படி இல்லை என்றால் எது உங்களால் முடியுமோ அந்த கல்லூரிகளை சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் பின்னர் அந்த ஒவ்வொரு நிறுவனத்தை பற்றிய ஆராய்ச்சியில் இறங்குங்கள். உதாரணத்திற்கு ஹார்வேர்ட் பிஸினெஸ் ஸ்கூலில் கற்றுக் கொடுக்கப்படுவது அனைத்தும் (100 சதவிகிதம்) கேஸ் ஸ்டடி முறையில் இருக்கும். அது மேனேஜ்மென்ட் கன்சல்டிங் துறைக்கு செல்பவர்களுக்கு பெரிதும் உதவும். மற்றவர்களுக்கு பெரிய அளவில் உதவாது. அதே போல் ஃபைனான்ஸ் என்று எடுத்துக் கொண்டால் வார்ட்டெனை அடித்துக் கொள்ள ஆளே கிடையாது. அதே போல டெக்னாலஜிகல் மேனேஜ்மென்ட் என்றால் ஸ்டான்ஃபோர்ட் மற்றும் MIT ஸ்லோன் இரண்டுமே முந்தி இருப்பன. ஆக ஒவ்வொரு கல்லூரிக்கும் ஒவ்வொரு சிறப்பு உண்டு. நீங்கள் உங்களது இயல்பு, தேவை ஆகியவற்றுக்கு தகுந்த கல்லூரியை தேர்ந்தெடுப்பது அவசியம்.

அதன் பின்னர் அந்த லிஸ்டில் உள்ள கல்லூரிகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் சென்று விண்ணப்பம் செய்யுங்கள். ஒவ்வொரு கல்லூரியும் பல கட்டுரைகளை உங்களை எழுத சொல்லும். இயன்றவரை உண்மையாக அதை எழுதுங்கள். உதாரணத்துக்கு உங்கள் சாதனைகளை பற்றி எழுத வேண்டும் என்றால் இல்லாத ஒன்றை எழுதாதீர்கள். நீங்கள் உண்மையிலேயே செய்த சாதனை ஒன்றை எடுத்து கூறுங்கள். அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் சரி. அதே போல நேர்முக தேர்விலும் இயன்ற வரை உண்மையாக இருங்கள்.

இது போன்ற MBA படிப்பு என்பது திருமணம் செய்வது போன்றது. பல ஆண்டு பந்தம் தொடர இது ஒரு தொடக்க புள்ளி. நீங்கள் எப்படி இந்த கல்லூரி உங்களுக்கு பொருத்தமானது என்று நினைக்கிறீர்களோ அதுபோலவே அவர்களும் உங்களை பொருத்தமானவரா என்று பார்ப்பார்கள். நீங்கள் உங்கள் உண்மை முகத்தை மறைத்தால் ஒரு வேளை உங்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் அதன் பின்னர் உங்களால் அங்கு இயல்பாக படிக்க இயலாது. ஏமாற்றி திருமணம் செய்வது போன்றது அது. தேவை இல்லாத மனக்கசப்பையே ஏற்படுத்தும். நேர்முக தேர்வில் என்னை அவர்கள் கேட்ட கேள்விகள் சிலவற்றை கீழே தந்துள்ளேன். எனது நினைவில் இருந்து எழுதுவதால் இன்னும் சில விடுபட்டு இருக்கலாம்.

1. ஏன் MBA படிக்க விரும்புகிறீர்கள்?

2. இப்போது ஏன்?

3. ஏன் எங்கள் கல்லூரியை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?

4. இந்த கல்லூரியை தவிர வேறு எந்த கல்லூரிகளுக்கெல்லாம் விண்ணப்பித்து இருக்கிறீர்கள்?

5. அவை அனைத்திலும் இடம் கிடைத்தால் எதை தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்? ஏன்?

6. உங்கள் ரெஸ்யூமே பற்றி சிறிது விளக்கவும்.

7. உங்கள் கேரியர் இலக்குகள் சிலவற்றை குறிப்பிடவும். ஏன் அவற்றை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள் என்பதையும் குறிப்பிடவும்.

8. உங்கள் பலம் என்ன? பலவீனம் என்ன?

9. அலுவலகத்தில் நீங்கள் சந்தித்த ஒரு சவாலான விஷயம் பற்றி குறிப்பிடவும். அப்போது நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள், அதை எப்படி சமாளித்தீர்கள்?

10. நீங்கள் எப்போதாவது பெரிய தவறு ஒன்றை அலுவலகத்தில் செய்திருக்கிறீர்களா? அதை எப்படி சரி செய்தீர்கள்?

11. நீங்கள் தெளிவின்மையை (ambiguity) எப்படி கையாள்வீர்கள்?

12. உங்கள் மேலாளரிடம் எப்போதாவது கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டுள்ளதா? அதனை விளக்கவும்.

இயன்ற வரை இது போன்ற கேள்விகளுக்கு உங்களை தயார் செய்து கொள்ளுங்கள். நேர்முக தேர்வுக்கு குறித்த நேரத்தில் செல்லுங்கள். நன்றாக உடையணித்து கொள்ளுங்கள். தேர்வுக்கு செல்லும் போது விண்ணப்பத்தில் நீங்கள் எழுதிய கட்டுரைகள், உங்களது ரெஸ்யூமே, பள்ளி கல்லூரி மதிப்பெண் பட்டியல் போன்ற அனைத்தையும் இரண்டு மூன்று காப்பிகள் எடுத்து செல்லவும். நேர்முக தேர்வு நடத்துவது ஒரு குழுவாக இருந்தால் அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு காப்பி கொடுக்க இயலும். தேர்வு முடிந்த பிறகு அவர்களிடம் படிப்பு மற்றும் கல்லூரி குறித்த உங்கள் கேள்விகளை தவறாமல் கேளுங்கள். அதே போல அவர்களின் பெயர், ஃபோன் நம்பர் மற்றும் தொழில் ஆகியவற்றை தவறாமல் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்.

அடுத்ததாக ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கல்லூரிகளில் உங்களுக்கு இடம் கிடைத்தால் ரேங்கிங் அடிப்படையில் கண்ணை மூடிக் கொண்டு எது முதலில் இருக்கிறதோ அதில் சேர்ந்து விடாதீர்கள். இரண்டு கல்லூரிகளிலும் நடக்கும் வகுப்புகளுக்கு செல்லுங்கள். ஓரிரு நாட்கள் வகுப்புகளில் கலந்து கொள்ளுங்கள். அங்கு படிக்கும் மாணவர்கள் மற்றும் பேராசிரியர்களிடம் பேசுங்கள். உங்களது தேவையை கூறி அது இந்த கல்லூரியினால் கை கூடுமா என்பதை கேட்டறியுங்கள். அதன் பின்னர் ஒரு முடிவுக்கு வாருங்கள்.

இறுதியாக ஒன்று. முயற்சி செய்வது தான் நம் கையில் இருக்கிறது. முடிவு பல நேரங்களில் நமது கையில் இல்லை. அதனால் ஒரு வேளை உங்களுக்கு படிக்க இடம் கிடைக்காவிட்டால் சோர்ந்து விடாதீர்கள். இதை விட வாழ்வில் முக்கியமானவை பல இருக்கின்றன. All the best.

இவன்,
சத்யப்ரியன்

சற்றே அவசரமான ஒரு இந்திய பயணம்

பதிவெழுதி இரண்டு மாதங்களுக்கு மேல் ஆகிறது. தனி மடலிலும், பின்னூட்டத்திலும் ஏன் தாமதம் என்று நண்பர்கள் விசாரிக்கிறார்கள். வேறு ஒன்றும் இல்லை. சில தனிப்பட்ட காரணங்களில் சற்று பிஸியாக இருந்தேன். இடைப்பட்ட காலத்தில் பதிவும் அவ்வளவாக படிக்க இயலவில்லை.

கல்லூரியில் எனது நெருங்கிய நண்பன் இவன். நான்கு ஆண்டுகளாக என்னுடன் படித்தவன். ஒரே வகுப்பு, ஒரே பெஞ்ச். லண்டனில் இருந்தான். துரதிருஷ்டவசமாக விவாகரத்து செய்து விடும் சூழ்நிலை. இந்தியா திரும்பி விட்டான். அவனது மனைவியும் (முன்னாள்) எனது நெருங்கிய நண்பியே. கல்லூரியில் இருவரும் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேல் காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள்.

யார் மீது தவறு யார் செய்தது சரி என்றெல்லாம் எனக்கு தெரியாது, நான் இருவரிடமும் என்ன நடந்தது என்று கடைசி வரை கேட்கவே இல்லை. எட்டு வருட அமெரிக்கா வாசம் எனக்கு முக்கியமாக கற்றுக் கொடுத்தது அடுத்தவரின் தனிப்பட்ட விஷயங்களை கேட்பது அநாகரீகம் என்பதே. ஆனாலும் அவன் தனியாக இந்தியாவில் இருந்தது எனக்கு சற்று கஷ்டமாக இருந்தது. அதனால் இந்தியா சென்று அவனுடன் சில நாட்களை செலவிட விரும்பினேன்.

திடீர் என்று முடிவு செய்து ஒரு வார பயணம் மேற்கொண்டேன். ப்ரணவ் இல்லாமல் தனியாக பயணம் செய்வது ஒரு மிகப் பெரிய லக்ஷுரி. விமானம் ஏறியதுமே ஒரு ரெண்டு லார்ஜ் விட்டுக் கொண்டு தூங்கி விடலாம். பெரிய மூட்டை முடிச்சுக்களுடன் செல்ல தேவை இல்லை. அவனுக்கு இந்தியாவில் சாப்பாடு ஒத்துக் கொள்ளுமா, வெதர் ஒத்துக் கொள்ளுமா என்ற கவலை எல்லாம் இல்லை.

எப்போதும் லுஃப்தான்ஸாவில் தான் பயணம் செய்வேன். இம்முறை கத்தாரில். லுஃப்தன்ஸாவை விட நன்றாகவே இருந்தது. சுமார் 300 படங்களுக்கு மேல் லைப்ரரியில் இருந்தன. பல தொலைக்காட்சி தொடர்கள் வேறு. 20 மணி நேர பயணம் போனதே தெரியவில்லை. போகும் போது ஆர்கோவும், ஸ்கை ஃபாலும் பார்த்தேன்.

ஒரு சூப்பர் ஃபிகர் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தது. பேசலாம் என்று நினைக்கும் போது டமரூகம் படத்தை பார்க்க தொடங்கியது. யப்பா சாமி தப்பித்தேன் என்று நினைத்து வேறு பக்கம் திரும்பி கொண்டேன்.

சென்னை விமான நிலையத்தை புதிதாக கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். நன்றாக இருந்தது. இறங்கியதும் நண்பன் ஒருவன் வந்து என்னை அழைத்து சென்றான். முதல் நாள் அவனது வீட்டில் என்னை அவனது படுக்கை அறையில் படுக்க வைத்து விட்டு அவர்கள் தங்கள் ஒரு வயது குழந்தையுடன் தரையில் படுத்துக் கொண்டார்கள். மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. தங்கமணியிடம் சொல்லி அடுத்த நாள் ரெசிடென்சியில் அறை ஏற்பாடு செய்து விட்டேன். அதில் அவனுக்கு சிறிது கோபமும் கூட.

அடுத்த ஒரு வார காலத்துக்கு சென்னையின் சுமார் 20, 25 பப்களை நாங்கள் நண்பர்கள் அனைவரும் சுற்றி சுற்றி வந்தோம். ஒரு சில பப்களில் ஒரு லார்ஜ் 2000 ருபாய் வரை விற்கிறார்கள். கூட்டம் அம்முகிறது. எல்லாம் பெத்தவன் காசு என்று நினைத்துக் கொண்டோம்.

நடுவில் இரண்டு நாட்கள் திருச்சி சென்று அப்பாவையும் அம்மாவையும் பார்த்து விட்டு வந்தேன். அவர்களிடம் நண்பனின் விவாகரத்தை பற்றி சொல்ல வில்லை. சொன்னால் மிகவும் வருத்தப் படுவார்கள். திருச்சி செல்லும் போது முதலில் ஸ்பைஸ் ஜெட்டில் தான் பதிவு செய்திருந்தான். ஆனால் கடைசி நேரத்தில் தான் விமானம் தாமதமாக புறப்படுகிறது என்று சொன்னார்கள். உடனே ஜெட் ஏர்வேஸில் பதிவை மாற்றி விட்டேன். அப்போது ஸ்பைஸ் ஜெட் நிறுவன அலுவலகத்தில் ஒரு பெரிசு இந்துவில் எழுதுவேன் சந்துவில் எழுதுவேன் என்று கத்திக் கொண்டிருந்தார். அந்த பெண்களும் அவருக்கு பொறுமையாக பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது.

