Tuesday, April 01, 2008

ரங்க பவனம் - II

திருவாணைக்காவலில் இருந்து திருவரங்கத்திற்கு பத்தே நிமிடங்களில் வந்தான் பார்கவ். ரங்க பவனத்தில் இருக்கும் தீபாவின் வீட்டை அடைந்த பின்னர் தான் கவனித்தான் மணி இன்னும் 6:20 ஐ காட்டிக் கொண்டு இருந்தது. 'அடடா! மணி தெரியாமல் வந்து விட்டோமே.' என்று யோசித்தவன் சட்டென்று "டேய், Bharghav!" என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினான். பார்த்தால் அவனது பள்ளித் தோழன் ராமனாதன். ராமனாதனின் தாத்தா திருச்சியில் மிகவும் பிரபலமான ஒரு பஸ் கம்பெனியின் முதலாளி.

"டேய்! இங்கே என்னடா பண்ணறே?", இது ராமனாதன்.

"சும்மா தான்டா"

"College லாம் எப்படி இருக்கு?"

"பரவா இல்லை. ஏதோ போய்கிட்டு இருக்கு."

"Ragging லாம்?"

"அதெல்லாம் சுத்தமா கிடையாதுடா. பாதி seniors நம்ம school தான். So no problem. உனக்கு?"

"உனக்கு என்னடா? நல்ல college. Campus placement லாம் இருக்கு. எனக்கு அப்படியா?"

"ஏய், தூ... செட்டியார் சேர்த்து வச்சுருக்கற சொத்துக்கு உக்காந்து தின்னாலே மூனு தலைமுறைக்கு வரும். இதுலே வேலைய பத்தி கவலை படறே."

ராமனாதனின் தாத்தாவை திருச்சியில் எல்லோரும் செட்டியார் என்று தான் அழைப்பார்கள். அதை தான் பார்கவ் குறிப்பிட்டான்.

"சரி வாடா போய் அந்த டீக்கடையிலே தம் போட்டு போலாம்." என்று அழைத்தான் ராமனாதன்.

"இல்லேடா. ஒரு friend வீட்டுக்கு dinner க்கு போறேன். வேணாம். நீ அடி." என்று மறுத்தான் பார்கவ்.

"யாருடா அது, எனக்கு தெரியாம உன் friend?"

"College friend டா. பேரு Deepa. Dinner க்கு கூப்பிட்டா. அதான் போறேன்."

"டேய்! உண்மைய சொல்லு. friend ஆ? இல்ல friendi யா?"

"அட ச்சீ. அதெல்லாம் ஒரு மண்ணும் கிடையாது. Just friend."

"சரி டா. நான் கிளம்பறேன். You carry on. உன்கிட்டே நிறையா பேசனும்டா. முடிஞ்சா saturday morning 10 O' Clock காயத்ரீஸ் வந்துடு." என்று கூறி விடை பெற்றான் ராமனாதன். அதற்குள் மணி 7 ஆகி விடவே, தீபாவின் வீட்டை நோக்கி சென்றான் பார்கவ்.

வண்டியை வேகமாக செலுத்தி தீபாவின் வீடு இருக்கும் ரங்க பவனம் தெருவில் திரும்புகையில் அவனது வேகத்தையும் மீறி அவனது கண்கள் அந்த தேவதையை படம் பிடித்தன. உருண்டை முகம், எலுமிச்சை நிறம், கன்னத்தில் சிரிக்கும் பொழுது லேசாக விழும் குழி, வகிடு எடுக்காமல் தூக்கி வாரிய முடி, peach colour சல்வார், கழுத்தை ஒட்டி பின்புறம் போடப்பட்ட துப்பட்டா, காதுகளில் அதற்கு பொருத்தமான முத்து பதித்த studs, வலது கையில் bracelet, இடது கையில் watch என்று அவளை அந்த ஒரு கணத்தில் முழுவதுமாக அளந்தன பார்கவின் கண்கள். 'ஒக்காமக்கா super figure' என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். வேறொரு நேரமாக இருந்தால் அவளை கடந்து சென்றிருக்கவே மாட்டான். அங்கேயே வண்டியை நிறுத்தி விட்டு அவளை தொடர்ந்து சென்று அவளது வீட்டை கண்டு பிடித்திருப்பான். ஆனால் இப்பொழுது தீபாவின் வீட்டிற்கு சாப்பிட செல்வதால் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் அவளை கடந்தான்.

பார்கவ், தீபாவின் வீட்டின் அழைப்பு மணியை அமுக்கி காத்திருந்தான். கதவை திறந்த தீபா, "வாடா வா. 6 மணிக்கு கிளம்பி இங்கே வர்ரதுக்கு ஒரு மணி நேரமா? இப்போ தான் உங்க வீட்டுக்கு phone பண்ணினேன்."