விமானம் ரத்தானால் இவர்கள் என்ன செய்வார்கள். அடிக்கும் வெய்யிலில் பத்துக்கு பத்து அறையில் தடியான கோட் சூட் போட்டுக் கொண்டு குளிர் சாதன வசதி இல்லாமல் அவர்கள் எல்லாம் வேலைக்கு வருவதே பெரிய சேவை. இதில் இப்படி பயணிகளின் டார்ச்சர் வேறு. திருச்சி விமான நிலையம் முன்னர் பார்த்ததற்கு இப்போது மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. நல்ல வசதியாக மாற்றி விட்டார்கள். திருச்சியில் 8 மணிநேரம் மின்சாரம் ரத்தாகிறது. ஃபேன் போட்டால் அணல் காற்று அடிக்கிறது. நல்ல வேளை குழந்தையை அழைத்து செல்லவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ராமதாஸ் கைது பரபரப்பாக இருந்தது திருச்சியில். திருச்சி சிறையின் வழியாகத்தான் விமான நிலையத்துக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதால் வாகனங்களை கடுமையாக சோதித்து கொண்டிருந்தார்கள். மக்கள் தொலைக்காட்சியில் கொங்கு வேளாள கட்சியை சேர்ந்தவர் ஒருவர் வந்து உயர் சாதி பெண்களை தலித்துகள் மயக்குவது குறித்து காட்டமாக கருத்து தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தார். "உயர் சாதி பெண்கள்", "உயர் குல பெண்கள்", "உயர் வகுப்பு பெண்கள்" என்று நான் பார்த்த 15 நிமிடங்களில் 20 முறைக்கு மேல் சொல்லி இருப்பார். அதற்கு மேல் என்னால் பார்க்க இயலவில்லை. இட ஒதுக்கீடு தேவைப் படும் போது நாங்கள் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், மற்ற நேரத்தில் நாங்கள் உயர் வகுப்பினர். We are the biggest hypocrites.

ஒரு வார பயணம் முடிந்து சென்ற வாரம் அமெரிக்கா வந்து விட்டேன். கடுமையாக ஊர் சுற்றியதில் உடல் சோர்வு மிக அதிகமாக இருக்கிறது. சிறிது ஓய்வெடுத்துக் கொண்ட பிறகு உங்களை மீண்டும் வந்து டார்ச்சர் செய்கிறேன். This post is only to say I am alive, hale and healthy.

நேற்று ஏற்பட்ட ஒரு அதிபயங்கர அனுபவம்

தங்கமணி ஊரில் இல்லாததால் வாரா வாரம் காய்கறிகள் மற்றும் மளிகை பொருட்கள் வாங்கும் வேலை இல்லை. எப்போதாவது தேவைக்கு தகுந்தது போல் பால், முட்டை, பிரட் போன்றவற்றை மட்டும் வாங்கி வருவேன். நேற்று அப்படித்தான் பால் வாங்க எனது வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு கடைக்கு சென்று இருந்தேன்.

உள்ளே நுழையும் போதே வாசலில் இருக்கும் ரெட்பாக்ஸ் கியாஸ்கில் ஒரு நாலைந்து டீனேஜ் பெண்கள் DVD வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். நான் அவர்களை கடக்கையில் ஒருத்தி எனது பெர்ஃபூம் வாசனையை முகர்ந்து விட்டு "Nice smell" என்றாள். நான் நன்றி கூறி, அதன் பிராண்டை சொல்லி விட்டு அவர்களை கடந்து சென்றேன்.

உள்ளே சென்று நான் பால் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது அவர்கள் உள்ளே வந்து விட்டார்கள். அவர்களும் எதையோ தேடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்களை நான் அப்போது கவனிக்க வில்லை. பால் எடுத்துவிட்டு ஃப்ரோஸன் சிக்கன் விங்ஸ் ஏதாவது எடுக்கலாம் என்று அந்த பகுதிக்கு செல்ல தொடங்கினேன். அப்போது தான் அவர்களை கவனித்தேன். முதலில் என்னிடம் பேசியவள் எனது அருகில் வந்து "You look cool" என்றாள். நான் வழிந்தபடி மீண்டும் நன்றி கூறிவிட்டு விலக முயன்றேன்.

அந்த நேரத்தில் நான் சற்றும் எதிர் பார்க்காத வரையில் எனது அருகே மிகவும் நெருங்கி வந்து, என்னை உரசியபடி நின்று, தனது மூச்சை நன்றாக உள் இழுத்து "It's kinda seducing. Is this a body spray or a cologne?" என்று கேட்டாள். அதுவரை எனக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த 'அது' சட்டென்று கட்டுக்கடங்காமல் விழித்துக் கொண்டது. நீங்கள் கண்டபடி யோசிக்கும் முன் நானே சொல்லிவிடுகிறேன். அந்த 'அது' தயிர் சாதம் தான்.

நான் அதன் பின் என்ன செய்தேன் என்பதை சொல்லும் முன்பு ஒன்றை சொல்ல விரும்புகிறேன். இங்கே அமெரிக்காவில் டீனேஜ் பெண்கள் ஆறடி உயரத்தில் கட்டுடல் கொண்ட அமெரிக்க ஆண்களை விடுத்து தொப்பையும் தொந்தியுமாக உள்ள நம்மை போன்றவர்கள் மீது விழுகிறார்கள் என்றால் அதற்கு காரணம் அவர்கள் நம் புஜ பல பராக்கிரமத்தின் மீது கொண்ட மோகம் என்று நீங்கள் நினைத்தால் நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு அப்பாவி. அவர்கள் அவ்வாறு செய்வதற்கு எனக்கு தெரிந்த ஒரு சில காரணங்கள் கீழே.

1.அவர்களுக்கு தம்மோ, இல்லை பியரோ தேவை. அதை யாராவது 21 வயது ஆனவர்கள் (தம் என்றால் 18) வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்.
2.யாரோ ஒரு கேசு கிடைக்காத போலீஸ் கார நாதாரி இவர்களுக்கு காசு கொடுத்து பலி ஆடுகளை பிடிக்க அனுப்பி இருக்க வேண்டும்.
3.தனக்கு கோபமூட்டிய தனது பாய் ஃபிரண்டுக்கு எரிச்சலூட்ட அவனுக்கு முன்னால் வேறொரு ஆணிடம் அவள் ஃப்ளர்ட் செய்ய வேண்டும்.

அவர்கள் பலி ஆட்டை பிடிக்க சுற்றும் முற்றும் பார்க்கும் போது "நம்ம க்ரூப்லயே பலசாலி, புத்திசாலி, தைரியசாலி யாரு? நம்ம மன்னாரு..." என்ற ரீதியில் பேக்கு மாதிரி நம்மாட்கள் போய் சிக்கிக் கொள்வார்கள்.

சரி இப்போது நமது கதைக்கு வருவோம். எனக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த தயிர் சாதம் கண்டபடி விழித்துக் கொண்டதால், சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். எங்காவது கேமராவில் எசகு பிசகாக ஏதாவது பதிவாகி போலீஸ் டீனேஜ் பெண்களுடன் சல்லாபத்தில் ஈடுபட்டதாக குற்றம் சுமத்தி நம்மை தூக்கிக் கொண்டு போய் ஜெட்டியோடு உட்கார வைத்து கொட்டையடித்து விடுவார்களோ என்ற பயம் தான் முதலில் வந்தது.

பின்னர் சுதாசரித்துக் கொண்டு அவளிடமிருந்து சற்று விலகி "I'm more than twice your age kid" என்று கூறினேன். சொன்ன அடுத்த விநாடி அவள் என்னை ஒரு முறை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துவிட்டு விலகி சென்றாள். நானும் தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று வீட்டுக்கு ஓடி வந்து விட்டேன். நான் நடந்து வரும் போது அவர்கள் குசு குசு வென்று பேசி சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. இரவு தங்கமணியிடம் நடந்ததை கூறினால் அவர் நம்பவே இல்லை. இவர்களும் நமது ஆணழகை புகழ மாட்டார்கள், மற்றவர்களையும் புகழ விட மாட்டார்கள். இந்த பொம்பளைங்களே இப்படித்தான், குத்துங்க எசமான் குத்துங்க........... நீங்களாவது நம்புங்க பாஸு. நான் சொன்னதெல்லாம் உண்மை, உண்மையை தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

சாவடிக்கும் குளிர்

இன்றும், நாளையும், நாளை மறு நாளும் ஆர்டிக் பிரதேசத்தில் ஏற்பட்டுள்ள கடும் பணிப் புயல் காரணமாக அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவில் பல பகுதிகளில் கடுமையான குளிர்.

இன்று -11 டிக்ரீ செல்சியஸ் வெப்பம் பதிவானது. கடுமையான குளிர் காற்று வேறு. குளிர் காற்றினால் வெப்பம் இன்னும் குறைந்து -19 டிக்ரீ செல்சியஸ் ஆக மாறியது.

இந்த குளிரில் வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்வதே பெரும் பாடாக இருக்கிறது. இதில் மாண்டியை தினமும் மூன்று வேளை வாக்கிங் அழைத்து செல்வதை நினைத்து பார்க்கவே முடியவில்லை. இன்று காலை வாக்கிங் செல்லும் போது குளிர் காற்று என் முகத்தில் தொடர்ந்து அடித்ததில் காது மடலும் முகமும் சிவந்து போய் விட்டன. இத்தனைக்கும் தெர்மல் வேர், தடியான ஜீன்ஸ், ஸ்வெட்டர், ஸ்வெட் ஷர்ட், பெரிய வுல்லன் கோட், கிளவுஸ், குல்லாய் என்று சுமார் ஒரு ஐந்து கிலோ பொதி மூட்டையுடன் தான் எனது பயணம் இருக்கிறது. அப்படி இருந்தும் இந்த நிலை.

எனது வீட்டிற்கு பின்பு ஒரு சிறு குளம் இருக்கிறது. அதன் நீர் முழுதும் உறைந்து போய் விட்டது. இன்று மாலை நான்கு சிறுவர்கள் அதில் ஐஸ் ஹாக்கி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தனர். அவ்வாறு விளையாடுவது மிகவும் ஆபத்தானது என்ற பொழுதும், சிறுவர்கள் அல்லவா?, கேட்க மாட்டார்கள். நாம் சிறு வயதில் பெரியவர்கள் சொல்வதை கேட்டிருக்கிறோமா என்ன?

மதியம் சூடான உணவை வாங்கிக் கொண்டு அலுவலகம் வந்தேன். ஒரு ஐந்து நிமிட நடை தான் இருக்கும். ஆனால் அதற்குள் உணவு ஜில்லென்று ஆகிவிட்டது. அதை மீண்டும் அலுவலகத்தில் இருந்த மைரோவேவ் அவனில் சூடு செய்து சாப்பிட வேண்டியதாகி விட்டது.

அவ்வளவு ஏன்? தம் கூட நிம்மதியாக அடிக்க முடியவில்லை. இப்போது தான் ஒரு தம் அடித்து விட்டு வீட்டின் உள் நுழைகிறேன். கை விரல்கள் குளிரில் அப்படியே விரைத்து போய்விட்டன. வீட்டுக்குள் வந்த ஐந்து நிமிடங்களுக்கு கையை மூடி திறக்க முடியவில்லை.

அமெரிக்கா வந்த எட்டு ஆண்டுகளில் இப்படி ஒரு குளிரை நான் பார்த்ததில்லை. ம்.... இதுவும் ஒரு அனுபவம். அனுபவங்களை அனுபவிக்கும் போதே ஆவணப்படுத்திவிட வேண்டும். அந்த நோக்கத்துடன் இதோ பதிவெழுதி விட்டேன்.

ஒரு பாம்புக் கடியும் சில அனுபவங்களும்

நான்கு வாரங்களுக்கு முன்னர் நடந்த சம்பவம் இது. ஒரு சனிக்கிழமை காலை என்றைக்கும் இல்லாத திரு நாளாக தங்கமணி வீட்டை வாக்கூம் செய்து கொண்டிருந்தார். பொதுவாகவே இம்மாதிரி வேலைகள் எனது கஸ்டடியில் விடப்படும். அன்றைக்கு ஏதோ விதிவிலக்கு. ஆனால் பதிவு அதை பற்றியதல்ல.

அன்று மாலை நாங்கள் மாண்டியுடன் விளையாடும் பொழுது அவனது பின் கால் தொடை பகுதியில் தங்கமணி கை வைத்ததும் தனிச்சையாக கைகளை அவன் கடிக்க வந்தான். பின்னர் கைகளை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு சென்று விட்டான். நானும் அந்த இடத்தில் கை வைத்தேன். என்னையும் கடிக்க வந்தான். எங்களுக்கு ஒரே வியப்பு. பொதுவாகவே வீட்டு நாய்கள் தங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களை கடிக்கவே கடிக்காது. அதிலும் மாண்டி பரம சாது. சில நேரங்களில் ப்ரணவ் அவனது வாலையும், காதுகளையும், முடியையும் பிடித்து இழுத்து விளையாடும் போது கூட வீல் என்று கத்திவிட்டு பரிதாபமாக எனது கால்களுக்கு நடுவிலோ அல்லது தங்கமணியின் கால்களுக்கு நடுவிலோ படுத்துக் கொள்வானே தவிர கடி என்ற பேச்சுக்கே இடம் இல்லை. செல்லக் கடிகள் கூட கிடையாது. அப்படி இருக்கும் பொழுது எங்களை கடிக்க வந்தது எங்களுக்கு மிகவும் கவலை அளித்தது. அப்பொழுது தான் தங்கமணி காலை வாக்கூம் செய்யும் பொழுது வக்கூம் க்ளீனர் இவனது தொடையில் மோதிவிட்டது என்று கூறினார். சரி அதனால் இவனது தொடையில் ஏதோ வலி என்று நினைத்து, விளையாடுவதை நிறுத்தி அவனது ப்ளே பென்னில் அவனை விட்டு விட்டு இரவு உறங்கி விட்டோம்.