"அதுக்குள்ளே CID வேலைய ஆரம்பிச்சுட்டியாக்கும். ராமனாதன பார்த்தேன். அதான் பேசிகிட்டு இருந்தேன்."

"யாரு அது?"

"அதான் சொல்லி இருக்கேனே, நம்ம செட்டியார் பேரன். என்னோட school mate."

"சரி சரி உள்ள வா."

உள்ளே சென்ற பார்கவிற்கு தீபாவின் தந்தையின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அவர் இவன் நினைத்ததை விட இளமையாக இருந்தார். வரலாற்று பேராசிரியரான அவரிடம் இவன் பேசுவதற்கு பல விஷயங்கள் இருந்தன. நேரம் போவதே தெரியாமல் இருவரும் வரலாறு, பொருளாதாரம், இந்திய மற்றும் மேல் நாட்டு வாழ்க்கை, அரசியல், சமூகம் என்று சகலத்தையும் பேசி சலித்தெடுத்துக் கொண்டிருந்த போதுதான் இவனுக்கு சௌம்யாவின் நினைவு வந்தது. "Deepi, where is Saumya?" என்று கேட்டான். "அவளுக்கு ஏதோ project report spiral binding பண்ணனுமாம். அதான் போயிருக்கா. இப்போ வந்துடுவா." என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே அழைப்பு மணி ஓசை எழுப்பியது. கதவை திறந்து பார்த்த தீபா, "வா வா. உனக்கு ஆயுசு நூறு. இப்போ தான் Bharghav உன்னை பத்தி கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான். Think of the devil." என்றாள். அதை கேட்டு சிரித்துக் கொண்டே உள்ளே வந்த சௌம்யாவை பார்த்து பார்கவ் மயங்கி விழாத குறை தான். பின்னே, வெளியே பார்த்து தவரவிட்ட அதே தேவதையை மீண்டும் பார்த்தால்? சம்பிரதாய அறிமுகப் படலத்தின் போது கை குடுத்த சௌம்யாவின் மென்மையான கையை 'ஹி! ஹி!' என்று வாயெல்லாம் பல்லாக இளித்துக் கொண்டே 5 நிமிடங்கள் விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். பின்னர் பின் மண்டையில் திடீர் என்று ஒரு bulb எரிய decent ஆக நடிக்கத் தொடங்கினான்.

ஆனாலும் அதன் பின் அங்கே நடந்த உரையாடல்கள் எதிலும் அவனது கவனம் இல்லை. அவனது கவனம் எல்லாம் சௌம்யாவிடமே இருந்தது. சாப்பிடும் போது தீபாவின் அருகில் இருந்த இருக்கையில் வேண்டுமென்றே தண்ணீரைக் கொட்டிவிட்டு சௌம்யாவின் அருகில் போய் அமர்ந்தான். சௌம்யாவை பற்றி முழு விபரங்களையும் கேட்டறிந்தான். விடை பெரும் போது சௌம்யா "அடுத்து எப்போ meet பண்ணலாம்?" என்றாள். இதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல சட்டென்று "How about a movie this weekend?" என்றான்.

"Sure. Which one?"

"காதல் கவிதை at Maris?"

"Okie. Catch you this saturday."

"Bye!"

"Bye! Good night. பார்த்து மெதுவா போ."

அன்று இரவு வீடு திரும்பிய பார்கவின் மனதில் இனம் புரியாததொரு மகிழ்ச்சி நிலவியது. அது எதனால் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. இதற்கு முன்னர் எத்தனையோ அழகான பெண்களிடம் அவன் கடலை போட்டு இருக்கிறான். பெண் நண்பிகளும் அவனுக்கு நிறைய உண்டு. ஆனாலும் சௌம்யா அவனுக்கு 'Something Special' ஆக தெரிந்தாள். அவளது அழகையும் மீறி அவளிடம் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவனை ஈர்த்தது. 'Is this love or infatuation?' அவனே அவனிடம் கேட்டுக் கொண்டான். வரப்போகும் சனிக்கிழமைக்காக ஏங்கியது அவன் மனம்.

Thursday, March 27, 2008

ரங்க பவனம் - I

டிஸ்கி 1: நண்பர்களே! இது எனது முதல் கதை முயற்சி. முதல் முயற்சியில் பெரும்பாலானவர்களை போல நானும் ஒரு உண்மை சம்பவத்தின் அடிப்படையிலேயே கதையை எழுதி இருக்கிறேன். இக்கதையில் நிகழும் சம்பவங்கள் அனைத்தும் பெரும்பாலும் உண்மையானவை. அங்கங்கே மானே! தேனே! பொன் மானே! எல்லாம் சேர்த்திருக்கிறேன்.

டிஸ்கி 2: இது சத்தியமாக என்னுடைய கதை அல்ல. (இது தங்கமணிக்கு)



"Bharghav! இன்னிக்கு night என்ன plan? Are you going out somewhere?" என்றாள் தீபா. தீபா நாராயணன் அந்த பொறியியல் கல்லூரியில் முதல் ஆண்டு ECE பிரிவில் படிக்கும் மாணவி. பார்கவ் நடராஜன் அதே கல்லூரியில் முதல் ஆண்டு Computer Science படிக்கும் மாணவன்.

பார்கவ், தீபா இருவரும் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் திருச்சியில் தான். பார்கவ் திருச்சி திருவாணைக்காவல் பகுதியில் வசிப்பவன். தீபா திருவரங்கத்தில் வசிப்பவள். இவன் படித்தது திருச்சி R.S.K. பள்ளியில். அவள் படித்தது திருச்சி S.V.S. பள்ளியில். பார்கவினுடைய தந்தை திருச்சியில் உள்ள ஒரு பெரிய மகளிர் கல்லூரியின் தாளாளர். அது போக அவருக்கு முன்று பள்ளிகளும் ஒரு ஆண்கள் கலை கல்லூரியும் கூட இருந்தது. திருச்சியில் அவர் ஒரு VIP. இவன் அவருக்கு ஒரே மகன். நல்ல வசதியான குடும்பம். தீபாவின் தந்தை நியூசிலாந்தில் ஆக்லாந்து பல்கலைகழகத்தில் பேராசிரியராக இருப்பவர். வருடம் ஒரு முறை விடுமுறைக்கு இந்தியா வருவார். தீபா, அவளது அக்கா சௌம்யா மற்றும் அவளது தாயார் மூவரும் மட்டும் திருச்சியில் வசிக்கிறார்கள். சௌம்யா திருச்சி SRC கல்லூரியில் B.Com. இறுதி ஆண்டு படிப்பவள்.

வேறு வேறு துறையாக இருந்தாலும் முதல் ஆண்டில் அனைத்து பிரிவினரும் கலந்தே வகுப்பில் சேர்க்கப்படுவார்கள். இரண்டாம் ஆண்டில் தான் தத்தம் பிரிவுகளுக்கு செல்வார்கள். அவ்வாறு ஒரே வகுப்பில் சேர்க்கப் பட்டவர்கள் தீபாவும் பார்கவ்வும்.

முதல் நாளில் பார்த்து "Hi" சொல்லிக் கொண்டாலும் பெரிதாக நட்பு ஒன்றும் அவர்களுக்கிடையில் அமையவில்லை. ஆனால் இருவரின் பெயரும் அகர வரிசையில் அடுத்தடுத்து வந்தமையால், அனைத்து லேப் களிலும் இருவரும் ஒரே குழுவில் இருக்க வேண்டியதாயிற்று. அப்படியே பேசிப் பழகி ஒரே மாதத்தில் இருவரும் இணைபிரியா நண்பர்களாகி விட்டனர்.

"எதுக்கு Deepi? I don't have any plans.", என்றான் பார்கவ். அவன் 'Deepi' என்று தான் அவளை அழைப்பது வழக்கம். "இல்லே, அப்பா ஊர்லேந்து வந்துருக்காரு. அதான். If you are free, can you join us for the dinner?" "Sure. ஆனா இப்போ என்ன திடீர்னு வந்துருக்காரு? Normal ஆ spring break July - August லே தானே வரும்? நீ படிச்சது போதும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்னு வந்துட்டாரா?" "அய்யே, ஜோக்காக்கும். ஏதோ summer school break ஆம் பா. உன்னை பார்க்கனும்னு சொன்னாரு. சௌம்யா கூட project முடிஞ்சு இங்கே வந்துட்டா. அவளும் உன்னை பார்த்தது இல்லையே. Can you come?"

தீபாவுடன் பழகிய இந்த மூன்று மாதங்களில் பல முறை அவளது வீட்டிற்கு அவனும் அவனது வீட்டிற்கு அவளும் வந்திருந்தாலும், அவளது தாயாரை தவிர வேறு யாரையும் அவன் பார்த்ததில்லை. சௌம்யா ஏதோ project சம்பந்தமாக அப்பொழுது சென்னை சென்றிருந்தாள். "சரி Deepi, ரெண்டு பேரும் வந்துருக்காங்க இல்லே. கட்டாயம் வர்றேன்." "Okie Bharghav, Let's meet at 7 O' Clock. வீட்டுக்கு வந்துடு." "Sure".