அடுத்த நாள் ஞாயிறு அன்று கூட அவனை அதிகம் தொல்லை செய்யாமல் இருக்க வேண்டி காலை, மாலை, இரவு முன்று வேளையும் சிறிது தொலைவே வாக்கிங் சென்றோம். அன்று இரவு அவனை மடியில் வைத்துக் கொண்டு தொலைக்காட்சியில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்த பொழுது அவனது பின்னங்கால் தொடையில் மொறு மொறுப்பாக ஏதோ கைகளில் அகப்பட்டது. முதலில் அது ஏதோ உணவு அவனது மேல் பட்டு காய்ந்து விட்டது என்று நினைத்தேன். சிறிது கவனித்து பார்த்த பின்னர் அது அவனது உறைந்த ரத்தம் என்பது தெரிந்தது. நன்றாக பெரிய ஒரு ரூபாய் அளவுக்கு இருந்தது.

உடனே தெரிந்து விட்டது அவனுக்கு ஏதோ காயம் ஏற்பட்டு இருகிறது என்று. ஆனால் எதனால் ஏற்பட்டது என்பது தெரியவில்லை. தங்கமணியோ வாக்கூம் க்ளீனர் இடித்தது லேசாக என்றும் அதனால் இவ்வளவு பெரிய காயம் எற்பட வாய்ப்பு இல்லை என்று தெரிவித்தார். நான் குழம்பி போனேன்.

அடுத்த நாள் திங்கள் என்று காலை முதல் வேலையாக 7 மணிக்கே டாக்டரிடம் கூட்டி சென்றேன். முன்னரே அப்பாயின்ட்மென்ட் எதுவும் வாங்கவில்லை. நல்ல வேளை டாக்டர் இவனை பரிசோதிக்க ஒப்புக் கொண்டார். முதலில் காயத்தை பரிசோதித்தார். நன்றாக முடிகளை ஷேவ் செய்து, உறைந்து இருந்த ரத்த திப்பிகளை நீக்கி பார்த்த போது இரண்டு பல் பட்ட ஆழமான காயம் ஒன்று இருந்தது. அதை பார்த்த உடனே எனக்கும் தெரிந்து விட்டது அந்த டாக்டருக்கும் தெரிந்து விட்டது இது பாம்புக் கடி என்று. எனக்கு சிறிது அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், எனது அறிவுக்கு இது விஷப் பாம்பாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது மட்டும் உறுதியாக தெரிந்தது. பின்னர் இவனது டெம்பரேச்சர், வெயிட், ஹார்ட் பீட், கண்கள் என்று அனைத்தையும் பரிசோதித்த பிறகு இவனுக்கு காய்ச்சலோ இல்லை வேறு ஏதானும் பாதிப்போ இல்லை என்பது உறுதியானது. ஆனால் கடித்த இடம் மட்டும் இல்லாமல் அதனை சுற்றியுள்ள பகுதிகள் கூட தடித்து இருந்தன. அது தான் டாக்டரை சிறிது கவலை கொள்ள செய்தது. விஷத்தினால் அந்த பகுதிகளில் உள்ள திசுக்கள் இறந்து அப்படி ஆகி இருக்க கூடும். அது மற்ற பகுதிகளுக்கு பரவாமல் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்.

ஆனால் எனக்கு மட்டும் அது அவ்வாறு இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே ஒரு நம்பிக்கை. ஒரு அடி நீளமும், அரை அடி உயரமும், 8 பவுண்டு எடையும் கொண்ட மாண்டியை விஷப் பாம்பு கடித்து இருந்தால் கடித்த சில நிமிடங்களிலேயே என்னவாகி இருக்கும் என்பது எனக்கு தெரிந்தே இருந்தது. கடித்து இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் ஆன நிலையில் அவன் நன்றாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பதால் அது விஷப் பாம்பல்ல என்பதை நான் உறுதியாக நம்பினேன். அதே போல பாம்புக் கடியினால் அவனது உயிருக்கு ஆபத்தில்லை என்ற நிலை எனக்கு சிறிது ஆறுதல் அளித்தது.

இங்கே அமெரிக்காவில் க்ரேட்டர் வகை பாம்புகள் அதிகம். அவைகளுக்கு விஷம் கிடையாது. ஆனால் நான் வசிக்கும் பகுதியில் அவை அதிகம் கிடையாது. இவனை கடித்த பாம்பு ஏதாவது மழையினால் ஏற்பட்ட ஓடையில் வந்திருக்கக் கூடும். இரவில் ஏதாவது ஒரு புதற்றில் படுத்திருக்கும் பொழுது இவன் அருகில் சென்று சிறுநீர் கழிக்கும் பொழுது இவனை கடித்திருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு. மனம் மெதுவாக புள்ளிகளை ஒன்று சேர்த்தது. எது எப்படியோ இனி இரவில் அவனை நெடுந்தொலைவு வாக்கிங் அழைத்து செல்லக் கூடாது என்று மட்டும் உறுதி செய்து கொண்டேன். ஆனால் தங்கமணிதான் பாம்புக் கடி என்றதும் மிகவும் பயந்து விட்டார்.

டாக்டர் என்னிடம் இன்ஃபெக்ஷன் வராமல் இருக்க 10 நாட்களுக்கு தேவையான ஆன்டிபயாடிக் மாத்திரைகளும், பெயின் கில்லர் மாத்திரைகளும் கொடுத்து அனுப்பினார். மேலும் மாண்டி புண்ணை நக்கியோ கடித்தோ இன்னும் பரவாமல் தடுக்க அவனது கழுத்தில் கோன் மாட்டப் பட்டது. 10 நாட்களுக்கு பின்னர் மீண்டும் அழைத்து வரும் படி கூறினார். என்னை தினமும் மூன்று வேளை புண்ணை ஹட்ரஜன் பெராக்ஸைட் கொண்டு சுத்தம் செய்யும் படியும், தேவை பட்டால் ஆன்டிபயாடிக் க்ரீம் ஏதாவது தடவும் படியும் சொல்லி விடை கொடுத்தார்.

அடுத்த 10 நாட்களும் நெடுந்தொலைவு வாக்கிங் செல்லாமலும், அதிகம் விளையாடாமலும், டாக்டர் சொன்னபடி தினமும் இரண்டு வேளை மாத்திரைகளை உட்கொண்டு, தினமும் மூன்று வேளை அவனது புண்ணை சுத்தம் செய்து இரண்டு வார காலத்தில் அவனது புண் முழுதாக குணமாகி விட்டது.

மேலே இருக்கும் புகைப்படம் நேற்று எடுத்தது. புண் குணமானாலும் தழும்பு இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. எனது நெஞ்சத்தில் எனது கவனக்குறைவினால் உண்டான தமும்பும் அப்படியே.

உள்ளேன் ஐயா!

வணக்கம் நண்பர்களே.

நலமா? உங்களை எல்லாம் பார்த்து ஒரு மாதத்திற்கு மேல் ஆகிறது. இடைப்பட்ட நாட்களில் குடும்பத்துடன் ஒரு சிறிய இந்தியப் பயணம் மேற்கொண்டேன். ஒரு மாத காலம் அருமையாக சென்றது.

வாஷிங்டன் --> மும்பை --> சென்னை --> திருச்சி --> சென்னை --> கோவா --> மும்பை --> வாஷிங்டன். இப்படி அமைந்தது எனது பயணம். மும்பையில் 6 நாட்களும், கோவாவில் 4 நாட்களும், சென்னையில் 5 நாட்களும், திருச்சியில் மற்ற நாட்களுமாக அட்டகாசமான விடுமுறையாக கழிந்தது இது. உறவினர்கள், நண்பர்கள் என்று அனைவரையும் சந்தித்தது மனதிற்கு மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது.

பயணக் குறிப்பு மற்றும் கோவா புகைப்படங்களை அடுத்த பதிவில் இடுகிறேன். "உள்ளேன் ஐயா!" என்று அட்டென்டன்ஸ் கொடுக்கவே இந்தப் பதிவு.

இவன்,

சத்யப்ரியன்

கவிதை

சென்ற வாரம் தந்தையர் தினத்தை முன்னிட்டு ஆலிவ் கார்டனுக்கு சாப்பிட இரவு சென்றிருந்தோம். சாப்பாடு அருமையாக இருந்தது. அப்பொழுது பேச்சினிடையே அபி தனது தந்தை கவுதம் பற்றி ஒரு சிறிய பாடலை எழுதி இருந்தது தெரிந்தது. அதை அவன் படித்தும் காட்டினான். மிகவும் நன்றாக இருந்தது.

இன்று அவனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த பொழுது, மாண்டியை பற்றி ஒரு பாடல் எழுதும் படி சொன்னேன். அடுத்த பத்தாவது நிமிடம் வந்தது இந்த பாடல்.

My dog’s name is Monty; he always eats bounty

He is very very cute; but he’s always on mute

He’s really really small and not very tall

He is the best and keeps away pest

This is my song; it isn’t that long

He always licks my toe; and whenever I see him, he makes me glow.

-          Abhi

இப்பொழுது அபியின் வயது 11.

அற்புதத்தீவு பஹாமாஸ் - பகுதி 1

இந்த வார இறுதியில் பஹாமாஸ் தீவுக்கு குடும்பத்துடன் சுற்றுலா சென்று வந்தோம். நல்ல அனுபவமாக அமைந்தது. கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக அமெரிக்கா வந்ததிலிருந்தே பஹாமாஸ் போக வேண்டும் என்பது எனது ஆசையாக இருந்தது. எல்லா நல்லவைகளுக்கு தகுந்த வேளை வர வேண்டும் என்பதை போல இதற்கும் நல்ல வேளைக்காக காத்திருந்தோம் என்று நினைக்கிறேன்.

விடுமுறைக்கு பஹாமாஸ் போகலாம் என்பதே திடீரென்று முடிவான ஒன்று. புது வருட பிறப்பன்று தான் முடிவு செய்தோம்.

முதல் கேள்வி நாங்கள் வசிக்கும் வாஷிங்டன் டிசி யிலிருந்து ஃப்ளோரிடாவில் உள்ள மையாமி சென்று அங்கிருந்து கப்பலில் பஹாமாஸ் செல்லலாமா? இல்லை இங்கிருந்தே விமானத்தில் நேரடியாக பஹாமாஸ் செல்லலாமா? என்பது தான். சிறிது ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்த பிறகு இங்கிருந்து நேரடியாக செல்வதே சிறந்தது என்று முடிவு செய்தோம்.

அதற்கான காரணங்கள்;

1. a) கப்பலில் மூன்று நாட்கள் கழிக்க வேண்டும் என்பதால் எனது மகனுக்கு கடல் பயணம் ஒத்துக் கொள்ளுமா என்ற சந்தேகம் இருந்தது.
2. b) பஹாமாஸின் முக்கிய தீவான நஸாவ் என்ற தீவில் கப்பல் ஒரு நாள் மட்டுமே இருக்கும். ஆனால் எங்களுக்கு அங்கே குறைந்த பட்சம் நான்கு நாட்களாவது இருக்க வேண்டும் என்ற ஆவல்.
3. c) குறைந்த கால அவகாசத்தில் பயணம் முடிவு செய்த காரணத்தால் கப்பலில் நல்ல அறைகள் கிடைக்க வில்லை.

எனது மனைவி பல தளங்களுக்கு சென்று நாங்கள் பயணிக்க வேண்டிய வீசா, விமான டிக்கெட், நாங்கள் தங்கிய அட்லான்டிஸ் ஹோட்டலில் அறை, பயணத்திற்கு தேவையான ஷாப்பிங் என்று அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்தார். மாண்டியை நான்கு நாட்கள் வெளியில் விட்டு செல்வது தான் சிறிது கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனாலும் அவனை அழைத்து செல்வது இயலாத செயல். அதனால் அவனை எப்பொழுதும் பார்த்துக் கொள்ளும் கிம் என்ற பெண்ணிடம் அவனை ஒப்படைத்து விட்டு சென்றோம்.

முதல் நாள் சனிக்கிழமை பஹாமாஸ் தீவில் உள்ள அட்லான்டிஸ் பீச்சிற்கு சென்றோம். வெள்ளை மணல் திட்டு அதில் பச்சையும் நீலமும் கலந்த நிறத்தில் நீர். மேலே நீல வானம். அருமையான காட்சி. நெடு நேரம் பீச்சில் விளையாடிக் கொண்டிருந்துவிட்டு அறைக்கு திரும்பினோம். அன்று மாலை அட்லாண்டிஸ் தீவில் நடந்து சென்று இயற்கை காட்சிகளை கண்டு ரசித்தோம். இந்த தீவில் இளநீருடன் ரம் கலந்து தருகிறார்கள். எனக்கு மாமன் மகள் படம் நினைவிற்கு வந்தது. பின்னர் அந்த தீவில் உள்ள அக்வாரியம் சென்று ரசித்தோம். சுமார் 50,000 கடல் வாழ் உயிரினங்கள் உள்ள இடம் அது.