அன்று மாலை கல்லூரி விட்ட உடன் நேராக வீட்டிற்கு வந்தான் பார்கவ். "என்னடா! மழை வர மாதிரி இருக்கு? இன்னிக்கு எங்கயும் பொறுக்காம சீக்கிரம் வந்துட்ட" என்ற பாட்டியின் நக்கலை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. "டேய்! Paramesh phone பண்ணினான். ஏதோ பேசனுமாம்." என்று சமையலறையிலிருந்து வந்த அம்மாவின் குரலையும் அவன் சட்டை செய்யவில்லை.

சீக்கிரமே தனது அறைக்கு சென்று குளித்து விட்டு வந்த அவன் "அம்மா! இன்னிக்கு Deepa dinner க்கு கூப்பிட்டுருக்கா. அவ அப்பாவும் அக்காவும் வந்துருக்காங்களாம். போய்ட்டு வந்துடறேன். Bye!" "டேய்! உனக்காக வாழைப்பூ பருப்புசிலியும், மோர் குழம்பும் பண்ணி இருக்கேன்டா. சாப்பிடலேன்னு சொன்னா என்ன அர்த்தம்?" என்ற அவனது தாயாரின் குரல் அவனது வேகத்தை சற்றும் குறைக்கவில்லை. வேகமாக தனது யமஹாவை உதைத்து சாலையில் இறங்கி தீபாவின் வீட்டிற்கு விரைந்தான் பார்கவ்.

Sunday, March 02, 2008

மார்ச் மாத PIT புகைப்பட போட்டிக்கு

இம்மாத கரு: பிரதிபலிப்புகள்/பிரதிபிம்பங்கள் (Reflections)


முதல் புகைப்படம்:



இந்த புகைப்படம் சென்ற ஆண்டு நாங்கள் Las Vegas சென்றிருந்த போது எடுத்தது. படத்தில் இருப்பது Bellagio Dancing Fountains.

இரண்டாம் புகைப்படம்:



இதுவும் அப்பொழுது எடுத்தது தான். படத்தில் இருப்பது Las Vegas அருகில் இருக்கும் Hoover Dam.

நம்ம கேமரா கவிஞன் தல CVR "பழைய படங்களை போட்டிக்கு அனுப்புவதை விட புதிய படங்களை அனுப்புவதே சிறந்தது" என்று கூறிவிட்டதன் விளைவுதான் கீழே உள்ள மூன்று புகைப்படங்களும். என்னை நானே P.C.ஸ்ரீராம் என்று நினைத்துக் கொண்டு கேமராவும் கையுமாக சனிக்கிழமை முழுவதும் அலைந்து திரிந்து ஒரு வழியாக எடுத்து முடித்தது.

மூன்றாம் புகைப்படம்:



இந்த புகைப்படம் எங்கள் ஊரில் இருக்கும் ஒரு Shopping Mall வளாகத்தினுள் எடுத்தது.

நான்காம் புகைப்படம்:



இந்த புகைப்படம் எனது காரின் வெளிப்புற ஜன்னல் கண்ணாடியில் தெரிந்த பிரதிபலிப்பினை படமெடுத்தது.

ஐந்தாம் புகைப்படம்:



இந்த புகைப்படம் எனது குளியலறையில் எடுத்தது.

Photoshop/Picasa போன்ற மென்பொருட்களில் கொஞ்சம் விளையாட தெரிந்திருந்தால் படங்கள் இன்னமும் நன்றாக வந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதெல்லாம் தெரியாததால் படங்களில் எந்த பிற்சேர்க்கையும் செய்ய முடியவில்லை.

படைப்புகளைப் பற்றிய நடுவர்களின் விமர்சனங்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.

நீண்ட நாட்களுக்கு பின்னர் ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் என்னை தேடித் தேடி படமெடுக்க செய்த PIT குழுவினருக்கு எனது நன்றிகள். போட்டியில் பங்கேற்கும் அனைவருக்கும் எனது வாழ்த்துக்கள்.

"நீ வாங்கற இந்த அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் உனக்கு எதுக்கு இந்த விளம்பரம்?", அப்படீன்னு நீங்க கேக்கறது காதுல விழுது. அதையே மனசுக்குள்ள கேக்காம பின்னூட்டமா கேளுங்க உங்களுக்கு புண்ணியமா போகும் :-)

Saturday, March 01, 2008

அஞ்சலி!!!