ஞாயிற்றுக் கிழமை ஒரே மழை. அதனால் நான் அங்கேயே இருந்த வாட்டர் பார்க்கிற்கும் எனது மனைவி காஸினோவிற்கும் சென்றார். மாயன் டெம்பிள் என்ற ரைடில் சுமார் 75 அடி செங்குத்தான சறுக்கம். நல்ல அனுபவமாக இருந்தது. அடுத்த நாள் திங்கட் கிழமை நாங்கள் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்த பல தீவுகள் மூடி விட்டனர் மழை காரணமாக. அதனால் பாராஸைலிங் போன்றவற்றை செய்ய இயலவில்லை. அந்த ஊரின் சந்தைக்கு சென்றோம். சந்தையில் எங்கு பார்த்தாலும் பாப் மார்லியின் படம் வைத்த டீ ஷர்டுகள். ஆடைகள் எல்லாம் குறைந்த விலையில் கிடைக்கின்றன. ஆனால் பேரம் பேசி வாங்க வேண்டும். அன்று இரவு காஸினோவிற்கு சென்று இரவு 1 மணிவரை விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்த நாள் செவ்வாய் கிழமை காலை பாரடைஸ் தீவை சுற்றி பல இடங்களில் புகைப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டு வாஷிங்டன் டிசி வந்து சேர்ந்தோம்.

பஹாமாஸ் தீவில் தேங்காய் ரம் தான் ஃபேமஸாக இருக்கிறது. பைனாப்பிள் ஜூசுடன் கலந்து அடிக்கிறார்கள். அருமையாக இருக்கிறது. நாங்கள் தங்கிய மூன்று இரவிலும் அதுதான் உள்ளே சென்றது தொடர்ச்சியாக. அமெரிக்காவில் அது எங்கே கிடைக்கும் என்று பார்க்க வேண்டும். நாங்கள் தங்கி இருந்த ஹோட்டலில் சுருட்டு விற்க்கும் கடை ஒன்று இருந்தது. சரி சுருட்டு ஒன்று வாங்கலாம் என்று கருதி அங்கே சென்றோம். அங்கே ஒரு சுருட்டு எட்டு டாலர் என்ற விலையில் தொடங்கி ஒரு சுருட்டு சுமார் 500 அமெரிக்க டாலர்கள் வரை இருக்கிறது. குறைந்த விலை சுருட்டுகள் நான்கை வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினோம்.

பஹாமாஸ் தீவில் டாக்ஸி படு சீப்பாக கிடைக்கிறது. ஆனால் நாங்கள் தங்கி இருந்த ஹோட்டலில் விலை அனைத்தும் பல மடங்கு அதிகம். ஒரு சிறிய வாட்டர் பாட்டில் ஐந்து டாலர்கள். ஒரு வாழை பழம் மூன்றரை டாலர்கள். காலை மற்றும் மதிய உணவை நாங்கள் அங்கேயே முடித்துக் கொண்டோம். இரவு உணவிற்கு ஒரு நாள் க்ளே அவன் என்ற இந்திய உணவகத்திற்கும், மறு நாள் ட்வின் ப்ரோஸ் என்ற கரீபியன் உணவகத்திற்கும் சென்றோம். மீன் அட்டகாசமாக இருந்தது.

அடுத்த வாரம் பஹாமாஸ் தீவில் தேர்தல் நடக்க இருக்கிறது. அதனால் ஊர் முழுவதும் போஸ்டர்களும், ஊர்வலங்களும், பிரச்சாரங்களும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஆளும் கட்சியான FNM (Free National Movement) மற்றும் எதிர் கட்சியான PLP (Progressive Liberal Party) ஆகியவை முக்கியமான கட்சிகள். டாக்ஸி ட்ரைவர்களிடம் பேசியதில் பணக்காரர்கள், வெளியூர் ஆட்கள் வந்து தங்கும் பகுதிகளில் தான் வளர்ச்சி இருப்பதாகவும் மற்ற இடங்களில் ஒன்றும் இல்லை என்றும் குறிப்பிட்டார்கள். ஊரை சுற்றி பார்த்ததில் அது உண்மை என்றே தெரிகிறது. தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் 24 மணி நேர குடிநீர், மின்சாரம் போன்றவை இடம் பெறுகின்றன. குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவு திட்டம் அங்கும் உள்ளது.

மொத்தத்தில் நான்கு நாட்கள் பஹாமாஸ் தீவில் காஸினோ, பீச், வாட்டர் பார்க் என்று மகிழ்ந்தனுபவித்தோம். பஹாமாஸ் நிச்சயம் ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தது. பயணத்தில் எடுத்த புகைப்படங்களை விரைவில் வலையேற்றுகிறேன்.

Rahul Dravid

சுவரில் தான் சித்திரம் எழுத வேண்டும். ஆனால் இந்த சுவரே சித்திரம் ஆனது. இனி இவர் போல ஒருவர் கிரிக்கெட் உலகுக்கு கிடைக்க மாட்டார். சிறிதும் ஈகோ இல்லாதவராகவே இவர் பார்க்கப்பட்டார். தனது கிரிக்கெட் வாழ்வை அடகு வைத்து அணிக்காக கிட்டத்தட்ட இரண்டாண்டுகளுக்கு மேல் விக்கெட் கீப்பிங் செய்தவர். அணியின் தேவைகளை தனது தேவைகளுக்கு முன்பு எப்பொழுதும் வைப்பவர். இன்னும் இவரை பற்றி இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். இவரது டெஸ்ட் ஆட்டங்களில் சிறந்ததாக நான் கருதும் முதல் ஐந்து ஆட்டங்களை கீழே தொகுத்து அளித்துள்ளேன்.

1. 2nd Innings, 2001 India Vs Australia at Eden Gardens, Score : 180 (353)

முதல் இன்னிங்க்ஸில் 274 ரன்கள் குறைவு. ஃபாலோ ஆன் வேறு கொடுக்கப்பட்டு விட்டது. எதிர் அணியோ இந்த நூற்றாண்டின் தலை சிறந்த அணி. இந்த நிலையிலிருந்து வெற்றி பெற வேண்டும் என்றால் அதற்கு இமாலய முயற்சி தேவை. அதை லக்ஷ்மனுடன் சேர்ந்து செய்தது நிச்சயம் என் மனதில் மட்டும் அல்லாமல் ஒட்டு மொத்த கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் மனதிலும் நீங்கா இடம் பெற்ற ஒரு முயற்சி. இது ஆஸ்திரேலியாவின் சாதனையான தொடர்ந்த 16 டெஸ்ட் வேற்றிகளை நிறுத்தியது பந்தியில் இடம் பெற்ற கூடுதல் இனிப்பாக இனித்தது.

2. Both Innings, 2003 India Vs Australia at Adelaide, Score : 233 (446) & 72* (170)

இந்தியாவிற்கு ஆஸ்திரேலிய மண்ணில் 23 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் கிடைத்த வெற்றி. சிலர் இந்த போட்டியில் ட்ராவிட் ஆடிய ஆட்டத்தை கொல்கட்டா ஆட்டத்தை விட சிறப்பானது என்று கருதுகிறார்கள். முதல் இன்னிங்க்ஸில் ஆஸ்திரேலியாவின் 556 க்கு பதிலாக களம் இறங்கிய இந்தியா 85 ரன்களுக்கு 4 விக்கெட்களை இழந்து விட்டது. அப்பொழுது ஒன்று சேர்ந்த லக்ஷ்மன் மற்றும் ட்ராவிட் கொல்கத்தாவில் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் செய்ததை மீண்டும் செய்தார்கள். அபாரமாக விளையாடி இந்தியா 523 ரன்களை எடுக்க உதவினர். பின்னர் விளையாடிய ஆஸ்திரேலியா 196 ரன்களுக்கு ஆட்டம் இழந்தது. வெற்றி பற 230 ரன்கள் தேவை என்ற நிலையில் ஆட்டத்தை தொடங்கியது இந்திய அணி. களமோ மிக மோசமான நிலையில் இருந்தது. நூறு ரன்களை கடப்பதே மிகவும் கடினமான செயலாக தெரிந்தது. அந்த நிலையில் முதல் இன்னிங்க்ஸில் 233 ரன்கள் எடுத்த ட்ராவிட் மீண்டும் களம் இறங்கி ஆட்டம் இழக்காமல் 72 ரன்களை எடுத்தது அவரது சாதனைகளின் மகுடம் என்று கூறலாம்.

3. Both Innings, 1997 India Vs South Africa at Johannesburg, Score : 148 (162) & 81 (146)

ட்ராவிடின் முதல் டெஸ்ட் சதம். அது தென் ஆப்ரிக்காவிற்கு எதிராக வருவது ஒரு அருமையான விஷயம் அல்லவா? டொனால்டு, பொல்லாக் மற்றும் மக்மில்லன் போன்றவர்களின் பந்து வீச்சை சமாளித்து இரண்டு இன்னிங்க்ஸிலும் நன்றாக அவர் விளையாடினார். அடுத்த நாள் பள்ளியில் எங்கள் ஆசிரியர் அனைவருக்கும் இனிப்பு கொடுத்தார். அதனாலேயே இதுவும் என்னால் மறக்க முடியாத ஒரு போட்டியானது.

4. 1st Innings, 2002 India Vs England at Headingley, Score : 148 (307)

ஆஸ்திரேலிய பவுன்ஸி ட்ராக்குகளில் கூட ஓரளவு விளையாடி விடலாம். ஆனால் இங்கிலாந்தின் ஸீமிங் ட்ராக்குகளில் விளையாடுவது மிகவும் கஷ்டமான செயல். அதிலும் முதலில் பேட் செய்வது சொல்லவே வேண்டாம். அப்படிப்பட்ட நிலையில் முதலில் பேட் செய்து சச்சின் மற்றும் கங்குலியுடன் சேர்ந்து 148 ரன்களை பெற்றது நிச்சயம் அருமையான ஒரு ஆட்டம். என்னால் மறக்க முடியாததும் கூட.

5 : 1st Innings, 1996 India Vs England at Lords, Score : 95 (267)

1996 ஆம் ஆண்டு உலக கோப்பையில் தோற்ற பின்னர் கடும் வீழ்ச்சியில் இருந்த இந்திய அணிக்கு புத்துணர்ச்சி அளிக்கு விதமாய் தனது முதல் ஆட்டத்திலேயே 95 ஓட்டங்கள் எடுத்து அவரது வரவை உலகுக்கு அறிவித்த இந்த போட்டி என்னால் மறக்க இயலாதது.

Farewell, my beloved, fare thee well.
The elements be kind to thee, and make
Thy spirits all of comfort: fare thee well.
-William Shakespeare

Monty

வாழ்வில் சில நேரங்களில் நாம் சிறிதும் விரும்பாமல் நம்மிடம் வரும் சில உறவுகள் நம்மை அப்படியே ஆட்கொண்டு விடுகின்றன. நான் கடந்த இரு ஆண்டுகளாக அதனை உணர்ந்து வருகிறேன். திருமணம் முடிந்து சுமார் ஆறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக என் மனைவி என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது ஒரு நாய் குட்டி.

சிறு வயதில் இருந்தே எனது மனைவிக்கு நாய் என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஆனால் எனக்கோ நாய் என்றாலே அலர்ஜி. சிறு வயதில் என் வீட்டின் எதிர் வீட்டில் இருந்தவர்கள் ரெக்ஸி என்றொரு நாய் வளர்த்தார்கள். கன்று உயரத்தில் இருக்கும் அதனை பார்த்தாலே எனக்கு சிறுநீர் வந்து விடும்.

ஒரு கட்டத்தில் இனி இதனை தள்ளி போடுவது இயலாத செயலாக தோன்றவே, தங்கமணி திருமண சட்டத்தின் படி நாய் வாங்க ஒப்புக் கொண்டேன். அதன் பிறகே என்ன நாய் என்ற கேள்வி வந்தது. எனது மனைவிக்கு ஜெர்மன் ஷெப்பர்டு அல்லது லாப்ரடார் வகை நாய்களே அதிகம் பிடித்தது. எனக்கோ அவைகளை கண்டால் ஜன்னி வந்து விடுகிறது. சரி மீண்டும் தொலைகிறது என்று நாங்கள் இருந்த இடத்தில் இருந்து சுமார் 100 மைல் தொலைவில் ரிச்மண்ட் என்ற ஒரு இடத்தில் இருந்த ஒரு ப்ரீடரிடம் சென்று ஒரு லாப்ரடார் குட்டியை பார்த்தோம். கருப்பு நிறத்தில் இரண்டு மாதங்களே ஆன அழகான ஒரு குட்டி. அதனை பார்த்ததும் எடுத்து என் மடியில் வைத்துக் கொண்டேன், சிறிது நடுக்கத்துடன். சிறிது நேரம் கழித்து அந்த குட்டியின் தந்தையை பார்க்கும் ஆசையை எனது மனைவி வெளியிட வந்தான் Goose.

கருப்பு சிங்கம் போல் இருந்தான். அவனின் வயது ஒன்று. சரி நமது குட்டி இவன் உயரம் வளர எவ்வளவு நாள் ஆகும் என்று கேட்க அவர்கள் இன்னும் ஐந்து அல்லது ஆறு மாதங்களில் அவன் வளர்ந்து விடுவான் என்று கூற எடுத்தேன் ஓட்டம். வீட்டிற்கு வந்து தான் நின்றேன்.

அதன் பிறகு எனது மனைவியுடன் பேசி குட்டியாகவே இருக்கும் நாய்கள் என்றால் எனக்கு பயமில்லை என்று உதார் விட்டேன். சத்தியமாக எனக்கு அப்பொழுது தெரியாது, பிறந்தது முதல் இறக்கும் வரை குட்டியாகவே இருக்கும் நாய்கள் பல உண்டு என்று.

உடனே என் மனைவி பல வகை நாய்களை பார்த்து கடைசியில் மால்டீஸ் வகை நாய் ஒன்றை வாங்கலாம் என்று முடிவு செய்தார். இம்முறை செல்ல வேண்டிய இடம் இன்னும் சற்று தொலைவு. டெலவேர் என்ற ஒரு இடம். பரீட்சைக்கு செல்லும் ஒரு விதமான மன நிலையுடனேயே நாய் வாங்க சென்றேன். மனதில் சொல்ல முடியாத ஒரு பயம் இருந்தது. வாங்கப் போவது ஒரு உயிர். பிடிக்கவில்லை என்றால் தூக்கி வீச முடியாது. காலையும், மாலையும், இரவிலும் மூன்று வேளையும் வெளியில் அழைத்து செல்ல வேண்டும். குளிர், மழை பார்க்க முடியாது. குடும்பத்துடன் நினைத்த நேரத்தில் வெளியூர் செல்ல முடியாது. அலுவல் முடிந்ததும் நேராக வீட்டிற்கு வர வேண்டும். அங்கே இங்கே சுற்ற முடியாது. இப்படி முடியாதுகள் பல. இதெல்லாம் என்னால் முடியுமா என்ற கேள்வியே மனதில் தொக்கி நின்றது.

ஆனாலும் மனதில் லேசாக ஒரு நப்பாசை. அந்த லாப்ரடார் குட்டியை வேண்டாம் என்று சொன்னது போலவே இதனையும் வேண்டாம் என்று கூற ஒரு காரணம் கிடைக்காதா என்பது தான் அது.

ஒரு வழியாக டெலவேர் சென்று அந்த குட்டியை பார்த்தோம். மூன்று மாதங்கள் ஆன குட்டி. உள்ளங்கை அளவே இருந்தான். பார்த்த உடன் பிடித்து எனது மனைவி வாங்கி விட்டார். காற்று போன பலூன் போல் ஆகி விட்டேன். வீட்டிற்கு திரும்பும் வழியில் எனக்கு அழுகையே வந்து விட்டது. சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகி விட்டன. ஆனாலும் அந்த நாளை என்னால் இன்றும் மறக்க முடியவில்லை.

அவனுக்கு Monty என்று பெயர் வைத்தோம். முதல் இரு வாரங்களுக்கு எனக்கும் சரி, அவனுக்கும் சரி புதிய இடம்/உறவு என்பதால் சிறிது பயமும் படபடப்பும் இருந்தன. எனது மனைவிதான் அலுவலகத்திற்கு இரு வாரங்கள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு அவனை பார்த்துக் கொண்டார். பின்னர் அவனை மெதுவாக தடவுதலில் தொடங்கி, வெளியில் அழைத்து செல்லுதல், குளிப்பாட்டுதல், பல் துலக்கி விடுதல், விளையாடுதல், கொஞ்சுதல் என்று படிப் படியாக உயர்ந்து இன்று என் வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அங்கமாகி விட்டான் Monty.

இன்று Monty யையும் எனது மகனையும் என்னால் வேறுபடுத்தி பார்க்கவே இயலவில்லை. எனது மகனை எனக்கு அளித்ததற்காக எனது மனைவிக்கு எவ்வளவு கடன் பட்டிருக்கிறேனோ அதே அளவிற்கு Monty யை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்காகவும் கடன் பட்டிருப்பதாக உணர்கிறேன். Monty - ஒரு அருமையான அனுபவம்.

வீட்டிற்கு வந்த முதல் வாரத்தில்:



இப்பொழுது:

நான் சந்தித்த நில நடுக்கம்

இன்று மதியம் இரண்டு மணி இருக்கும். அலுவலகத்தில் ஒரு அவசர தேவைக்காக ஒரு மூட்டை ஆணிகளை புடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். இரு வாரங்களாகவே அலுவலகத்தில் பராமரிப்பு வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அப்பொழுது திடீரென்று கட்டிடமே ஆடியது. ஒரே குலுக்கல். முதலில் நான் ஏதோ பெரிய பொருளை நகர்த்துகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். எழுந்து பார்த்த பொழுது தான் தெரிந்தது அலுவலகமே எழுந்து நின்று கொண்டிருந்தது. அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். உடனே அனைவருக்கும் தெரிந்து விட்டது இது நில நடுக்கம் என்று.

வாழ்வில் இது வரை நான் நில நடுக்கத்தை அனுபவித்ததே இல்லை. உடனே அனைவரும் ஆறாவது மாடியில் இருந்து படி வழியே கீழே இறங்கி வெளியில் வந்தோம்.

அன்று என் மனைவி அலுவலகத்திற்கு விடுப்பு எடுத்திருந்தார். அதனால் அவரும், எனது ஒரு வயது மகனும், எனது மாமியாரும் மற்றும் மாமனாரும், எங்களது செல்ல நாய் மாண்டியும் வீட்டில் இருந்தனர். அவர்களது நிலையை அறிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு தொலை பேச முயன்றேன். ஆனால் முடியவில்லை. நெட்வொர்க் ஜாம் ஆகி விட்டிருந்தது.

சுமார் 15 நிமிடங்களில் அவசர உதவி வந்து அலுவலகம் முழுவதையும் சரி பார்த்து ஒன்றும் சேதம் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து பின்னர் எங்களை உள்ளே செல்ல அனுமதித்தனர்.

உள்ளே சென்று அவர்களது நலத்தை மின்னஞ்சல் செய்து உறுதி செய்து கொண்ட பின்னர் தான் நிம்மதியாக இருந்தது. மொத்தத்தில் இது ஒரு புது அனுபவம்.

இன்று முதல் நான் அப்பா!

நண்பர்களே!

இன்று முதல் இந்திய சுதந்திர தினத்தை நான் கொண்டாடுகிறேனோ இல்லையோ, பாகிஸ்தானின் சுதந்திர தினத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொண்டாடப் போகிறேன். உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் அனைவரையும் அழைத்து, கேக் வெட்டி, விருந்து வைத்து சிறப்பாக கொண்டாட முடிவு செய்து விட்டேன்.

காரணம் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை, இன்று நான் அப்பாவாகி விட்டேன். சுமார் இருபத்திரண்டு மணிநேர பிரசவ போராட்டத்திற்கு பின்னர் அழகான குழந்தையாக ப்ரணவ் பிறந்து விட்டான் என்பதை உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் கூறிக் கொள்கிறேன்.

எனது மனைவியுடன் பிரசவ அறையில் இருந்த அந்த இருபத்திரண்டு மணித்துளிகளும் என் வாழ்வில் மறக்க முடியாது. பிரசவம் என்றால் என்ன? தாய்மை என்றால் என்ன? என்பதை கடந்த பத்து மாதங்களில் அறிந்து கொண்டேன்.

குழந்தையை முதலில் பார்த்து வருடிய அந்த நொடியில் நான் உணர்ந்ததை வார்த்தையில் விவரிக்க இயலாது.

எனக்கு தகப்பன் என்ற அந்தஸ்தையும், பூப்போன்ற அழகான புதிய உறவையும் அளித்த எனது மனைவிக்கு எனது நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

உங்கள் அனைவருக்கும் சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்.

இவன்,
சத்யப்ரியன்

நியூசிலாந்து - 3

Queenstown விமான நிலையத்திலிருந்து Wakatipu ஏரிக்கரையில் இருக்கும் எங்களின் ஹோட்டலுக்கு செல்லும் வழியெல்லாம் பசுமை பசுமை பசுமை. கண்கொள்ளா காட்சி. ஹோட்டலுக்கு சென்று பின்னர் அங்கிருந்து அருகில் உள்ள Gondala ride செல்லலாம் என்று இருந்தோம். ஆனால் அன்று ஒரே மழை. அதனால் எனது மனைவியும் அவரது சகோதரியும் ஷாப்பிங் சென்று விட, நானும், எனது மனைவியின் சகோதரியின் கணவரும் பஞ்ஜீ ஜம்பிங் சென்றோம்.

அது உலகின் முதலில் உருவான பஞ்ஜீ ஜம்பிங் இடம். Kawarau Bridge என்று பெயர். குஷி படத்தில் "மொட்டு ஒன்று மலர்ந்திட" பாடலுக்கு முன்னர் விஜய் குதிப்பாரே அந்த இடம் தான் அது. எனது முதல் அனுபவம். அருமையாக இருந்தது.

அன்று இரவு Gondala ride சென்று பின்னர் ஒரு படகு சவாரியும் சென்றோம். மறுநாள் முழுதும் Milford Sound பயணம். ஒரே நாளில் சென்று திரும்பினோம். முழுதும் கண்ணாடியினால் ஆன ஒரு பேரூந்தில் நான்கு மணி நேர பயணம். பின்னர் இரண்டு மணி நேரம் படகில் பயணம். வழி முழுதும் அருமையான காட்சிகள்.

மொத்தத்தில் அதுவும் ஒரு இனிமையான பயணமாக அமைந்தது. ஆனால் ஒரே குறை. நாங்கள் Queenstown இல் இருந்தெ அந்த மூன்று நாட்களில் தான் மும்பை தாக்குதல்கள் நடந்தன. பலர் கொன்று குவிக்கப்பட்டனர். நாங்கள் இந்தியாவை சேர்ந்தவர்கள் என்று தெரிந்ததும் அங்கே உள்ள அனைவரும் மும்பையை பற்றி எங்களிடம் விசாரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.

மறுநாள் அங்கிருந்து கிளம்பி Auckland சென்றோம். நியூசிலாந்தில் இருக்கும் மிகப் பெரிய நகரம் இது. இங்கும் எங்களுக்கு மறக்க முடியாத ஒரு அனுபவம் ஏற்பட்டது. முதல் நாள் நாங்கள் தங்கி இருந்த இடத்தில் இருந்து Auckland நகரத்திற்கு வருவதற்கு பேரூந்தில் பயணம் செய்தோம். ஓட்டுனரிடம் வழி விசாரித்தோம். அதற்கு அவர், நகரத்தின் பிரதான சாலையில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, கீழே இறங்கி வந்து எங்களுக்கு வழி காட்டிவிட்டு பின்னர் சென்றார். சுமார் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் வண்டி அங்கே நின்றிருக்கும். அவ்வளவு தோழமையுடன் பழகுகிறார்கள் நியூசிலாந்து மக்கள்.

அங்கே உள்ள Sky Tower உலகின் உயரமான கட்டிடங்களில் ஒன்று. அதன் மேலே சென்று நகரின் அழகை கண்டு ரசித்தோம். மேலும் அங்கே பல கடற்கரைகள் உள்ளன. Muriwai Beach அங்கே உள்ள மிக அழகான ஒரு கடற்கரை.

பத்துநாட்கள் சந்தோஷமாக கழித்துவிட்டு மனம் நிறைய மகிழ்ச்சியுடன் அமெரிக்கா வந்து சேர்ந்தோம். வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஒரு பயண அனுபவமாக இது அமைந்தது.

அங்கு நான் எடுத்த புகைப்படங்களை முன்னரே எனது புகைப்பட பதிவில் ஏற்றி இருக்கிறேன். இருந்தாலும் அடுத்த பதிவில் இங்கும் அளிக்கிறேன்.

நியூசிலாந்து - 2

சரியாக நாங்கள் ஊர் கிளம்பும் அந்த நாளில் எனது மனைவிக்கு உட்ல நிலை சரியில்லை. கடுமையான இடுப்பு வலி. எதனால் என்றே தெரியவில்லை. நாங்கள் வரவில்லை என்றும் எனது மனைவியின் சகோதரியை கிளம்பும் படியும் கூறிவிட்டோம். அடுத்த நாள் அதிகாலை கிளம்ப வேண்டும். முதல் நாள் நள்ளிரவு எனது மனைவி தான் வருகிறேன் என்று கூறினார்.

உடனே துணிகளை மூட்டையாக்கி பெட்டிகளில் அடுக்கி ஒரு வழியாக கிளம்பி விட்டோம். Los Angeles மாநகரத்தில் சுமார் ஏழு மணிநேர காத்திருப்பு. அந்த நேரத்தில் நகரினை சுற்றி பார்க்க முடிவு செய்தோம். முன்னரே ஒரு முறை சென்றிருந்தாலும் இம்முறையும் அழகான அனுபவமாக அது அமைந்தது.