பிரிவோம் சந்திப்போமின் மதுமிதா இனி பிறக்கப்போவதில்லை. தற்கால இளைஞர்களின் கனவுகளில் இனி ஸ்ரீ ரங்கத்து தேவதைகள் வரப்போவதில்லை. கொலையுதிர் காலம் இலையுதிர் காலமானது. கணேஷும் வசந்தும் இனி குற்றப் புலனாய்வு செய்யப் போவதில்லை. கனவுத் தொழிற்சாலை கனவாகி போனது.

இவருக்கெல்லாம் மரணம் வருமா? அதனால் என்ன? இவர் உருவாக்கிய பாத்திரங்களும் படைப்புகளும் கடைசி தமிழனின் நினைவுகளில் வாழும்.

Friday, February 29, 2008

அரிதாய் கிடைத்த ஒரு நட்பு

அது 2002 ஆம் ஆண்டு. பொறியியல் படிப்பை முடித்து விட்டு உள்வளாக நேர்முகத் தேர்வில் (Campus Interview) வெற்றி பெற்று Siemens நிறுவனத்தில் பணிபுறிந்து கொண்டிருந்த நேரம். எங்கள் நிறுவனம் கார்களுக்கு எலக்ட்ரிகல் சர்கியூட்கள் வடிவமைத்து தயாரிக்கும் நிறுவனம். தொழிற்சாலை இருந்தது செங்கல்பட்டு மறைமலையடிகள் நகர் பகுதியில்.

நான் தங்கி இருந்தது தாம்பரம் சானடோரியம் பகுதியில். ஒரு வீட்டின் out house ல் தங்கி இருந்தேன். ஒரு அறை + ஒரு குளியல் அறை, இது தான் வீடு. குளியல் அறையில் தண்ணீர் வசதியெல்லாம் கிடையாது. அருகில் உள்ள கிணற்றில் நீர் இறைத்து குளிக்க வேண்டும். துணி துவைக்க மற்றும் இதர காலைக் கடன்களுக்கும் அப்படித்தான்.

தகவல் தொழில்நுட்ப அலுவலில் உள்ள flexi timing வசதியெல்லாம் கிடையாது ஆகையால் எட்டு மணிக்கு சரியாக தொழிற்சாலையில் இருந்தாக வேண்டும். இல்லையென்றால் அரை நாள் சம்பளம் கிடையாது.

அதிகாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து குளித்து; காலை கடன்களை முடித்து; ஆறே முக்கால் மணிக்கு தாம்பரம் சாணடோரியம் ரயில் நிலையத்திற்கு விரைந்து; சரியாக ஏழு மணி மூன்று நிமிடங்களுக்கு வரும் ரயில் பிடித்து (அந்த ரயில் நேராக செங்கல்பட்டு செல்லும். இல்லையென்றால் தாம்பரம் வரை சென்று ரயில் மாற வேண்டும். நடை மேடையும் மாற வேண்டும்.); மறை மலையடிகள் நகர் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி அங்கிருந்து சுமார் ஒன்றரை கிலோமீட்டர்கள் தொலைவில் இருக்கும் அலுவலகத்திற்கு நடந்து போய் சேர்வதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விடும்.

இதற்கிடையில் காலை சிற்றுண்டி என்ற ஒன்றை அவசியம் முடித்து தொலைக்க வேண்டுமே என்ற கவலையை போக்க வரமாக வந்தது தான் தாம்பரம் சானடோரியம் ரயில் நிலையத்தில் உள்ள சிற்றுண்டி வளாகம். போகிர போக்கில் ஏதாவது வாயில் போட்டுக்கொண்டு போய்விடலாம் அல்லவா?

முதல் முறை அந்த சிற்றுண்டி வளாகத்தில் உணவு வாங்கிய போது அதன் உரிமையாளர் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தார். அது ஏன்? என்பது பின்னர் தான் எனக்கு விளங்கியது. அந்த சிற்றுண்டி வளாகத்தின் முக்கிய வாடிக்கையாளர்கள் அந்த ரயில் நிலையதிலேயே தங்கி பிச்சை எடுக்கும் நண்பர்கள் தான். அப்படி இருக்கும் ஒரு கடைக்கு Formal Pant/Shirt/Shoe போன்றவற்றுடன் சென்று உணவு உண்ட முதல் ஆள் நானாகத்தான் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

தினமும் ஒரே கடைக்கு செல்லும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு சக வாடிக்கையாளர்களின் நட்பு கிடைப்பது சகஜம் அல்லவா? அது போல எனக்கும் ஒரு நட்பு கிடைத்தது. அவர் பெயர் செல்வேந்திரன். (நல்ல பெயர் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.) சொந்த ஊர் திண்டிவனம். சென்னைக்கு அவர் வந்து இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேல் ஆகிறது. அவருக்கு சுமார் 40 அல்லது 50 வயதிருக்கலாம். அண்ணன் இறந்த பிறகு அண்ணியையே தனக்கு மணம் முடிக்க வீட்டில் முடிவு செய்ததாகவும் அது பிடிக்காமல் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்து விட்டதாகவும் குறிப்பிட்டார். சொந்த ஊர் சென்னைக்கு அருகில் தான் என்றாலும் அவர் சென்னைக்கு வந்த பிறகு தனது சொந்த ஊருக்கு சென்றதே இல்லை. இவையெல்லாம் முதல் நாள் எங்களுக்குள் நடந்த உரையாடல்களின் மூலம் நான் தெரிந்து கொண்டது.