ஊர் சுற்றி பார்த்து விட்டு, திரும்பி வந்து, அமெரிக்க டாலர்களை நியூசிலாந்து டாலர்களாக மாற்றி ஒரு வழியாக நியூசிலாந்து செல்லும் விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்தோம். ஏர் நியூசிலாந்தில் இதுவே எங்கள் முதல் பயணம். எகனாமி க்ளாஸே படு அமர்களமாக இருந்தது. நல்ல லெக் ஸ்பேஸ், அருமையான உணவு, பொழுதை கழிக்க பல நல்ல படங்களின் தொகுப்பு என்று குறையே இல்லாமல் கொடுத்த காசிற்கு மேல் கூவினார்கள்.

போய் இறங்கிய இடம் Auckland. அங்கே இருந்து அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் Christ Church செல்லும் விமானம். போய் இறங்கிய உடன் தான் தெரிந்தது எனது மனைவியின் சகோதரியின் ஒரு பெட்டி காணவில்லை என்று. உடனே அதற்கான படிவங்களை பூர்த்தி செய்து கொடுத்து விட்டு எங்கள் ஹோட்டலுக்கு வந்தோம். அங்கே நாங்கள் Ridges என்ற ஹோட்டலில் தங்கி இருந்தோம்.

Cathedral Square, Antartic Center, Gondola Ride, Tram ride என்று இரண்டு நாட்கள் பல இடங்களை சுற்றி பார்த்து மகிழ்ந்தோம். இதற்கிடையே எங்கள் பெட்டியும் வந்து சேர்ந்தது. அடுத்த நாள் Christ Church இல் இருந்து Greymouth செல்ல ரயில் பயணம். வழி நெடுக அழகான இயற்கை காட்சிகள். மீண்டும் Greymouth இல் இருந்து Christ Church பயணம். மறக்கவே முடியாத ஒரு அனுபவம்.

அடுத்த நாள் அங்கிருந்து Queenstown செல்ல வேண்டும். அப்பொழுது எங்களுக்கு ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம் நடந்தது. முதல் நாளிரவு நாங்கள் ஊர் சுற்றிவிட்டு இரவு சுமார் 12 மணிக்கு வந்தோம். மறு நாள் காலை 4 மணிக்கு நாங்கள் கிளம்ப வேண்டும். எங்களை இறக்கிவிட்ட கார் டிரைவரையே மீண்டும் வர முடியுமா என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர் தன்னால் வர முடியாதென்றும் ஆனால் தான் வேறு ஒருவரை அனுப்புவதாகவும் கூறினார். சிறிது அவ நம்பிக்கையுடனேயே அறைக்கு திரும்பினோம். ஆனால் சரியாக அடுத்த நாள் அதிகாலை 3:50 மணிக்கு வந்து விட்டார் அந்த டிரைவர். நாங்கள் அனைவரும் வண்டியில் அமர்ந்த உடன், அந்த டிரைவருக்கு ஒரு ஃபோன் வந்தது. அது முதல் நாள் எங்களை இறக்கிவிட்ட டிரைவரிடமிருந்து. அவர் சரியாக வந்து விட்டாரா? எங்களை ஏற்றி விட்டாரா? என்பதை அறிந்து கொள்ள. அசந்து விட்டோம்.

பின்னர் அங்கிருந்து கிளம்பி Queenstown வந்து சேர்ந்தோம்.

நியூசிலாந்து - 1

There's a real purity in New Zealand that doesn't exist in the states. It's actually not an easy thing to find in our world anymore. It's a unique place because it is so far away from the rest of the world. There is a sense of isolation and also being protected.

-Elijah Wood

உலக மக்கள் அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய தேசங்கள் இரண்டு ஒன்று ஸ்விட்ஸர்லாந்து மற்றொன்று நியூசிலாந்து. இதில் ஒன்றான நியூசிலாந்திற்கு சுற்றுலா செல்லும் வாய்ப்பு 2008 ஆம் ஆண்டு எனக்கு கிடைத்தது.

2008 ஆம் ஆண்டு thanks giving விடுமுறைக்கு எங்காவது செல்ல வேண்டும் என்று எனது மனைவியும் நானும் முடிவு செய்து விட்டோம். எங்கு சென்றாலும் எங்களுடன் எனது மனைவியின் சகோதரியின் குடும்பமும் வருவதாக திட்டம். அதுவரை முடிவுகள் எடுப்பது எளிதாக இருந்தது. ஆனால் எங்கு செல்லலாம் என்று முடிவு செய்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. முதலில் உள் நாட்டிலிருந்து தொடங்கினோம். எனது மனைவிக்கும் சரி, அவரது சகோதரிக்கும் சரி, குளிர் மிகவும் தாங்க முடியாதாகையால் பல இடங்கள் அடிபட்டுக் கொண்டே வந்தன. கடைசியில் உள் நாட்டில் இருந்தது இரண்டே இடங்கள். ஒன்று ஃப்ளோரிடா, மற்றொன்று ஹவாய்.

இதில் ஃப்ளோரிடா வில் மையாமி போய் பின்னர் பஹாமாஸ் போகலாமா இல்லை ஓர்லான்டோ சென்று டிஸ்னீ மற்றும் யுனிவர்ஸல் ஸ்டுடியோஸ் போகலாமா என்ற விவாதத்தில் ஃப்ளோரிடா முற்றிலுமாக அடிபட்டு போனது. எஞ்சி இருந்தது ஹவாய் மட்டுமே.

சரி ஹவாய் போகலாம் என்று முடிவு செய்து, நண்பர்களிடமும் இணையத்திலும் தகவல்கள் சேகரித்து விமான டிக்கட் பதிவு செய்யும் நாளில் எனது மனைவி, கிட்டத்தட்ட அதே செலவில் நியூசிலாந்து சென்று விடலாம் என்ற தகவலை கூறினார். உடனே அதற்கான தகவல்களை சேகரிக்க முடிவு செய்தோம். ஒரு வார ஆராய்ச்சிக்கு பின்னர் ஹவாய் பயணத்திற்கான செலவை விட நியூசிலாந்து பயணத்திற்கான செலவு சுமார் மூன்று மடங்கு அதிகம் வந்தது. இருந்தாலும் மனதில் எழும்பிவிட்ட ஆசையினால் நங்கள் அனைவரும் நியூசிலாந்து செல்வதாக முடிவி செய்தோம்.

முதலில் விமான டிக்கட் பதிவு செய்ய எங்கள் பயண அட்டவனை தயாரானது. Washington, DC -> Los Angeles -> Auckland -> Christ Church -> Queenstown -> Auckland -> Los Angeles -> Washington, DC என்று முடிவு செய்து, அனைத்திற்கும் விமான டிக்கட் வாங்கினோம். எனது மனைவியின் சகோதரி, அவரின் கணவர் மற்றும் அவர்களின் மகன் மூவரும் அமெரிக்க நாட்டு குடியுரிமை பெற்றவர்கள் என்பதால் அவர்களுக்கு நியூசிலாந்து செல்ல விசா தேவை இல்லை. ஆனால் எனக்கும் எனது மனைவிக்கும் விசா வாங்க வேண்டும். பின்னர் அதற்கு விண்ணப்பித்து இன்று நாளை என்று நீட்டி அதுவும் ஒரு வழியாக ஒரு வார காலத்தில் எங்களுக்கு கிடைத்தது.

பின்னர் துளசி டீச்சர் மற்றும் பிற நண்பர்களிடம் நியூசிலாந்தை பற்றி விசாரித்து அங்கே என்ன செய்வது என்று முடிவு செய்து கொண்டோம். அனைத்தும் முடிவான பின்னர் அலுவலகத்தில் சொல்லி விடுப்பு எடுத்து ஒரு வழியாக நாங்கள் நியூசிலாந்து செல்லும் அந்த நாளும் வந்தது.

அன்னையர் தினத்தில் தந்தையின் நினைவு

"அப்பொழுது தமிழக அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு அரசுப் பேரூந்தில் பயணம் செய்ய இலவச கடவுச்சீட்டு அளித்தது. அதனை பெறுவதற்கு நான் விண்ணப்பத்தில் எனது தந்தையின் கையொப்பத்தை பெற முயன்றேன். அதற்கு எனது தந்தை 'அது ஏழை மாணவர்களுக்கு அரசு அளிக்கும் சலுகை. பேரூந்து பயணத்திற்கு பணம் செலவு செய்ய முடியாத நிலையில் நாம் இல்லை. நமக்கு அது வேண்டாம்.' என்று கூறி விட்டார். அதனால் தொடர்ந்து தனியார் பேரூந்திலேயே பயணிக்க தொடங்கினேன்."

இது கடந்த ஆண்டு எனது பேரூந்துப் பயணங்களின் சில நினைவுகள் பதிவில் நான் எழுதியது. படித்துவிட்டு பின்னூட்டமிட்ட சீமாச்சு அவர் சிறந்த தந்தை என்று குறிப்பிட்டார். எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியளித்த பின்னூட்டங்களில் அது முதன்மையானது.

இந்த நேரத்தில் அவரை பற்றிய ஒரு சிறு முன்னுரை அவசியம் என்று கருதுகிறேன். எனது தந்தை சிறு வயதிலேயே தனது தந்தையை இழந்தவர். சிறு வயது என்றால் பிறந்த 40 நாட்களில். அந்த இளம் வயதில் தனது கணவனை இழந்த எனது பாட்டி, தனது கைப்பிள்ளையை (எனது தந்தையை) தனது சகோதரியின் வீட்டில் விட்டு விட்டு தான் தொடராமல் விட்ட கல்வியினை தொடர சென்று படித்து முடித்து திருச்சியில் முதன்மை கல்வி நிறுவனங்களுள் ஒன்றான E.R. தொடக்க பள்ளியில் (இப்பொழுது அந்த பள்ளி இல்லை. மேல்நிலை பள்ளி மட்டுமே இருக்கிறது.) ஆசிரியையாக சேர்ந்து அப்பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியையாக ஓய்வு பெற்றவர். ஆனால் அவர் தனது கல்வியை முடிக்கும் வரை எனது தந்தை, தாயும் இல்லாமல் தந்தையும் இல்லாமல் வேறொருவர் வீட்டில் வேலைக்காரனை போல வளர்ந்து வந்தார். நல்ல உணவு கிடையாது, உடைகள் கிடையாது. உணவும் அந்த வீட்டில் அனைவரும் உண்ட உடன் மீதம் உள்ளதே உண்ண வேண்டும். அந்த வீட்டில் உள்ள குழந்தைகள் அனைவரும் குதிரை வண்டியில் பள்ளிக்கு செல்ல இவர் சுமார் மூன்று நான்கு கிலோமீட்டர்கள் தொலைவில் இருக்கும் பள்ளிக்கு நடந்தே செல்வார். ஒரு முறை இவர் நடந்து வருவதை பார்த்து பொறுக்க முடியாமல் இவரை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு வந்த ஜட்கா வண்டிக்காரருக்கு கிடைத்தது பணி நீக்கம்.

என்ன திரைப்படத்தில் பார்ப்பது போல இருக்கிறதா? அது தான் உண்மை.

சிறு வயதில் பாசத்திற்காக அவர் ஏங்கியதினாலோ என்னவோ எங்களை அவர் எதற்கும் ஏங்க வைத்ததே இல்லை. போதும் போதும் என்ற அளவிற்கு அன்பையும் பாசத்தையும் பொழிந்து வளர்த்தார். ஆனால் நான் எனக்குள் இருக்கும் எனது தந்தை பாசத்தை உணர்ந்தது கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுது மட்டுமே. அதுவரை நான் ஒரு "அம்மா செல்லம்" தான். எனக்கு எது வேண்டும் என்றாலும் அது என் அம்மாவின் மூலமே அப்பாவிற்கு கோரிக்கையாக வைக்கப்படும்.

என்னை சிறு வயதில் "Primary Complex" எனப்படும் ஒரு வித நோய் தாக்கியது. சிறிது அழுதாலும் கூட எனக்கு சளி, இருமல், ஜுரம் என்று தொடர்ச்சியாக பாதிப்பு வந்து விடும். பாதிப்பு மிகவும் கடுமையாக இருக்கும். அதனாலேயே கண்டிப்பிற்கு பெயர் போன எனது தந்தை என்னை அடித்ததோ கடிந்து கொண்டதோ மிகவும் குறைவு. மற்றபடி எனது அண்ணன்கள் அவரிடம் வாங்கிய அடிகளை நான் பதிவிட்டால் அவரை "குழந்தைகள் வதை சட்டத்தில்" கைது செய்து விடுவார்கள். அவ்வளவு கண்டிப்பானவர்.

அதனாலேயே அந்த வயதில் எனக்கு எனது தந்தையை விட எனது தாயாரிடமே ஒட்டுதல் அதிகம் இருந்தது. சிறிது வளர்ந்து உலக விஷயங்கள் புறியத்தொடங்கிய கால கட்டங்களில் தான் அவரது கண்டிப்புகள், திட்டுகள், அடிகள் அனைத்தும் "தேன் தடவப்பட்ட மாத்திரைகள்" என்று புறிந்தது.

அது நான் எட்டாம் வகுப்பிலோ அல்லது ஒன்பதாம் வகுப்பிலோ படித்துக் கொண்டிருந்த நேரம். ஒரு முறை எனது பாடப் புத்தகங்களுக்கு நடுவில் "சரோஜா தேவி" கதை புத்தகம் ஒன்றை அவர் பார்த்து விட்டார். பார்த்து விட்டு என்னை கடிந்து கொள்ளவில்லை, திட்டவில்லை. புத்தகத்தை கூட இருந்த இடத்திலேயே வைத்து விட்டார்.

மறுநாள் எனது தாயார் என்னிடம் வந்து படிக்கும் வயதில் மனதை அலையவிடாமல் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துமாறு மட்டும் அறிவுரை கூறினார். அதன் பிறகு நான் தனி அறைகளில் இருக்கும் நேரங்களில் கதவினை தட்டி விட்டே உள்ளே நுழையும் பழக்கத்தை மேற்கொண்டார். அதன் பிறகும் அவர் என்னிடம் பழகுவதில் எந்த மாற்றமும் காட்டியதில்லை என்றாலும் சிறிது நாட்களுக்கு நான் அவரை பார்க்கவே கூசினேன்.

வங்கியில் வேலை காரணமாக ஒவ்வொரு மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் வரும் இட மாற்றத்தை அவர் எங்கள் மீது சுமத்தியதே இல்லை. எங்கள் கல்வி பாதிக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காக அவர் மட்டுமே செல்வார். வார இறுதிகளில் மட்டுமே வருவார். சிறிது காலம் தொடர்ந்த இது பின்னர் அவருக்கு திருச்சிக்கு இடமாற்றம் கிடைத்த உடன் முடிவிற்கு வந்தது.

அவரிடம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவரது நேரம் தவறாமை. எனது மாமா விளையாட்டாக இவ்வாறு கூறுவார், "உங்க அப்பா போய் தான்டா ரயில ஷெட்டிலிருந்து ப்ளாட்பார்ம்க்கு கூட்டிக்கிட்டு வரனும்." என்று. மேலும் உறவினர் வீட்டு விழாக்களுக்கு முதலில் செல்வது நாங்களாகத்தான் இருக்கும். ஒரு வேளை எங்களால் செல்ல முடியவில்லை என்றால் முதலில் அவர்களுக்கு கிடைப்பது எங்களின் வாழ்த்து அட்டையாகத்தான் இருக்கும்.

அதே போன்று அவரது ஒழுக்கமும் குறிப்பிட்டு சொல்லக் கூடியது. எந்த பொருளும் வைத்த இடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்ப்பார். 1974 இல் அவர் கட்டிய வீட்டு வரி ரசீது இப்பொழுதும் அவரிடம் இருக்கும். அவர் அப்படி இருப்பது போலவே நாங்களும் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர். எவ்வளவு விளையாடினாலும், எங்கு சென்றாலும் மாலை விளக்கு வைக்கும் நேரத்தில் வீட்டிற்கு வந்தாக வேண்டும். இல்லையென்றால் இரவு உணவு கிடையாது.

அதே போன்று அவர் அடிக்கடி சொல்லும் கருத்து ஒன்று, "நமது பணம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அடுத்தவரிடம் இருக்கலாம். ஆனால் அடுத்தவர் பணம் ஒரு ரூபாய் கூட நம்மிடம் இருக்க கூடாது." என்பது. ஒரு முறை கல்லூரித் தேர்வுக் கட்டணம் (சுமார் 500 ரூபாய் என்று நினைவு) கட்ட ஏதோ நல்ல நாள் என்று பேராசிரியர் ஒருவர் என்னை கட்டாயப்படுத்தி அவரே பணம் கொடுத்து ரசீதும் பெற்றுக் கொடுத்தார். அதனை அறிந்த எனது தந்தை அன்று இரவே அவரது வீட்டிற்கு சென்று பணத்தை திருப்பி அளிக்கும் படி என்னை அனுப்பிவைத்தார். ஒரு ரூபாய் கூட தேவை இல்லாமல் கடன் வாங்குவது அவருக்கு பிடிக்கவே பிடிக்காது.

மிகுந்த கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர். தினமும் தவறாமல் வழிபாடு செய்பவர். அவரை திருநீறு, சந்தனம், குங்குமம் இல்லாமல் பார்க்கவே முடியாது. மாலையில் அலுவல் முடிந்து வரும் பொழுதும் அவை அவர் நெற்றியில் அழியாமல் இருக்கும். ஆனாலும் எங்கள் மீது அவர் இறை நம்பிக்கையை திணித்ததே இல்லை.

படிப்பை பொருத்த வரை எனது அண்ணன்கள் இருவரும் படு சுட்டி. எனது பெரிய அண்ணன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் மாநிலத்தில் முதல் மாணவனாக தேர்ச்சி பெற்றான். ஆனால் நானோ பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் ஊர் சுற்றி குறைந்த மதிப்பெண்களே பெற்றேன். அந்த நேரத்தில் சில உறவினர்களும் நண்பர்களும் என்னை எனது சகோதரர்களுடன் ஒப்பிட்டு என்னை வருத்தப்படுத்திய போதும் அவர் ஒரு நாளும் என்னை யாரிடமும் விட்டுக் கொடுத்ததே இல்லை. "அவன் கடுமையாக உழைத்தான். உழைப்பிற்கு ஏற்ற ஊதியம் மதிப்பெண்களாக கிடைக்கவில்லையென்றால் வேறு விதத்தில் கிடைக்கும்." என்று தான் அவர்களிடம் அவர் கூறுவார்.

இப்பொழுதும் இந்த வயதிலும் எனக்கு ஏதாவது வேண்டும் என்று கூறினால் ஓடிப் போய் செய்கிறார். ஆனால் அவருக்கு நான் ஒன்றுமே செய்தது கிடையாது. அவரை நான் பார்த்து இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிறது. நேற்று கணிணியில் பழைய புகைப்படங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது எனது தந்தையின் புகைப்படத்தையும் பார்க்க நேர்ந்தது. அது சென்ற ஆண்டு எனது மனைவி இந்தியா சென்ற பொழுது எடுத்தது.

நான் முன்னர் பார்த்ததை விட இப்பொழுது தலையில் நரை கூடி இருக்கிறது. முகத்தில் சுருக்கங்களும் அப்படியே. வயதாகி விட்டது. இந்த ஓராண்டு காலத்தில் அவை இன்னும் அதிகமாகியிருக்கக் கூடும். அவரது மடியில் தலை சாய்த்து படுக்க மனம் விழைகிறது.

பிரிவோம் சந்திப்போம் திரைப்படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் ஜெயராம் கூறுவது மனதில் எதிரொலிக்கிறது, "எந்த விதமான வலுவான காரணிகளும் இல்லாமல் உறவுகளை எதற்கு உடைக்க வேண்டும்?" இந்தக் கேள்வி என்னை பலவாறு சிந்திக்க வைக்கிறது. "எனது வசதி; எனது வாழ்க்கை." என்ற சுயநல சிந்தனையிலிருந்து நான் என்று வெளி வருவேன் என்பது தெரியவில்லை.

"அப்பா! எங்கிருந்து வந்தது எனக்கு இந்த சுயநலம்? உங்களிடமிருந்தோ இல்லை அம்மாவிடமிருந்தோ வந்திருக்க வாய்ப்பில்லையே. யார் கொடுத்த சீதனம் இது?"

கேள்வி மட்டுமே மிஞ்சி இருக்கிறது. பதில் இல்லை.

அசத்திய Meghen Miles

"Are you smarter than a 5th grader?" நிகழ்ச்சியை நேற்று FOX 5 யில் பார்க்க நேர்ந்தது. கலந்து கொண்டவர் Meghen Miles என்ற ஒரு PhD மாணவி.

முதலில் நிகழ்ச்சி பற்றி தெரியாதவர்களுக்கு ஒரு சிறு முன்னோட்டம். இதில் ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவர்களின் அறிவுத்திறனுக்கு ஏற்ற 11 கேள்விகள் கேட்கப்படும். முதல் 10 கேள்விகள் ஒரு பிரிவாகவும், கடைசி கேள்வி ஒரு பிரிவாகவும் இருக்கும். முதல் 10 கேள்விகளுக்கான பாடப் பிரிவுகள் திரையில் காண்பிக்கப்படும் (உதாரணம்: முதல் வகுப்பு - அறிவியல்; இரண்டாம் வகுப்பு - வரலாறு). பங்கேற்கும் நபர் அதில் ஒவ்வொன்றாக தேர்ந்தெடுக்கலாம். மேலும் முதல் 10 கேள்விகளில் விடை தெரியவில்லை என்றால் உங்களுக்கு உதவ ஐந்து சிறுவர்/சிறுமியர் இருப்பார்கள். அவர்களிடம் விடை கேட்டுக் கொள்ளலாம். அதிக பட்சமாக மூன்று முறை நீங்கள் உதவி பெறலாம். ஆனால் கடைசி கேள்விக்கு அந்த உதவியெல்லாம் கிடைக்காது.

கீழே நிகழ்ச்சியில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகள்.

முதல் கேள்வி: What number is exactly halfway between 1 and 7 on a number line?

விடை: 4

இரண்டாம் கேள்வி: By definition, the term “bovine” refers to which of the following animals? A. Cow, B. Pig, C. Dog

விடை: A. Cow

மூன்றாம் கேள்வி: More than 95% of which continent is covered by an ice sheet?

விடை: Antartica

நான்காம் கேள்வி: What U.S. city is known as the City of Brotherly Love?

விடை: இதற்கு அவருக்கு விடை தெரியவில்லை. அருகில் உள்ள ஐந்தாம் வகுப்பு சிறுமியிடம் கேட்டு Philadelphia என்று சரியான விடையளித்தார்.

ஐந்தாம் கேள்வி: How many times does the letter “A” appear in the following word? “Abracadabra”

விடை: 5

ஆறாம் கேள்வி: True or false? An object’s mass is different on the moon than it is on Earth.

விடை: False

ஏழாம் கேள்வி: Which of the following terms refers to the relative speed of a piece of music? A. Staccato, B. Mezzo, C. Tempo

விடை: C. Tempo

அவர் இசையில் இளங்கலை பட்டம் முடித்து இருப்பதாகவும். இதற்கு விடை சொல்ல வில்லையென்றால் தனது ஆசிரியை தன்னை மன்னிக்க மாட்டார் என்றும் நகைச்சுவையாக குறிப்பிட்டார்.

எட்டாம் கேள்வி: Who became the first chairman of the People’s Republic of China in 1949?

விடை: Mao

ஒன்பதாம் கேள்வி: During what war did British troops set the White House on fire?

விடை: The War of 1812.

கேள்வியை கேட்டு முடித்த உடனே அவர் மகிழ்ச்சியில் குதிக்க தொடங்கி விட்டார்.

பத்தாம் கேள்வி: At room temperature, approximately 70 degrees Fahrenheit, two elements on the periodic table exist in a liquid state. Bromine is one of them. What is the other?

விடை: Mercury

---

முதல் பத்து கேள்விகளுக்கு சரியாக விடையளித்ததால் அவர் அரை மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் பரிசாக பெற்றிருந்தார். அவருக்கு அப்பொழுது இரண்டு choice கள் இருந்தன. ஒன்று அரை மில்லியன் பரிசுத்தொகையுடன் போட்டியில் இருந்து விலகுவது, அல்லது தொடர்ந்து விளையாடுவது. தொடர்ந்து விளையாடுவதில் உள்ள risk என்னவென்றால், அவர் தவறான விடையளித்தால் 25000 டாலர்கள் மட்டுமே பெற முடியும். நிகழ்ச்சியின் தொடக்கம் முதலே தான் பரிசுக்காக வரவில்லை என்றும், விளையாடவே வந்து இருப்பதாகவும் கூறிய Meghen அதனை அப்பொழுது உண்மை என்று நிரூபித்தார். தொடர்ந்து விளையாட முடிவெடுத்தார்.

கடைசி கேள்வி: What American pilot was the first person to exceed the speed of sound in an airplane?

விடை: Chuck Yeager

அவருக்கு அந்த விடை தெரியவில்லை. Howard Hughes என்று விடையளித்தார். அது தவறானது. இதில் கொடுமை என்னவென்றால் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு அவரை ஊக்குவிக்க பார்வையாளராக வந்திருந்த அவரது தந்தை அந்த விடையை சரியாக சொல்லிவிட்டார்.

---

நிகழ்ச்சியில் அவர் அனைத்து கேள்விகளுக்கும் சரியாக விடையளித்ததை விட என்னை அதிகம் பிரமிக்க செய்தது அவரது attitude. ஒரு நிமிட நேரத்தில் நான்கு லட்சத்து எழுபத்தி ஐந்தாயிரம் டாலர்களை இழந்தாலும் கொஞ்சம் கூட மன வருத்தத்தை வெளிக்காட்டாமல் இருபத்தியைந்தாயிரம் டாலர்கள் கிடைத்தது என்று மகிழ்ச்சியை அவர் வெளிப்படுத்தினார். இந்த அளவிற்கு sportive ஆக ஒருவர் இருந்து நான் பார்த்ததே இல்லை.