அதற்கு அடுத்த நாள் எங்களுக்குள் நடந்த உரையாடல் மிகவும் சுவாரசியமானது. நான் வழக்கம் போல இரண்டு இட்லிகளை வாயில் அவசர அவசரமாக தினித்துக் கொண்டிருந்த போது அவரே பேச்சை தொடக்கினார்.

"தம்பி நீங்க ***** ஆளுங்களா?"

நான் மெலிதாக புன்னகைத்துக் கொண்டே,

"என்னவா இருந்தா என்னங்க? என்னன்னு சொன்னா தான் பேசுவீங்களா?"

"இல்ல. உங்கள பாத்தா அவுங்கள மாதிரி தெரியுது. ஆனா அவுங்க எல்லாம் என்ன மாதிரி ஆளுங்க கூட பேசுவாங்களா? அதான் சந்தேகமா இருந்துது. நீங்க ரொம்ப பவுசா பேசறீங்க."

நான் மீண்டும் சிரித்து வைத்தேன்.

அவர் மீண்டும் மீண்டும் அந்த கேள்விக்கு விடை காண முயன்றார். நான் கடைசி வரை பிடி கொடுக்கவில்லை. பின்னர் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை திடீரென்று,

"என்ன நீ இவ்வளவு கேட்டும் பதில் சொல்ல மாட்டேங்கறே?" என்று சலித்துக் கொண்டார். 'நீங்க' என்பது 'நீ' ஆனவுடன் அவர் 'நான் அவன் இல்லை' என்ற முடிவுக்கு வந்து விட்டிருந்தார் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன். இத்தனை நேரம் அவர் 'நீங்க' என்று விளித்தது என் மீது உள்ள மரியாதை காரணமாக அல்ல; ஒரு வேளை 'நான் அவனாக இருக்கலாமோ?' என்ற சந்தேகத்தால் மட்டுமே என்பது தெளிவானது. எனக்கு அத்தகைய போலி மரியாதைகள் ஒன்றும் தேவைப் படவில்லை. மேலும் அப்பொழுது அவருக்கோ என்னை போன்ற இரு மடங்கு வயது இருக்கும். அவர் என்னை ஒருமையில் அழைப்பதில் எனக்கென்ன ஆட்சேபம் இருக்க முடியும்?

இதற்கும் நான் மெலிதாக சிரித்துக் கொண்டே பேச்சை மாற்றி விட்டேன். அவரும் அதற்கு பிறகு அந்த பேச்சை எடுக்க வில்லை.

அடுத்த ஓரிரு வாரங்களுக்கு தினமும் புன்சிரிப்பு பரிமாற்றங்கள்; சில நேரங்களில் பரஸ்பர விசாரிப்புகள்; மேலும் சில நேரங்களில் சில சோகப் பரிமாற்றங்கள் (குறிப்பாக இவர் பிச்சையடுத்த பணத்தை காவல் துறையினர் மாமூல் பிச்சை கேட்டு பிடுங்கிக்கொண்டு போகும் நாட்களில்) என்று நாட்கள் அமைதியாக சென்றுகொண்டிருந்தன.

அப்பொழுது தாம்பரம் சானடோரியம் MEPZ வளாகத்தில் உள்ள IOB வங்கியில் தான் எனக்கு கணக்கு இருந்தது. ATM Debit Card எல்லாம் அப்பொழுது என்னிடம் இல்லை. பணத்தை வங்கியிலிருந்து எடுக்க வேண்டும் என்றால் காசோலை மூலமே எடுக்க வேண்டும். மேலும் வங்கிக் கணக்கில் அவ்வளவு தொகை இருக்கிறது என்பதை Pass Book ல் entry போட்டு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். மாதா மாதம் email லில் Bank Statement எல்லாம் வராது. Pass Book ல் உள்ள entry மட்டுமே Statement ஆக பயன்படும். அவ்வாறு entry போடவில்லை என்றால் வங்கியிலிருந்து என்னென்ன தேதிகளில் எவ்வளவு பணம் எடுத்தோம் என்பதற்கும், அவ்வளவு பணம் போட்டோம் என்பதற்கும், மீதம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதற்கும் நம்மிடம் ஆவணம் எதுவும் இருக்காது. இதனால் overdraft ஆவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

எனக்கும் இதுதான் நடந்தது. வங்கியில் பணம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்றே தெரியாமல் நண்பன் ஒருவனுக்கு ஒரு தொகைக்கு காசோலை கொடுத்து விட்டேன். அவன் பணத்தை வங்கியிலிருந்து எடுத்த பின் தான் தெரிந்தது என்னிடம் வீட்டு வாடகை போக சொற்ப தொகையே மீதி இருந்தது என்று. அதை வைத்து ஒரு வார காலத்தை போக்க வேண்டும் என்ற நிலை. உணவிற்கான செலவு மட்டுமே என்பதால் அது அப்படி ஒன்றும் கடினமான செயல் கிடையாது என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே வந்தது ஒரு மெகா சைஸ் ஆப்பு.

எனது அலுவலகத்தில் நாசிக் நகரத்தை சேர்ந்த விகாஸ் கட்லாக் என்பவருக்கு ஒரு பாராட்டு விழா ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அதற்கு அவருக்கு ஒரு பரிசு வழங்க அனைவரிடத்திலும் பணம் சேகரிக்கப்பட்டது. என்னிடம் பணம் கேட்கப்பட்ட போது என்னிடம் இருந்தது பத்தே ரூபாய்கள். வீட்டில் இருந்தது ஒரே ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டு தான். சம்பளம் மறு நாள் வந்துவிடும் என்றாலும் நான் முன்னர் கூறியது போல வங்கிக்கு சென்று பணம் எடுப்பது சனிக்கிழமைகளில் மட்டுமே சாத்தியம். மற்ற நாட்களில் சென்றால் அலுவலகத்திற்கு அரை நாள் விடுப்பு எடுக்க வேண்டும். சனிக்கிழமைக்கோ இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருந்தன.

சரி அன்று மாலை வீட்டிற்கு வந்தவுடன் யாரிடமாவது கடன் வாங்கி சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது சரியாக ஒரு முக்கியமான அலுவல் வந்தது. அந்த முக்கியமான அலுவல் நிமித்தமாக அருகில் இருக்கும் போர்டு கார் தொழிற்சாலைக்கு செல்ல வேண்டியதானது. அலுவல் முடிந்து வீட்டிற்கு வரும் போது நேரம் இரவு 10 மணி.

மறுநாள் பணம் தர வேண்டும். கையிலோ, வங்கியிலோ பணம் இல்லை. யாரிடமும் கேட்கவோ நேரம் இல்லை. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டே எப்பொழுது தூங்கினேன் என்றே தெரியாமல் தூங்கி விட்டேன்.

காலையில் வழக்கம் போல விழித்து அலுவலகம் கிளம்பினேன். "பணம் எடுத்து வர மறந்து விட்டேன். நாளை தருகிறேன்." என்று கூறி சமாளித்து விடலாம் என்பது எனது திட்டம். அதே நினைவுடன் ரயில் நிலைய நடை மேடையில் நான் நின்று கொண்டிருந்த போது என் மனதை எப்படியோ படித்து விட்ட அவர், என்னிடம் வந்து "என்ன?" என்று விசாரித்தார். அவரிடம் அனைத்தையும் கூறினேன். இதில் எனக்கே வியப்பானது என்னவென்றால் எனது மனதினுள் 'அவரிடம் சொல்லலாமா? வேண்டாமா?' என்ற கேள்வி சிறிதும் எழவில்லை என்பது தான். அனைத்தையும் கேட்ட அவர், சிறிதும் தயங்காமல் தனது மூட்டையை சிறிது நேரம் கிளறி பின்னர் அதிலிருந்து ஒரு புதிய சலவை தாள் ஐநூறு ரூபாய் நோட்டை எடுத்து என் கையில் தினித்து விட்டு எனது பதிலுக்கு காத்திராமல் சென்று விட்டார்.

சனிக்கிழமையன்று சம்பளம் வந்தவுடன் வங்கிக்கு சென்று பணத்தை எடுத்து அவரை தேடி சென்று அவரது பணத்தை அளித்தேன். பெற்றுக் கொண்ட அவர் கையை நீட்டி மீதம் ஐம்பது ரூபாய் கேட்டார். நான் எதுக்கு என்ற சிந்தனையுடன் எனது புருவத்தை உயர்த்தியவுடன் அதை புறிந்து கொண்ட அவர், "ஒரு நாளைக்கு நூத்துக்கு அஞ்சு ரூபா வட்டி." என்றார். முதலில் எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும் பின்னர் சிரித்துக் கொண்டே அவருக்கு அவர் கேட்ட பணத்தை கொடுத்துவிட்டு விலகி சென்றேன்.