நிகழ்ச்சியை நான் தொடர்ந்து பார்க்கும் வழக்கம் இல்லாததால் எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் அவ்வாறு பார்க்கும் அலுவலக நண்பர்கள் இதுவரை கலந்து கொண்டவர்களிலேயே இவர் தான் அதிக கேள்விகளுக்கு சரியாக விடையளித்தவர் என்று கூறுகின்றனர்.

மேலும் Fox 5 channel அமெரிக்க வரலாறு என்று வகைப்படுத்தி விட்டு வரலாற்றிற்கு பெரிதும் தொடர்பில்லாத பொது அறிவு கேள்வியை கேட்டு அவர் பரிசு வாங்குவதை தடுத்து விட்டது என்றும் கூறுகின்றனர். எது எப்படியோ அனைவரும் கூறுவது
"She deserved a million dollar."

நிகழ்ச்சியிலிருந்து சில காட்சிகள்.

Video Copyright © FOX

மரணங்கள் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும் பாடம்

சமீபத்தில் படித்த இந்த செய்தியின் விளைவே இந்தப் பதிவு. சென்ற ஆண்டு தேன்கூடு சாகரன் மற்றும் இயக்குனர் ஜீவா ஆகியோரின் மரணங்களுக்கு பிறகே இதை எழுத முடிவு செய்தேன் ஆனாலும் அலுவல் காரணமாக என்னால் எழுத முடியவில்லை. இப்பொழுது இந்த செய்தியை படித்தவுடன் எழுதி விடுவது என்று முடிவு செய்து எழுதத் தொடங்குகிறேன்.

சமீப காலமாக 30 களில் உள்ள ஆண்கள் மாரடைப்பில் இறந்த செய்திகளை பல இடங்களில் கேட்க/பார்க்க/படிக்க முடிகிறது. விபத்துகள், இயற்கை சீற்றங்கள், கொலைகள், மற்ற அசம்பாவிதங்கள் போன்றவற்றினால் ஏற்படும் மரணங்களை தடுக்கும் சக்தி நம்மிடம் இல்லை என்ற போதும், நோய்களால் ஏற்படும் மரணங்களை ஓரளவு நம்மால் தடுக்க முடியும். ஆரோக்கியமான உணவுப் பழக்கங்கள்; ஆரோக்கியமான வாழ்வியல் முறை போன்றவற்றினால் மட்டுமே அது முடியும் என்ற பொழுதும் நான் சொல்ல வந்தது அது இல்லை.

பின்னர் நான் சொல்ல வந்தது என்ன, என்கிறீர்களா? மரணத்தை வெற்றி கொள்வது எப்படி என்று தான் நான் சொல்ல முன்வந்தேன். மரணத்தை எப்படி வெற்றிகொள்ள முடியும், என்கிறீர்களா? முடியும். நம்மால் முடியும். மனம் இருந்தால் மார்கம் உண்டு.

ஒருவரின் மரணத்தினால் அவரது குடும்பத்திலும், உறவினர்களிடத்திலும், நண்பர்களிடத்திலும் ஏற்படும் வெற்றிடத்தை காலத்தினால் கூட நிரப்ப முடியாது என்ற போதிலும், அத்தகைய பாதிப்புகளை நம்மால் பெருமளவில் குறைக்க முடியும். குறிப்பாக ஒருவரின் மரணத்தினால் அதிகம் பாதிப்படைபவர்கள் அவரின் குடும்பத்தினர் மட்டுமே. பல குடும்பங்கள் அக்குடும்பங்களின் ஆணிவேராக இருப்பவரின் மரணத்திற்கு பிறகு சிதறி விடுவதை நாம் கண்கூடாக கண்டு இருக்கிறோம். இதற்கு பொருளாதார காரணிகளே முன்னிலையில் இருக்கின்றன.

நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருக்கு ஒரே குழந்தையா? உங்கள் பெற்றோருக்கு மாத வருமானம் இல்லையா? மாதந்தோரும் நீங்கள் அனுப்பும் பணத்தை நம்பியே வாழ்கிறார்களா? நீங்கள் இல்லாமல் அவர்கள் நிலை என்ன?, என்று யோசித்து பாருங்கள். உடனே சென்று ஒரு நல்ல ஆயுட் காப்பீடு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

தங்கள் மக்கள் இறந்து தாங்கள் வாழும் கொடுமை ஒன்றே அவர்களுக்கு போதும். இரந்து வாழும் கொடுமையும் அவர்களுக்கு வேண்டாம்.

நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருக்கு மூத்த குழந்தையா? உங்கள் சகோதர/சகோதரிகளின் கல்வி உங்களின் வருமானத்தை நம்பி இருக்கின்றதா? இதற்கும் ஆயுட் காப்பீடே சிறந்த வழி.

நீங்கள் திருமணமானவரா? உங்கள் வாழ்க்கை துணை வேலைக்கு போகவில்லையா? அவசியம் கவுரவம் கருதாமல் அவரது படிப்பிற்கு எந்த வேலை கிடைக்கிறதோ அந்த வேலைக்கு அவரை அனுப்புங்கள். அவருக்கு விருப்பம் இல்லையென்றாலும் நீங்கள் ஊக்கப்படுத்துங்கள். பணத்திற்காக மட்டுமே அல்ல. கல்வியும், வேலையும், பொருளாதார தன்னிறைவும் தரும் தன்னம்பிக்கையை வேறு எதுவும் ஒருவருக்கு தர இயலாது. உங்களுக்கு பிறகு தன்னையும், உங்கள் குழந்தையையும் ஒருவரின் உதவியும் இல்லாமல் தானே வளர்க்க இந்த தன்னம்பிக்கை மட்டுமே தேவை.

நான் 12 வகுப்பில் படித்த பொழுது எங்கள் சமஸ்கிரித புத்தகத்தில் (நான் முதல் மொழியாக எடுத்து படித்தது தமிழ் தான், என்றாலும் எங்கள் பள்ளி நண்பர்கள் சிலர் சமஸ்கிரிதம் படித்ததால் அவர்களின் புத்தகத்தை ஓரிரு முறை புரட்டி இருக்கிறேன்) இருந்த இந்த வாக்கியம் என்னால் மறக்க முடியாதது ஆகும். எனது வாழ்வில் எங்கெல்லாம் முடியுமோ அங்கெல்லாம் நான் பின்பற்றுவது இதை தான்.

Always hope for the best;
Be prepared for the worst.

இதன் மூலம், வாழ்வில் நாம் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் மரணத்தை நோக்கியே எடுத்து வைக்கப்படுகின்றது என்ற பொழுதும் நான் மரணத்தை நினைத்தே வாழுங்கள் என்று சொல்ல வரவில்லை. Worst Case Scenario விற்கு தயாராக உங்கள் குடும்பத்தினரை வைத்திருங்கள் என்று தான் குறிப்பிடுகிறேன்.

இதனை படித்த பிறகு நான் ஒரு pessimist ஆக தெரியலாம். இந்தப் பதிவே அநாகரீகமான பதிவாக தோன்றலாம். ஆனாலும் நான் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல சமீக காலங்களில் நான் கேள்விப்படும் இத்தகைய மரணங்களின் விளைவாகவே இதனை எழுதினேன். ஆயினும் யாருடைய மனமேனும் புண்பட்டு இருந்தால் தங்கள் மன்னிப்பை கோருகிறேன்.

கடைசியாக ஒன்றே ஒன்று, Don't take your life for granted.

டாடாவின் புதிய கார்

என்றும் இல்லாத அளவிற்கு கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் டாடா நிறுவனம் பல சாதனைகள் புறிந்து வருகிறது. கோரஸ் நிறுவனத்தை பல ஆயிரம் கோடிகளுக்கு வாங்கியதை தொடர்ந்து உலகின் முன்னனி ஸ்டீல் நிறுவனங்களில் ஒன்றானது. பல ஹோட்டல்களையும் வாங்கியது. இதன் மூலம் தாஜ் ஹோட்டல் நிறுவனம் உலகின் முதல் 10 பெரிய ஹோட்டல் நிறுவனங்களில் ஒன்றானது. இப்பொழுது போர்டு நிறுவனத்தில் இருந்து ஜாகூவார் மற்றும் லான்ட்ரோவர் போன்ற கார்களின் தயாரிப்பையும் வாங்க முயற்சி மேற்கொண்டு இருக்கிறது. இதன் வரிசையில் தற்போதைய சாதனை ரூபாய் ஒரு லட்சம் மதிப்புள்ள காரை வெளியிட்டுள்ளது. 2005 ஆம் ஆண்டு அவர்கள் இதற்கான முயற்சியை அறிவித்த போது எள்ளி நகையாடியவர்கள் பலர். சுசுகி நிறுவனத்தின் தலைவர் ஒசாமா சுசுகி போன்றவர்கள் அதில் அடக்கம். ஆனால் திரு. ரத்தன் டாடா அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல் தனது முயற்சியில் பின் வாங்காமல் தனது இலக்கை அடைந்து விட்டார்.

ஆனால் டாடா நிறுவனத்தின் மூலத்தை அறிந்தவர்களுக்கு இதில் ஒன்றும் ஆச்சரியம் இருக்க போவதில்லை. 1907 ஆம் ஆண்டு திரு. ஜாம்ஷெட்ஜி டாடா ஆங்கிலேயர்களால் நடத்தப்பட்ட இந்திய ரயில்வே துறைக்கு தண்டவாளங்கள் உற்பத்திசெய்து தர முன்வந்த போது ஸர் ப்ரெடரிக் அப்காட் எள்ளி நகையாடியதும் அல்லாமல் அவர்கள் அவ்வாறு செய்தால் அவர்கள் தயாரிக்கும் தண்டவாளங்களை விழுங்குவதாகவும் கூறினார்.

When Jamsetji Tata, the company’s founder, proposed making steel for the British run Indian railways in 1907, Sir Frederick Upcott, a colonial administrator scoffed. "Do you mean to say that Tatas propose to make steel rails to British specifications?" he asked. "I will undertake to eat every pound of steel rail they succeed in making."

இதனை போன்ற பல எள்ளி நகையாடுதல்களையும் கடந்தே டாடாவின் சாம்ராஜ்யம் நிறுவப்பெற்றுள்ளது.

இவர்கள் தயாரித்த இந்த மலிவு விலை கார்கள் இந்தியாவில் உள்ள மத்திய தர குடும்பத்தினருக்கு பெரும் வரமாக அமையும். இரண்டு பல்ஸர் பைக்குகள் வாங்கும் செலவில் ஒரு கார் வாங்கி விடலாம். இனி சில ஆண்டுகளில் குடும்பத்தலைவர்/தலைவி/இரண்டு குழந்தைகள் அனைவரும் ஒரே இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்லும் காட்சியை காண முடியாமல் போகலாம். நகரங்களில் இருசக்கர வாகனங்களினால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகள் வெகுவாக குறையலாம்.

குறிப்பாக இந்த கார் ஆட்டோவிற்கு நல்லதொரு மாற்றாக அமையலாம். ஒரு லிட்டருக்கு சுமார் 25 கிலோமீட்டர்கள் அளிக்கும் இந்த காரினால் பல ஆட்டோ ஒட்டுனர்கள் இதனை வாடகைக்கு ஓட்ட முற்படலாம். ஓட்டுனர் தவிர நான்கு பேர் அமர முடியும் என்பதால் மக்களும் ஆட்டோவிற்கு பதில் இதில் பயனம் செய்ய முற்படலாம். ஆட்டோ ஓட்டுனர்களுக்கும் சிறிது பணம் அதிகம் கிடைக்கும்.

குறிப்பாக பள்ளி சிறுவர்களை/சிறுமிகளை ஆட்டோவிற்குள் புளி மூட்டை போல அடைத்து செல்லும் அவல நிலை மாறலாம்.

ஆனாலும் இதனால் ஒரு சில பாதகங்களும் இல்லாமல் இல்லை. பாதுகாப்பு அம்சங்களில் குறைபாடு பெரிய அளவிற்கு இல்லை என்பதால் நகரத்திற்குள் பயனிக்க மிகுந்த யோசனை தேவை இல்லை என்பது எனது கருத்து. ஆனாலும் வெளியூர்களுக்கு செல்ல இதனை பயன்படுத்துவதற்கு முன் சிறிது யோசனை தேவை. மேலும் நகரத்திற்குள் சாலைகளில் நெரிசல்கள் பல மடங்கு உயரும். பெங்களூரில் இதை நினைத்து பார்க்கவே எனக்கு பயமாக இருக்கிறது. மேலும் இதன் மூலம் சுற்று சூழல் அதிகம் மாசுபடலாம் என்றும் ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள்.

அனைத்தையும் கூட்டி கழித்து பார்த்தால், இந்த கார் இரு சக்கர வாகனங்களுக்கு மாற்றாக இருப்பதை விட ஆட்டோவிற்கு மாற்றாக இருப்பதே மேல் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.

இந்தியாவின் வயது அறுபது!!!

வலையுலக நண்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள். இந்த நன்னாளில் இந்தியப் போர்களைப் பற்றிய எனது தொடர் பதிவுகளை நமது சுதந்திரத்திற்காக பாடுபட்ட தியாகிகள் அனைவருக்கும் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8