இது நடந்த ஒரிரு வாரங்களில் எனக்கு இன்போஸிஸ் நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்து நான் பயிற்சிக்காக புவனேஷ்வர் செல்ல வேண்டி வந்தது. அப்பொழுது Siemens நிறுவனத்தில் இருந்து என்னை relieve செய்வதில் சிறிது கால தாமதம் ஆனதாலும் வேறு சில விஷயங்களில் எனது முழூ கவனமும் ஈடுபட்டதாலும் நான் செல்வேந்திரனை முழுவதுமாக மறந்தே விட்டேன். அதற்கு இன்னும் ஒரு காரணம் அந்த இரு வாரங்களில் ரயிலில் பயணம் செய்வதற்கு பதில் பேரூந்தில் பயணிக்க தொடங்கி இருந்தேன். அப்பொழுது சரியாக எனது ஸீஸன் பாஸ் முடிந்து விட்டிருந்தது. இரு வாரங்களுக்கு மட்டும் அதனை புதுப்பிப்பது இயலாது என்பதுடன், எனது தொழிற்சாலை மறைமலையடிகள் நகர் பேரூந்து நிறுத்ததிற்கு அருகில் இருப்பதும் அதற்கு காரணம்.

நான் ஊருக்கு புறப்படும் வேளையும் வந்தது. மறுநாள் காலை சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தில் இருந்து கொல்கத்தா செல்லும் ஹௌரா விரைவு வண்டியில் பயணம். முதல் நாள் மாலை செல்வேந்திரனிடம் சொல்லிவிட்டு வரலாம் என்றெண்ணி தாம்பரம் சானடோரியம் ரயில் நிலையத்தில் அவரை தேட தொடங்கினேன். அகலப் பாதை நடைமேடை கட்டிக்கொண்டிருந்த நேரம் அது (இப்பொழுது கட்டி முடித்து விட்டார்களா என்று தெரியவில்லை). சாப்பிடும் நேரம் / பிச்சை எடுக்கும் நேரம் தவிர்த்து அவர் உறங்கும் நேரம் அந்த கட்டி முடிக்கப்படாமல் இருந்த நடை மேடையில் தான். அவரை முதலில் அங்கு தேடி அவர் இல்லை என்றதும் மற்றதொரு நடை மேடையிலும் தேடினேன். காணக்கிடைக்கவில்லை.

நான் தேடுவதை புறிந்து கொண்ட சிற்றுண்டி வளாக உரிமையாளர் "அவன் செத்து போய்டான் தம்பி. மூனு நாள் ஆச்சு." என்று சாதாரணமாக சொல்லிவிட்டு அகன்றார். பதறியபடி "எப்படிங்க?" என்றேன். "தெரியல தம்பி. ஏதாவது சீக்கு பட்டு செத்துருப்பான். போலீசு வந்து சாக்கு மூட்டையில தூக்கி போனாங்க." என்று கூறி அவரது வேலையை பார்க்க தொடங்கினார். வேறு எதுவும் கேட்க தோன்றாமல் நான் வெளியூர் செல்வதை மட்டும் கூறி அவரிடம் விடை பெற்றேன். மேலும் ஒரு வாடிக்கையாளரை இழந்த சோகம் அவர் முகத்தில் தெரிந்தது.

ஒவ்வொருவருடைய மரணமும் ஒவ்வொரு விதமான அனுபவத்தை ஒவ்வொருவருக்கும் தருகிறது என்றாலும் எனக்கு அது மிகவும் புதுமையான அனுபவமாக இருந்தது. ஏதோ ஒரு இனம் புறியாத சோகம் வந்து எனது நெஞ்சை அடைத்துக்கொண்டது. வாழ்க்கை எத்தனை எத்தனையோ அனுபவங்களையும் புதிய நட்புகளையும் எனக்கு அளித்திருந்தாலும் அந்த விளிம்பு நிலை மனிதரின் நட்பு என்னால் மறக்க முடியாதது. இது நடந்து 6 ஆண்டுகள் ஆன பின்பும் இன்றும் அவரது முகம் என் நினைவில் இருந்து அகலவில்லை.



எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்களின் மறைவிற்கு எனது அஞ்சலிகள். அவருடைய பிரிவால் வாடும் அனைவருக்கும் என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்களை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அவரது ஆன்மா சாந்தியடைய இறைவனை வேண்டுகிறேன்.